FILMSICK

บทความชิ้นนี้เปิดเผยเนื้อหาส่วนสำคัญของภาพยนตร์

ปี 2019

ในที่สุดมวลมนุษย์ก็ถูกพิชิต !

กล่าวให้ถูกต้อง ในปี 2019  มนุษย์เกือบทั้งหมดล้วนกลายเป็นแวมไพร์ไปหมดสิ้น โลกทั้งหมดที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก ที่เปลี่ยนก็เพียงเปลี่ยนจากมนุษย์ธรรมดาไปเป็นแวมไพร์ทั้งหมด  ว่ากันว่ามันเริ่มขึ้นจากค้างคาวเพียงตัวเดียว แต่จะอะไรก็แล้วแต่ มนุษย์ (แวมไพร์)ในปี 2019 มีชีวิตในยามราตรีกาล แพ้แสงแดด และใช้มนุษย์ที่ยังไม่กลายพันธุ์เป็นอาหาร

มนุษย์ธรรมดาเหลือน้อยลงทุกที  ที่มีอยู่ก็ถูกจับแช่แข็งไว้แบ่งสันปันส่วนอาหาร อาการขาดแคลนเลือดเข้มข้นทุกขณะ บรรดาแวมไพร์ที่ขาดเลือดจะค่อยๆกลายพันธ์เป็นค้าวคาวผีที่กินไม่เลือกหน้า  นับวันค้างคาวผียิ่งมีมากขึ้นจนรัฐต้องตั้งหน่วยปราบ  เลือดก็ขาดแคลนจนรัฐต้องออกมาตรการปันส่วนเลือด EDWARD DALTON เป็นแวมไพร์หนุ่มนักวิทยาศาสตร์หัวหน้าทีมวิจัยค้นคว้าเรื่องเลือดเทียม เขาเป็นแวมไพร์โดยไม่ได้ตั้งใจและทุกข์ทรมานกับการเป็นแวมไพร์ที่ไม่ได้อยากเป็นตั้งแต่ต้น เขาพยายามอดเลือด และกำลังค่อยๆกลายพันธุ์ ค่ำคืนหนึ่งหลังการทดลองเลือดปลอมล้มเหลวไม่เป็นท่า(ระเบิดร่างนายทหารอาสาสมัครจนเละเทะสมชื่อ ) เขาขับรถกลับบ้านแล้วชนเข้ากับรถตู้คันหนึ่ง ซึ่งข้างในมีมนุษย์อยู่  เขาช่วยเหล่ามวลมนุษย์พวกนั้นหลบตำรวจ หลังจากนั้นมนุษย์หญิงสาวคนหนึ่งมาพบ และชักชวนเขาไปพบกับชายคนหนึ่งผู้ซึ่ง -เคย-เป็นแวมไพร์มาก่อนและตอนนี้ ‘หายแล้ว'

EDAWRD ไปตามนัดหมายเขาได้พบกับ ELVIS หนุ่มนักสู้ที่อดีตเคยเป็นเจ้าของอู่ผู้ซึ่งคิดค้นระบบ ขับกลางวันให้กับแวมไพร์ เขากลายจากแวมไพร์มาเป็นมนุษย์ด้วยวิธีการที่เกือบจะแลกมาด้วยชีวิต และจากวิธีการนั้นEDWARDอาจคิดค้นวิธีการรักษาการเป็นแวมไพร์ได้ ถ้าไม่ติดว่าน้องชายของเขา ซึ่งเป็นทหารที่ภาคภูมิใจในความเป็นแวมไพร์จะออกตามล่าพี่ชายตัวเอง โดยมีท่านประธานคลังเลือดสนับสนุเต็มที่!

