FILMSICK

 เปิดเผยเนื้อหาส่วนสำคัญของภาพยนตร์!

ตอนเปิด

นางโอเดตต์ หนีผัว(เจ้าชู้)มาเลียแผลใจที่รีสอร์ทริมทะเล นำไปสู่คืนวาบหวามกับผู้จัการรีสอร์ท หนังโง่ง่ายตรงไปตรงมาน่าเบื่อ โดยเฉพาะบทสนทนาเฟคๆที่ถูกพูดออกมาอย่างเฟคๆ (ตลกดี เราคิดว่าเต้ ปิติศักดิ์พยายามที่สุดแล้ว) นมของโอเดตต์ ไม่สามารถช่วยอะไร เพราะทุกอย่างในหนังปลอมเกินเยียยวยา ทั้งฉาก บทสนทนา การแสดง และสิ่งที่หนังต้องการพูดเรื่องสัญชาตญาณของผู้ชาย

โสบนเตียง

เรื่องของหนังไม่ได้ยากเกินเดา แต่ตื่นเต้นกับตัวน้องครี พัสวีพิชญ์ มากๆ เพราะอย่างน้อยเธอก็เล่นบทยั่วได้เลิศมากๆ  ตอนนี้น่าจะเป็นตอนที่แมนที่สุดของหนัง การจ้องมองแบบที่เป็นเพศชายมากๆ ตัวเอกฝ่ายหญิงจึงสวยมากๆ และหนังทั้งเรื่องจึงเต็มไปด้วยฉากการร่วมรัก หรือการจินตนาการถึงการร่วมรักที่หนักมือกว่าสองเรื่องที่เหลือ  อย่างไรก็ดี ประเด็นของหนังเรื่องการครองเรือนที่ดีต้องเป็นโสเภณีบนเตียงเป็นความคิดแบบปิตาธิปไตยมากๆๆ น้องครีในหนังตอนนี้คือวัตถุแห่งการถูกจ้องมองอย่างรุนแรงหนักหน่วง เราจึงได้เห็นเธอนั่งเปิดหวอ เปลี่ยนชุดกลางป่า หรือมีเซกส์ดุเดือด มันเป็นแฟนตาซีของผู้ชายสุดๆ เมียสวยเรียบร้อยแต่ร่านรัก ฉากเฉลยของหนังจึงออกมาแบบพาฝันของผู้ชายมากๆๆๆๆ และการแอบอิงความเก่าใหม่ระหว่างเมียเก็บกับรถเก่าก็ไปมาอย่างจะแจ้ง อย่างไรก็ดี ฉากโทรศัพท์มือถือเรียกได้ว่าเหวอของจริง

รักต้องลุ้น

ศาสตร์  ตันเจริญพาตัวเองไปอีกขั้นด้วยหนังที่เต็มไปด้วยอารมณ์ยั่วยวน รัดรึง เจ็บปวด ของอาการริแรกรัก ในหนังเรื่องนี้ที่เล่าเรื่องเด็กวัยรุ่นหนุ่มสาวยาสบ่ายในบ้านฝ่ายหญิงที่ไม่มีพ่อแม่ของเธออยู่ ความหวั่นไหวของยามบ่ายอันระอุไปด้วยฮอร์โมนเพศในหนังได้เปิดเปลือย ความวาบหวามอ่อนหวานของการเป็นวัยรุ่น และความเจ็บปวดของมัน การทอดตาโมงยามของการเอาเถิดเจ้าล่อในโมงยามของการโอ้โลมปฏิโลมให้ความรู้สึกทั้ง อบอุ่นและเจ็บปวด ฉากที่สวยงามมากฉษกหนึ่งคือการถามถึงครั้งแรกของเธอจริงๆฉากนี้ใช้เวลาสั้นนิดเดียวแต่มันสะท้อนความเจ็บปวดออกมาได้มาก ในขณะเดียวกันฉาก เมดบนเคาน์เตอร์ครัวก็ขบขันแบบขมๆดี ความสัมพันธ์ของตัวละครคู่นี้ก็น่าสนใจมากๆในแง่ที่ว่าแม่มันจะเป็นฝันกลางวันของวัยรุ่นชายเดี่ยวกับดารได้มีอะไรกับแฟนในยามบ่ายอันสุขสงบ แต่เราก็เห็นว่าผู้ชายใน รักต้องลุ้นต่างกับผู้ชายในสองเรื่องแรก เขาเป็นเด็กวัยรุ่นที่ไม่ได้กล้าหาญอะไร ฝ่ายหญิงเสียอีกที่คุมเกมรัก (แน่ละว่านี่คืออาการฝันเปียกอย่างยิ่งราวก็หลุดมาจากการ์ตูนโป๊ญี่ปุ่นว่าเธอมีใจและยั่วยวนให้เขามีอะไรกับเธอ  ผู้ชายในหนังตอนนี้อ่อนแอลงจากสองตอนที่แล้ว แม้จะยังมีฝันกลางวันในการจับจ้องหญิงสาวอยู่ แต่ก็ไม่ได้เป็นคนยึดกุมการจ้องมองอีกต่อไป