ผลงานชิ้นที่สามของพี่น้องSPIERIG (MICHAEL และ PETER SPIERIG -กรุณาอย่าจำสับสนกับ SPIELBERG)  เจ้าของหนังซอมบี้วายป่วงระดับน้องๆ สตูดิโอโทรม่าอย่าง UNDEAD กลับมารอบนี้พวกเขาไม่ได้พกความห่ามมาเกินเหตุเหมือนคราวที่แล้ว แต่หันมาจริงจังขึ้น  (แม้เราจะยังเห็นหัวกระจุยตัวกระจายอยู่บ้าง) เล่นประเด็นเข้มข้นที่น่าสนใจจนต้องหยิบมาพูดถึง

กล่าวตามสัตย์ถ้าเทียบกับหนังแวมไพร์เรื่องอื่นๆ DAYBREAKERS ไม่อาจนับได้ว่าเป็นพลอตใหม่ และในขณะเดียวกันก็ไม่ได้ลุ้นระทึกสุดขีด หนังเต็มไปด้วยบทสนทนาจำนวนมาก ในบรรยากาศมืดหมองทึบทึม สลับฉากแอคชั่น เลือดกระจายพอเป็นพิธี แต่กระนั้นก็ตาม นี่กลับคือหนังแวมไพร์ที่น่าสนใจเอามากๆเรื่องหนึ่ง(โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับบรรดาหนังแวมไพร์ลูกกวาดในยุคหลังนี้) เพราะตัวหนังเองอาจจะเรียกได้ว่าเป็น โรเมโรน้อยๆได้เลยทีเดียว (หมายเหตุ: โรเมโรในที่นี้คือ GEORGE A.ROMERO เสด็จพอ่แห่งหนังซอมบี้ ผู้กำกับที่ประสานเอาประเด็นทางสังคมอันเผ็ดร้อนมาบรรจุลงในหนังสยองขวัญได้อย่างน่าทึกตลอด สี่สิบปีที่ผ่านมา)

โลกแวมไพร์ในหนังสามารถแทนที่ได้ด้วยโลกเสมือนจริงมากมาย โลกที่มนุษย์พัฒนาตัวเองไปสู่ขั้นกว่า โลกที่เราแข็งแรงขึ้น (จะด้วยเชื้อไวรัส แวมไพร์ หรือด้วยเทคโนโลยี หรือเงินก็ตามแต่) เป็นอมตะ(แน่นอนว่าด้วย การพัฒนาของวงการแพทย์) มนุษย์ขั้นกว่าแพร่จำนวนรวดเร็วทั้งที่โดยตั้งใจ (ลองคิดถึงเราคนสามัญซึ่งตะเกียกตะกายไปสู่ความเป็นขั้นกว่าผ่านระบบการศึกษา หรือระบบบูชาเงิน) และโดยไม่ตั้งใจ (มีใครรอดพ้นระบบที่ว่านี้บ้าง) อาจกล่าวในอีกทาง(โดยเทียบเคียงกับเหตุการในบ้านเมืองเรา) มนุษย์ขั้นกว่าคือบรรดาผู้ได้ประโยชน์จากนโยบายของรัฐซึ่งเอื้อประโยชน์ให้ (แวมไพร์มากกว่ามนุษย์) พวกเขาขยับขยายและเติบโตไม่ต่างจากชนชั้นกลาง เบียดบังเอาทรัพยากรจากคนชนชั้นแรงงาน(มนุษย์สามัญ)

แต่แน่นอนว่ามันย่อมมีค่าใช้จ่าย การกลายเป็นแวมไพร์ทำให้เรากินพวกเดียวกันเอง (ปฏิสธไม่ได้ว่าที่แท้เรายืนอยู่บนซากศพและความล่มสลายของคนชนชั้นแรงงานเป็นจำนวนมาก) เรากลายเป็นพวกกระหายเลือดที่ค่อยๆลดทอนมนุษยธรรมลง -ในหนังนำเสนอผ่านการจับมนุษย์มาทำฟาร์มมนุษย์สำหรับรีดเลือดมาใช้เป็นอาหาร และในที่สุดกลายพันธุ์ไปเป็นปีศาจน่าเกลียดน่ากลัวเมื่อเราเริ่มลงมือกินเลือดตัวเอง

หนังแสดงภาพโครงสร้างของแวมไพร์อย่างหลากหลายด้วยการให้เราเห็นทั้งคนที่อยากเป็นแวมไพร์เพื่อกลายเป็นมนุษย์ขั้นกว่า หรือคนที่ปฏิเสธการเป็นแวมไพร์ด้วยการหนีออกนอกระบบ(หนังมีซับพลอตว่าด้วยลูกสาวของท่านประธานที่ไม่ยอมเป็นแวมไพร์ หนีออกจากบ้าน และถูกจับกลับมาด้วยความที่พ่ออยากให้ลูกได้ดี ซึ่งสุดท้ายแลกมาด้วยโศกนาฏกรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง)  หนีทั้งจากการเป็นมนุษย์ในฟาร์ม  ไปรวมกลุ่มที่ไหนสักแห่งที่ไกลหูไกลตาผู้คน คนที่จำใจเป็นแวมไพร์และพยายามอย่างยิ่งที่จะแก้ไขระบบสังคมกินคนนี้(ซึ่งเขาต้องพบว่ามันล้มเหลว และถูกควบคุมอยู่ใต้ระบบใหญ่อีกชั้นหนึ่ง)

จากจุดนี้มีการเปิดเผยเนื้อหาส่วนสำคัญของภาพยนตร์

อย่างไรก็ตามหนังประกาศวิธีการรักษาจากการเป็นแวมไพร์ ซึ่งถูกค้นพบโดยบังเอิญ (เช่นเดียวกับการค้นพบมากมายบนโลกนี้) นั่นคือการรักษาด้วยแสงแดด การรักษาโดยการทำลายตัวตนดั้งเดิม จะทำให้กลายเป็นมนุษย์อีกครั้ง แต่ที่หนักหนาไปว่านั้นคือ แวมไพร์ที่กินเลือดของคนที่หายแล้วจะหายจากการเป็นแวมไพร์ด้วยเช่นกัน  ซึ่งนั่นนำไปสู่ฉากไคลแมกซ์อันโหดเหี้ยมและน่าสนใจมากนั่นคือการที่แวมไพร์หิวเลือดที่กำลังกลายพันธ์รุมกินเลือดของคนที่กลายเป็นมนุษยธรรมดา แน่นอนว่ามันทำพวกเขาหายจากการเป็นแวมไพร์ แต่คนที่ถูกรุมฉีกทึ้งเนื้อหนังย่อมไม่มีชีวิตรอด ฉันใดฉันนั้นการหายจากการเป็นแวมไพร์ ก็ทำให้บรรดาคนที่หายกลายเป็นเหยื่ออันโอชะของแวมไพร์ที่เหลือ ฉากการเปลี่ยนผ่านอันนองเลือดนี้จึงเป็นทั้งฉากไคลแมกซ์ชวนสะพรึง และภาพเปรียบการต่อสู้(ไม่ว่าการต่อสู้นั้นตจะเป็นรูปแบบใดๆ เพื่อความเปลี่ยนแปลงต้านขืนค่านยมกระแสหลักใดๆ ก็ตาม ) เพื่อความเปลี่ยนแปลงที่ต้องแลกมาด้วยเลือดอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง การต่อสู้ไม่เคยโรแมนติค กระทั่งการเปลี่ยนมนุษย์กลับจากแวมไพร์ ยังมีค่าใช้จ่าย มีคนที่ต้องตายลงเพราะการณ์นี้

กล่าวโดยสรุป DAYBREAKERS พาเราไปยังโลกจำลองของโลกยุคปัจจุบันที่ถูกครอบงำโดยการถวิลกาชีวิตที่ดีกว่า เป็นสุขกว่า ร่ำรวยกว่า มีชีวิตยืนยาวมากกว่า จากนั้นแสดงภาพการเรียกเก็บค่าใช้จ่ายย้อนหลังที่เราไม่สามารถกหลีกเลี่ยงคนที่ไม่มีปัญญาจ่ายก็ต้องแลกด้วยชีวิต และสำหรับคนที่ต้องการความเปลี่ยนแปลง แน่นอนว่ามันจะมาไม่ถึง