อย่างไรก็ดี กล้องซึ่งโผล่เข้ามากลางคันในฉากหนึ่งก็ถอยตัวผู้ชมออกจากหนัง ถึงที่สุดแล้วคนที่ยึดกุมการจ้องมองหนังทั้งเรื่องไม่ใช่การมองของโจ๊กตัวละครชาย แต่เป็นผู้ชมต่างหาก โจ๊กที่ถูกยั่วยวนด้วยเกมของต่าย หาถึงยางไม่เจอ และเป็นฝ่ายระเบิดความน้อยใจออกมา เป็นเพียงเด็กชายอ่อนแอที่เรียนรู้ความเป็นผู้ใหญ่จากแฟนสาวของเขา ก่อนที่กล้องจะโผล่มาจบเรื่องราวในตอนท้ายอีกครั้งและทิ้งเรื่องเล่าฝันเปียกนี้ค้างๆคาๆไว้

แต่สิ่งที่พิเศษมากๆนอกจากกล้องคือการใส่พ่อแม่เข้ามาในช่วงท้าย มันทำให้ชีวิตของเด็กสองคนมีมิติมากขึ้นและการลุ้นไม่ได้เป็นเพียงลุ้นว่าจะได้กันไหม แต่ต้องลุ้นว่าจะโดนจับได้หรือเปล่าอีกต่างหาก

ปรารถนา

กล่าวโดยส่วนตัว นี่อาจเป็นหนังไทย(กระแสหลัก)ที่ชอบมากที่สุดเรื่องหนึ่งในปีนี้ หนังเล่าเรื่องของหมอนวดแผนโบราณที่ชั้นสามกับช่างสักที่ชั้นสองในตึกแถวแคบเล็กๆตึกหนึ่งในตรอกข้าวสาร สาวเจ้าแอบมองเจ้าหนุ่มจนกระทั่งเจ้าหนุ่มไปนวดตัวกับเธอ ในร้านนวดที่เปิดแต่เพลงโบราณหลังเขากลับไปเธอจ่อมจมกับปรารถนาล้ำลึกในห้องน้ำ  คืนนั้นเธอลงมาหาเขาหลังเลิกงานและตัดสินใจสักขนนกยูงลงบนท้องน้อยของเธอ ในค่ำคืนอันแสนรัญจวนใจ หนังมีพลอตอยู่บางเขาเพียงเท่านี้ และที่เหลือคือความรัญจวนของการแลกเปลี่ยนปรารถนาผ่าร่างกาย

หนังใช้การสักและการนวด ทดแทนการร่วมเพศ ทั้งสองอย่างคือการกระทำต่อร่างกายซึ่งกวัดแกว่งไปมาอยู่ระหว่างความเจ็บปวดและความสุขสม  ซึ่งมันคือยาขนานเดียวกับการร่วมรัก ตลอดทั้งเรื่องในหนังเรื่องนี้ไม่มีเพศสสัมพันธ์เกิดขึ้น มีแต่การสัมผัสกันผ่านการนวดแผนไทย (ที่ถ่ายออกมาอย่างเอกโซติคมากๆ) และการสัก การสัมผัสร่างกายตามหน้าที่การงานในการบริการลูกค้านำมาซึ่งความแนบเนียนการถ่ายทอดความปรารถนาเข้าหากัน โดยไม่ต้องกระโจนเข้าไปมีอะไรกันจริงๆ

หากสิ่งที่พิเศษในหนังเรื่องนี้จริงๆคือฉากการช่วยตัวเองของนางเอกที่ถ่ายาวๆโดยไม่ตัดต่อยาวนานจนเสร้๗เสมอารมณ์หมาย ฉากนี้ถือเป้นของขวัญที่เราไม่ได้เห็นในหนังไทยมาก่อน  แน่นอนว่าเราอาจเชื่อได้ว่ามันคืออีกรูปแบบหนึ่งของการถ่ายเรือนร่างของสตรีเพียงแต่เปลี่ยนจากการร่วมเพศมาเป็นการสำเร็จความใคร่ หาก ‘การมอง'ในฉากนี้กลับเป็นการจ้องมองอีกแบบหนึ่ง ไม่มีการโคลสอัพ ตัดเฉพาะส่วนอวัยวะ ไม่มีการตัดต่อมุมนั้นมุมนี้ เป็นการถ่ายภาพตรงยาวๆ ผู้ชมต้องเผชิญหน้ากัยผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังสำเร็จความใคร่ให้กับตัวเองหลังจากได้นวดผู้ชายที่เธอแอบชอบ การมองของฉากนี้มีเพศหญิงเป็นเจ้าของ ในฉากนี้ผู้ชายหลายคนจึงอาจรู้สึกอึดอัดขัดข้องมากกว่าเสียวกระสันต์เพราะมันคือการบังคับกันซึ่งหน้าให้จ้องมองผู้หญิงช่วยตัวเอง แทบจะเป็นการหักคอเพื่อจ้องมองด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าอาจจะเพราะผู้กำกับเป็นผู้หญิงเลยทำให้การมองในหนังเรื่องนี้แปลกออกไปจากเรื่องอื่นๆ (แต่ประเด็นนี้อาจไม่จริงทั้งหมดเพราะมีผู้หญิงจำนวนมากที่ทำหนังโดยใช้สายตาการมองแบบผู้ชาย)  การมองในหนังเรื่องนี้เป็นการจ้องมองผู้หญิงโดยผู้หญิง ทำให้ตัวละครในหนังไม่ได้ถูกจาบจ้วงล่วงละเมิดโดยกล้อง เราแทบไม่เห็นการตัดต่อผู้หญิงเป็นชิ้นส่วนในหนัง เราเผชิญกับเรือนร่างของเธอโดยตรงกระทั่งในฉากสักที่หนังกล้าหาญถึงขนาดให้ผูชมได้เห็นขนเพชรของเธอบนจอ (นึกไม่ออกว่ามีฉากรักในหนังไทยกระแสหลักเรื่องไหนบ้างที่เราได้เห็นขนของผู้หญิง (ยกเว้นหนังโป๊ซอฟท์คอร์)) ชายหนุ่มในเรื่องแทบไม่มีบทบาท หนำซ้ำ ในฉากที่เขาถอดเสื้อเพื่อสัก เขายังกลายเป็นวัตถุแห่งการจับจ้องมองเสียเอง

อย่างไรก็ดีสิ่งที่ทำให้หนังลดระดับลงมาหน่อย คือการเติมความปรารถนาของตัวเจ้าของโรงนวดลงมาผ่านฉากบทสนทนาเชยๆราวกับหลุดมาจากหนังหว่องกาไวเมือ่สิบปีก่อน (ไพล่ไปถึงการเคลื่อนกล้องการลงสีภาพและการใช้เพลงเก่า ) มันทำให้ฉากนี้เชยและคลิเชมากๆ (ตัดออกไปก็ได้ไม่เป็นปัญหาต่อเรื่องด้วย) อย่างไรก็ตาม ในส่วนนี้ก้ยังมีความน่าสนใจไม่น้อย เมื่อเราพบว่ารูปภาพที่เจ้าของโรงนวดนั่งจ้องมองในค่ำคืนโดดเดี่ยวของหล่อน ไม่ใช่ภาพคนรักที่ตายไปแต่เป็นภาพของตัวหล่อนเองที่มีลายมือคนรักกำกับไว้ข้างหลัง ซึ่งนี่ทำให้หนังเป็นอีกหนึ่งการจ้องมองของเพศหญิงเช่นกัน

กล่าวโดยสรุปสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในน้ำตาลแดงคือการจ้องมองตัวละครหญิงในเรื่อง เริ่มจากการเป็นวัตถุทางเพศเต็มที่ในตอนแรกจนในที่สุดได้เป็นเจ้าของการจ้องมองในตอนท้าย กล่าวอย่างถึงที่สุดในหนังอีโรติคที่จงใจจะล่อเสือล่อตะเข้ชุดนี้ได้ค่อยๆลดทอนหารมองของเพศชายลงไปเรื่อยๆทีละตอนจนถึงที่สุด ผู้ชมเพศชายอาจจะพอใจในเรือนร่างของสตรีเพศที่เขาได้มอง แต่เขาก็อาจจะตระหนักว่าในที่สุดอำนาจในการมองของเขาค่อยๆสาบสูญไป

ผู้ชายคนหนึ่งกำลังจะทำหนังว่าด้วยการสูญเสียคนรัก เขาสัมภาษณ์นักแสดงในบทต่างๆ คิดถึงหนังที่เขากำลังจะทำ คิดถึงนักแสดงที่ซ้อนทับเข้ากับชีวิตจริง รวมถึงกับผู้หญิงจริงๆในชีวิต จากนั้นภาพยนตร์ก็กลายเป็นการบันทึก เปลี่ยนรูป ทำลาย รื้อสร้าง ทบทวน ก้าวออกไป หรือก้าวกลับเข้ามา ของความทรงจำ

สิ่งที่สำคัญที่สุดในหนังเรื่องนี้คือความคลุมเครือของสิ่งที่ดำเนินไป สิ่งซึ่งเป็นหนังในหัวของผู้กำกับ และหนังซึ่งออกมาจริงๆ การสะท้อนกลับไปกลับมาของภาพ ทั้งในฐานะ เหตุการณ์จริง ความทรงจำ ความทรงจำประดิษฐ์ใหม่ ภาพยนตร์ และทั้งหมดของตัวบทในฐานะหนังอีกเรื่องกนึ่งคือสิ่งสำคัญ การไหลทบ หรือการเปลี่ยนสภาพ นักแสดงไปสู่ตัวละคร ตัวละครสู่คนจริงๆ(สำหรับตัวผู้กำกับ) ทำให้เกิดการสะท้อนกลับไปกลับมาที่สวยงามเหมือนกระแสสำนึกของภาพยนตร์

หนังอาจจะตัดแบ่งตัวเองเป็นแค่เหตุการณ์ที่ตัวผู้กำกับต้อพบเจอ(casting นักแสดง คุยกับผู้ช่วย) และหนังในหัวของผู้กำกับ แต่เราอาจซอยย่อยส่วนหลังออกมาได้อีกด้วยการเลือนกว่า บางอย่างอาจจะเป็นแค่ความทรงจำ และบางอย่างอาจคือหนังจริงๆซึ่งสำเร็จเสร็จไปแล้ว

ในอีกทางหนึ่งเราอาจแบ่งหนังได้เป็นสองส่วน คือส่วนของการสูญเสียคนรัก และ ในที่สุดกลายรูปไปสู่การสูญเสียตัวเอง(ผ่านทางเรื่องเล่าในหนังช่วงท้าย) กล่าอย่างง่ายก็คล้ายกับ ครึ่งแรกคือความทรงจำที่เขามีต่อผู้อื่น และช่วงสุดท้ายกลายเป็นความทรงจำที่...ผู้อื่นมีต่อตัวเขา ซึ่งแน่นอนว่าการเล่นประเด็นความจริง ความทรงจำไม่ใช่ของใหม่ รวมถึงการเล่นความทรงจำในแง่ความเป็นภาพยนตร์ด้วย (จริงๆอภิชาติพงศ์ ก็ได้สำรวจพรมแดนนี้จนปรุไปหมด จนทะลุไปสู่การต่อสู้ของความทรงจำกับประวัติศาสตร์) แต่ WOMAN I ก็ไม่ใช่แค่หนังอีกเรื่องที่ละเล่นเรื่องของความทรงจำกับภาพยนตร์และความจริง เพราะนี่คือหนังที่สำรวจพรมแดนช่วงของการกลายร่าง การเปลี่ยนจากเหตุการณ์จริงไปสู่เรื่องเล่า เรื่องจริงที่ค่อยๆถูกแทนที่ด้วยตัวละครใหม่ๆ (มาแทนที่บุคคลจริง ) และเหตุการณ์ที่ในที่สุดอาจจะคลี่คลายไปเป็นอย่างอื่น ถึงที่สุดเรื่องเล่าก็เข้าแทนที่ครอบงำความจริง โดยใช้ความทรงจำและภาพยนตร์เป็นเครื่องมือ แต่นี่ไม่ใช่การสำรวจความจริง ทั้งไม่ใช่การเยียวยาตนเองอีกต่อไป มันกลายเป็นเพียงการจ้องมองความทรงจำในฐานะก้อนเหตุการณ์ที่มีจุดเริ่มต้นจากประสบการณ์หากแตกดอกออกผลไปสู่อย่างอื่น

ในฉากแคสติ้ง หนังตัดสลับการแคสติ้งเข้ากับภาพในหัวของผู้กำกับซึ่งอาจจะเป็นได้ทั้งบทภาพยนตร์ในหัวเขา (ฉากป้าเจน) หรือเหตุการณ์ในอดีต(ฉากของเขากับจูน คนรักเก่า) ในขณะเดียวกันเราก็พบว่าไม่แต่เฉพาะนักแสดง หากผู้หญิงรอบๆชีวิตของเขาก็ไหลกลืนเข้า...มาเป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์ เมื่อตัวละครอย่างเปียโนผู้ช่วย และแป้ง คนรักปัจจุบัน(น่าสนใจว่าความสัมพันธ์ของเขากับผู้หญิงสองคนจากชีวิตจริงดูเหมือนจะไม่ราบรื่นนัก) ก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของหนังเรื่องนี้ด้วย ฉากสำคัญช่วงท้ายเรื่องเมื่อตัวละครซ้อมบทโดยพากันเดินวนรอบผู้กำกับ(ซึ่งอาจจะทำให้นึกถึงWERCKMEISTER HARMONIESของBELA TARR อยู่บ้าง) จึงกลายเป็นภาพสะท้อนของความทรงจำที่มีตัวเขาเองเป็นศูนย์กลาง ก่อนที่ในที่สุดเขาจะหายไปในฉากต่อมา ผ่านทางสิ่งซึ่งอาจจะเป็น'ความตายประดิษฐ์'

ฉากที่น่าสนใจที่สุดของหนังจึงคือฉากการถ่ายทำภาพยนตร์(ซึ่งเราไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า เมื่อเขาสั่งให้ฮีน(ที่รับบทจูน แฟนเก่า)พูดประโยคเดิมซ้ำสองครั้งด้วยน้ำหนักเสียงใหม่ ในฉากนี้นักแสดงตีความเหตุการณ์ผ่านน้ำเสียง แน่นอนว่าถึงที่สุดผู้กำกับก็ตีความเรื่องเล่านี้ใหม่อีกครั้ง มันคือการตีความใหม่ซึ่งเปลี่ยนเหตุการณ์และความทรงจำให้กลายเป็นเรื่องเล่า

แม้โดยส่วนตัวจะรู้สึกว่า WOMAN I ยังขาดอะไรไปบางอย่างที่ตอบไม่ถูกว่าอะไร (บางทีอาจจะเป็นความเนี้ยบของมันที่ทำให้เรารู้สึกว่าความนุ่มนวลในความเป็นมนุษย์ของตัวละครละลายหายไปในความแข็งเกร็งของหนังอยู่บ้าง ) และหนังน่าจะขยายออกมาได้อีก เสริมเติมเหตุการณ์สิ่งละอันพันละน้อยได้อีก เพื่อให้มันนุ่มนวลและเป็นมนุษย์มากขึ้น แต่กล่าวถึงที่สุด นี่คือหนังที่ละเล่นกับความทรงจำ และภาพยนตร์ได้อย่างน่าทึ่งทีเดียว