อย่างไรก็ตามคนที่สรุปหนังไว้อย่างแสบสันต์ คือ เอลวิส อดีตแวมไพร์ช่างเครื่อง มนุษย์(ยุคใหม่กว่า)คนแรก เขาบอกว่าอย่างไรเสียแวมไพร์ก็ต้องพ่ายแพ้ เพราะมันไม่อาจอยู่ในแสงอาทิตย์ และมันก็เหมือนกับที่เอลวิส( เพรสลีย์)บอกไว้ ความจริงก็เหมือนกับแสงอาทิตย์นั่นแหละ มนุษย์เป็นได้แค่มนุษยื สุข ทุกข์ เจ็บปวด หรือเป็นสุข ดำรงคงอยู่แล้วตายลง เราไม่สามารถหนีไปจากความจริงนี้ได้ การเป็นมนุษย์ที่อายุยืนยาวกว่า แข็งแกร่งกว่าเจ็บปวดน้อยกว่า  เป็นคนชนชั้นที่สูงกว่า มีอำนาจวาสนามากกว่า มีกำลังทรัพย์ หรือกำลังทหารอยู่ในมือ เป็นผู้ปกครองหรือไพร่ทาสชั้นสูง หรืออะไรก็ตาม ไม่ได้ช่วยให้เราหลุดพ้นจากความจริงว่าโลกนี้ยังหมุนอยู่ใต้แสงตะวันนั้นเอง และบางทีวิธีที่ดีที่สุดในการดำรงชีวิตต่อไป คือการออกมาสู้แสงตะวัน ยอมแผดเผาตัวเองเพื่อจะได้มีชีวิตเป็นมนุษย์สามัญ เป็นคนเหมือนกันกับผู้อื่น  เจ็บได้และตายเป็น

มันควรจะเป็นวันหยุดแสนสุข  หนุ่มสาวแพคของใส่ท้ายรถไปปิคนิคที่หาดซึ่งไม่มีใครรู้จัก  พวเขามีเตนท์บ้าน โต๊ะสนาม  เบ็ดตกปลา อาหารเครื่องดื่ม ตะเกียงแก๊ส สเปรย์กันแมลง  พวกเขากางเตนท์ในพุ่มไม้ใกล้ๆกับหาด ทุกอย่างดูหมดจดงดงามเว้นแต่ว่า

ที่จริงแล้วเธอไม่ได้อยากมากางเตนท์นอนอะไรนี่นัก  เธอไม่ใช่พวกนักกิจกรรม  ที่เธอต้องการสำหรับวันหยุดยาวคือห้องสุดหรูในรีสอร์ทริมทะเลมากกว่าจะมานอนตากยุงในเตนท์สนาม เธอหน้างอมาตลอดทางแต่จำต้องตามใจชายคนรักผู้ชอบชิวตกลางแจ้ง  พอมาถึงพวกเขาก็จัดที่พัก เธอฉีดสเปรย์ไล่มดรอบๆเตนท์ งอนงอ้กันตามประสาหนุ่มสาว แต่เธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งจ้องมอง มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแต่เธอไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด

เขาออกไปเล่นน้ำ เธอตามลงไป เห็นสัตว์ประหลาดสีดำเมื่อมไล่หลังเขา เธอกรีดร้องให้เขาขึ้นจากน้ำ เขาหาว่าเธอประสาท ระหว่างทางกลับเธอเจอไข่ใบหนึ่ง น่าจะเป็นไข่นก  เก็บกลับมาที่เตนท์  เธอเริ่มเสียจริตมากขึ้น เขาตามเธอมาที่เตนท์ถูกโจมตีจากนกเหยี่ยวบางชนิดอย่าไงม่รู้ที่มาที่ไป เขาจับไข่ใบนั้นเขวี้ยงทิ้ง

และทั้งหมดนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องสยองขวัญที่จะตามมาในวันและคืนอันยาวนาน  เพราะกล่าวโดยสรุป นี่คือหนังที่เล่าเรื่องของสองหนุ่มสาวที่ไปเที่ยววันหยุด แล้วโดนคุกคามไล่ล่า ไม่ใช่จากฆาตกรโรคจิต หากแต่เป็นธรรมชาติแสนสวยรอบตัวเขานั่นเอง!!!

นี่คือหนังสยองขวัญจากออสเตรเลียที่สร้างในปี 1978 ของCOLIN  EGGLESTON   หนังเพิ่งถูกฮอลลีวู้ดนำมาทำใหม่(ทำไม!) เมื่อปีที่แล้วโดยตัวเอกรับบทโดย JIM CLAVEZEL  ยังไม่เห็นวี่แวว ว่าฉบับรีเมคจะเข้าฉายหรือออกแผ่นในเมืองไทย แต่จะดูของใหม่ไปทำไมในเมื่อฉบับดั้งเดิมนั้น สยองขวัญสั่นประสาทแบบสุดขีดอยู่แล้ว

หนังทั้งเรื่องเล่นกันแค่สองคนจริงๆ หนังเปิดฉากในเมืองใหญ่ ชายหนุ่มออกไปซื้อหาของอะไรบางอย่าง ฝ่ายหญิงกำลังเก็บบ้าน จัดการกับบรรดาต้นไม้ โทรบ่นกับเพื่อน(หรือกิ๊ก?) เรื่องเที่ยว ก่อนที่ทั้งคู่จะออกจากบ้านไป  หนังเริ่มต้นด้วยความบาดหมางของคู่รัก ตามสูตรหนังสยองขวัญทั่วไป  แต่แตกต่างไปจากหนังแบบVACCANCY หรือ THE STRANGERS คู่รักในเรื่องนี้กำลังหมางใจกัน แต่พวกเขาไม่ได้พิสูจน์รักแท้ผ่านทางการฝ่าฟันกับสิ่งคุกคาม  แต่ในหนังเรื่องนี้ พวกเขาหมางใจกัน สิ่งคุกคามยิ่งทำให้แผลเน่าเฟะข้างในฟักตัวและปะทุออกมา  หญิงสาวเริ่มหมดความอดทนจากสภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นมิตร  ข้างฝ่ายชายก็แสดงความแมนด้วยการทำลายนั่นนี่ เขาฆ่าพยูนตัวหนึ่งตาย ศพมันลอยมาสเกยหาด  และค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้ๆเรื่อยๆ  เขาเดินสำรวจไปเจอรถตู้ที่หาดอีกฟากหนึ่ง หะแรกคิดว่ามีคนอยู่ที่นั่น ก่อนจะพบว่ามันเหนือความคาดหมายไปมาก  

หนังกดดันคนดูด้วยการคุกคามจากธรรมชาติรอบตัวอย่างทรงพลัง  หนังเริ่มด้วยฉากการคุกคามธรรมชาติจากน้มือของคนทั้งคู่ การกางเตนท์ท่องเที่ยว การฉีดสเปรย์ไล่แมลง การฆ่าสัตว์ หรือโค่นต้นไม้อย่างไร้เหตุไร้ผล ทั้งหมดนำมาซึ่งการโต้คืนอย่างสาสม  เนื่องจากหนังมาจากยุคเจ็ดสิบ เราจึงไม่ได้เห็นซีจี  หรือเทคนิคพิเศษง่อยๆ  ความสะพรึงทั้งหมด มาจากภาพ ดนตรีประกอบ บทสนทนา จังหวะการเล่า การดึงเอาพลังมืดของต้นไม้ นก ป่า ทะเล  ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่าย แต่หนังเรื่องนี้ทำให้การท่องเที่ยววันหยุดกลายเป็นนรกโดยไม่ต้องพึ่งการฆ่าโหดเลือดสาดเลยแม้แต่ฉากเดียว

หนังบีบคั้นคนดูอย่างทรงพลัง และตามสไตล์หนังยุคเจ็ดสิบ  ไม่มีที่ทางสำหรับจุดจบแสนสุข  ครึ่งชั่วโมงสุดท้ายเต็มไปด้วยช่วงเวลาชวนขนหัวลุก  รถตู้ในทะเล เครื่องปิคนิคในป่าร้าง หญิงสาวขับรถกรีดร้องไปในความมืด ชายหนุ่มก่อกองไฟเพ่งจ้องการโจมตีจากทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในความมืด ก่อนที่หนังจะจบลงอย่างหดห่สะพรึงขวัญในเช้าวันต่อมา

กล่าวโดยสรุป นี่คือหนังที่ทำให้ผู้เขียนทราบว่า ออสเตรเลียไม่ได้เพิ่งมีแต่ WOLF CREEK หนังสยองขวัญเลือดสาด แต่ก่อนหน้านี้ยังมีLONG WEEKEND ซึ่งทำได้ชวนขนลุกมากกว่ามาก  กล่าวโดยไม่อ้อมค้อมนี่คือหนังสยองขวัญแห่งปีเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว!