BOOKS : เดียวดายในโลกเหว่ว้า + THE NORTH CHINA LOVER
posted on 26 Jan 2011 14:32 by filmsick in my-S-P-A-C-E
เดียวดายในโลกเหว่ว้า (Seventeen (1961) & J(1963) ) Kenzaburo Oe via วิลาส วศินสังวร
ดังที่ได้กล่าวไปว่า การอ่านหนังสือของ เคนซาบุโร โอเอะ เปรียบเสมือนการจมน้ำ ในมหาสมุทรที่ข้นหนืด และเมือกคาว
สำหรับผม โอเอะ เป็นเหมือนวีรบุรุษ ผู้เรืองรอง ชายขุดทรายที่ขุดบ่อลงในหัวจมนุษย์ เขาขุดบ่อทราที่ไม่มีทางขุดสำเร็จ และทรายที่เขาโกยขึ้นมา ซึ่งพร้อมจะไหลกลับลงไป คือความดำมืดเข้มข้นในจิตใจเรานี่เอง
การอ่านนิยายขนาดสั้น( หรือเรื่องสั้นขนาดยาว)สองเรื่องนี้ทำให้ผมหายใจหายคอไม่ออก เรื่อของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีที่มีแต่การชักว่าวเป็นแสงเรืองรองเดียวของชีวิต กระทั่งเขาได้ค้นพบหนทางที่จะทำให้เขาเป็นคนอื่น เป็นคนที่แข็งกล้า นั่นคือ การกลายเป็นบุตรของจักรวรรดินิยม เขาเปลี่ยนจากเด็กหนุ่มลามกหัวเอียงซ้ายมากลายเป็นทหารจัรกพรริด ที่พร้อมจะไล่กระทืบพวกคอมมูนิด!
กับเรื่องของเจ ชายหนุ่มร่ำรวยที่เมียคนแรกฆ่าตัวตายเพราะเขานิยมนอนกับผู้ชาย เมียคนที่สองเป็นผู้กำกับหนังว่าด้วยนรก เขาค่อยๆกลายเป็น จิคัน ไอ้พวกบ้่ากามตามสถานีรถไฟ คล้ายกับการดิ้นรนเพื่อจะมีชีวิตสืบไป
มันเข้มข้นและมืดดำ ข้าพเจ้าไม่อาจไม่ยอมรับว่าต้องผละตัวเองออกจากหน้าหนังสือบ่อยครัง โอเอะ เขียนเรื่องที่เราไม่พึงประสงค์จะอ่าน เรื่องของความหวั่นไหว หวาดกลัว หยาบช้าและเห็นแก่ตัว เขาชี้ให้เห้นความน่ารังเกียจของความสุข การไม่ปกป้องตัวเองที่แสดงถึงความอ่อนแอ การเชิดชูที่น่าหวาดผวา และขณะที่เราด่งลึกลงไปในความกระอักกระอ่อวนของการเอาชีวิตรอด และเป็นคนเต็มคนร เราก็จมลงในความดำมืดที่หนืดข้น ซึ่งดูดเอาความเป็นมนุษย์ออกไปจากเรา เพราะตัวมันเองนั่นแหละคือความเป็นมนุษย์
ดูเหมือนความเข้าอกเข้าใจที่โอเอะมีต่อมนุษยืคือการย่ำยีบีฑาลงบนความกลัวของเรา ความเขลาของเรา การอธิบายความสุขที่แถบถะถั่งหลั่งไหลของเด็กหนุ่มที่ได้เป็นบุตรของพระจักรพรรดิ และจิคันหนุ่มที่น้ำกามเปื้อนเปรอะโค้ตของหญิงแปลกหน้าบนสถานีรถไฟ คือการอธิบายถึงชีวิต
ดังที่ได้กล่าวไปว่า การอ่านหนังสือของ เคนซาบุโร โอเอะ เปรียบเสมือนการจมน้ำ ในมหาสมุทรที่ข้นหนืด และเมือกคาว
สำหรับผม โอเอะ เป็นเหมือนวีรบุรุษ ผู้เรืองรอง ชายขุดทรายที่ขุดบ่อลงในหัวจมนุษย์ เขาขุดบ่อทราที่ไม่มีทางขุดสำเร็จ และทรายที่เขาโกยขึ้นมา ซึ่งพร้อมจะไหลกลับลงไป คือความดำมืดเข้มข้นในจิตใจเรานี่เอง
การอ่านนิยายขนาดสั้น( หรือเรื่องสั้นขนาดยาว)สองเรื่องนี้ทำให้ผมหายใจหายคอไม่ออก เรื่อของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีที่มีแต่การชักว่าวเป็นแสงเรืองรองเดียวของชีวิต กระทั่งเขาได้ค้นพบหนทางที่จะทำให้เขาเป็นคนอื่น เป็นคนที่แข็งกล้า นั่นคือ การกลายเป็นบุตรของจักรวรรดินิยม เขาเปลี่ยนจากเด็กหนุ่มลามกหัวเอียงซ้ายมากลายเป็นทหารจัรกพรริด ที่พร้อมจะไล่กระทืบพวกคอมมูนิด!
กับเรื่องของเจ ชายหนุ่มร่ำรวยที่เมียคนแรกฆ่าตัวตายเพราะเขานิยมนอนกับผู้ชาย เมียคนที่สองเป็นผู้กำกับหนังว่าด้วยนรก เขาค่อยๆกลายเป็น จิคัน ไอ้พวกบ้่ากามตามสถานีรถไฟ คล้ายกับการดิ้นรนเพื่อจะมีชีวิตสืบไป
มันเข้มข้นและมืดดำ ข้าพเจ้าไม่อาจไม่ยอมรับว่าต้องผละตัวเองออกจากหน้าหนังสือบ่อยครัง โอเอะ เขียนเรื่องที่เราไม่พึงประสงค์จะอ่าน เรื่องของความหวั่นไหว หวาดกลัว หยาบช้าและเห็นแก่ตัว เขาชี้ให้เห้นความน่ารังเกียจของความสุข การไม่ปกป้องตัวเองที่แสดงถึงความอ่อนแอ การเชิดชูที่น่าหวาดผวา และขณะที่เราด่งลึกลงไปในความกระอักกระอ่อวนของการเอาชีวิตรอด และเป็นคนเต็มคนร เราก็จมลงในความดำมืดที่หนืดข้น ซึ่งดูดเอาความเป็นมนุษย์ออกไปจากเรา เพราะตัวมันเองนั่นแหละคือความเป็นมนุษย์
ดูเหมือนความเข้าอกเข้าใจที่โอเอะมีต่อมนุษยืคือการย่ำยีบีฑาลงบนความกลัวของเรา ความเขลาของเรา การอธิบายความสุขที่แถบถะถั่งหลั่งไหลของเด็กหนุ่มที่ได้เป็นบุตรของพระจักรพรรดิ และจิคันหนุ่มที่น้ำกามเปื้อนเปรอะโค้ตของหญิงแปลกหน้าบนสถานีรถไฟ คือการอธิบายถึงชีวิต
THE NORTH CHINA LOVER( MARGUERITE DURAS/1991/FR)
it was my first english book i've ever finished in my whole life and i was extremely glad that it was my literature mother's book
นี้คือการจมลงในความรักที่เราอยู่ว่ามันต้องจบอย่างเศร้าสร้อยตั้งแต่ก่อนที่มันจะเริ่มต้นขึ้น เรื่องรักที่เราเคยได้ยิน ได้อ่าน ได้ดูมาแล้ว จากหนังสือสองเล่มก่อน อย่างTHE LOVER และ เขื่อนกั้นแปซิฟิค ตัวดูราส์เองไม่ลังเลด้วยซ้ำที่จะอ้างถึงความมีอยู่ของมัน (เด็กสาวในหนังสือเล่มนี้ อาจจะหรืออาจจะไม่ใช่เด็กสาวคนที่มีชื่อเสียงเรียงนามในTHE LOVER แต่รถคันนี้เป็นรถคนละคันกับรถของครอบครัวใน เขื่อนกั้นแปซิฟิค – นี่หนังสือเขียนบอกเอาไว้เลย) ดูราส์ปล่อยให้เรื่องราวกระโดไปมาระหว่างหน้าหนังสือเล่มหนึ่งกับอีกเล่มหนึ่ง ในขณะเดียวกันมันก็ทำหน้าที่เป็นทั้งเรื่องเล่า ทั้งบันทึกส่วนตัว และอาจจะเป็นบทภาพยนตร์ชิ้นหนึ่งด้วยซ้ำ (ดูราส์ถึงกับอธิบายวิธีการถ่ายฉากบางฉากเอาไว้ในหนังสือ การเคลื่อนกล้อง การหยุด การตัด และความหมายของการหยุด การตัดนั้น) การแกว่งไปมาในมหาสมุทรกระแสสำนึกของผู้เล่าทำให้ตัวเรื่องราว เรื่องเรืองขึ้นอย่างไม่ปะติดปะต่อและอวลไปด้วยอารมณ์มากกว่าจะมุ่งเล่าเหตุการณ์ใดๆ มันคือการย้อนรำลึกที่รวดร้าวและเปี่ยมสุขราวการชำแรกผ่านครั้งแรกของเพศสัมพันธ์
ความรักในหนังสือเล่มนี้ ไม่ได้งอกเงยขึ้นมาอย่างบริสุทธิ์งดงาม ที่แท้มันผลิดอกออกผลจากความสัมพันธ์ฉาวโฉ่ ความรักที่ผุดบังเกิดจาความสัมพันธ์ทางกายล้วนๆ เรื่องเสื่อมเสียผิประเพณีของเด็กหญิงซึ่งยังไม่เต็มสาวกับชาวชาวจีน เรื่องผิดประเพณี ความรักที่เกิดขึ้นจากการขายตัว จากการมีเซกส์อย่างไม่รู้วันรู้คืน จากกลิ่นสัมผัสของชาและน้ำผึ้งกลิ่นชาวจีนโพ้นทะเลที่เถื่อนถ้ำและโสโครก ความบอบบางที่ยังไม่ถูกครอบครองไม่ถูกทำให้ศิวิไลซ์ โดยคนขาว รักของหนูเหลืองตัวเชื่อโรคกับเด็กสาวผิวขาวชั้นต่ำที่ยากจน ความรักต้องห้าม เรื่องเพศสัมพันธ์ผิดทำนองคลองธรรมของพี่กับน้อง ความรักที่งอกงามจากความเน่าเหม็นของผู้เคร่งครัดกับศีลธรรมจรรยา ความรักของเขาและเธองอกงามขึ้นและจบลงโดยวิธีการนั้น
ดูราส์บรรยายความสัมพันธ์ของเด็กสาว กับแม่ของเธอ กับน้องชายองเธอ กับถานห์ คนรับใช้ของเธอ กับชู้รักชาวจีน กับโชเฟอร์ของเขา กับเพื่อนของเธอที่ขายตัวในโรงดรียน ทุกอย่างยืนยอยู่บนฐานง่อนแง่ที่กำลังจะพังภิณฑ์ปลายยุคอาณานิคม ความสิ้นหวังเคลือบคลุมไปทุกที่ บนแผ่นดินที่น้ำทะเลท่วมถึง ความฝันที่หลอกลวง และประเพณีจีนโบราณที่ผงาดง้ำค้ำเหนือความสัมพันธ์เอาไว้ ดูราส์บรรยายถึงความงามของรอยแยกเล็กๆ รอยปริแตกที่ไม่พึงประสงค์ของภาพวาดอันexotic นั่นคือวิธีที่เธอใช้อธิบาย เธอเรื่องราวทั้งหมด เวลาเธอบรรยายสิ่งต่างๆ เธอไม่ได้บรรยายสิ่งเราถูกบังคับให้จ้องมอง แต่เธอบรรยายร่องรอยเล็กๆ ตจำหนิที่ไม่สมบูรณ์ความงามของตำหนินั้นท่ำทให้ภาพลดคุณค่าลง แต่เปล่งประกายเรื่อเรือง นั่นอาจคือตำหนิของความรักผิดทำนองคลองธรรม ที่ไม่ได้ถูกออกแบบมายั่วยวนเพื่อลงโทษ แต่คือการเปลือยหัวใจของมนุษยืในห้วงปรารถนา ที่ทั้งเศร้าสร้อยและโดเดี่ยว ความเศร้าสร้อยโดดเดี่ยวนั้นเองคือความงามของมนุษย์
it was my first english book i've ever finished in my whole life and i was extremely glad that it was my literature mother's book
นี้คือการจมลงในความรักที่เราอยู่ว่ามันต้องจบอย่างเศร้าสร้อยตั้งแต่ก่อนที่มันจะเริ่มต้นขึ้น เรื่องรักที่เราเคยได้ยิน ได้อ่าน ได้ดูมาแล้ว จากหนังสือสองเล่มก่อน อย่างTHE LOVER และ เขื่อนกั้นแปซิฟิค ตัวดูราส์เองไม่ลังเลด้วยซ้ำที่จะอ้างถึงความมีอยู่ของมัน (เด็กสาวในหนังสือเล่มนี้ อาจจะหรืออาจจะไม่ใช่เด็กสาวคนที่มีชื่อเสียงเรียงนามในTHE LOVER แต่รถคันนี้เป็นรถคนละคันกับรถของครอบครัวใน เขื่อนกั้นแปซิฟิค – นี่หนังสือเขียนบอกเอาไว้เลย) ดูราส์ปล่อยให้เรื่องราวกระโดไปมาระหว่างหน้าหนังสือเล่มหนึ่งกับอีกเล่มหนึ่ง ในขณะเดียวกันมันก็ทำหน้าที่เป็นทั้งเรื่องเล่า ทั้งบันทึกส่วนตัว และอาจจะเป็นบทภาพยนตร์ชิ้นหนึ่งด้วยซ้ำ (ดูราส์ถึงกับอธิบายวิธีการถ่ายฉากบางฉากเอาไว้ในหนังสือ การเคลื่อนกล้อง การหยุด การตัด และความหมายของการหยุด การตัดนั้น) การแกว่งไปมาในมหาสมุทรกระแสสำนึกของผู้เล่าทำให้ตัวเรื่องราว เรื่องเรืองขึ้นอย่างไม่ปะติดปะต่อและอวลไปด้วยอารมณ์มากกว่าจะมุ่งเล่าเหตุการณ์ใดๆ มันคือการย้อนรำลึกที่รวดร้าวและเปี่ยมสุขราวการชำแรกผ่านครั้งแรกของเพศสัมพันธ์
ความรักในหนังสือเล่มนี้ ไม่ได้งอกเงยขึ้นมาอย่างบริสุทธิ์งดงาม ที่แท้มันผลิดอกออกผลจากความสัมพันธ์ฉาวโฉ่ ความรักที่ผุดบังเกิดจาความสัมพันธ์ทางกายล้วนๆ เรื่องเสื่อมเสียผิประเพณีของเด็กหญิงซึ่งยังไม่เต็มสาวกับชาวชาวจีน เรื่องผิดประเพณี ความรักที่เกิดขึ้นจากการขายตัว จากการมีเซกส์อย่างไม่รู้วันรู้คืน จากกลิ่นสัมผัสของชาและน้ำผึ้งกลิ่นชาวจีนโพ้นทะเลที่เถื่อนถ้ำและโสโครก ความบอบบางที่ยังไม่ถูกครอบครองไม่ถูกทำให้ศิวิไลซ์ โดยคนขาว รักของหนูเหลืองตัวเชื่อโรคกับเด็กสาวผิวขาวชั้นต่ำที่ยากจน ความรักต้องห้าม เรื่องเพศสัมพันธ์ผิดทำนองคลองธรรมของพี่กับน้อง ความรักที่งอกงามจากความเน่าเหม็นของผู้เคร่งครัดกับศีลธรรมจรรยา ความรักของเขาและเธองอกงามขึ้นและจบลงโดยวิธีการนั้น
ดูราส์บรรยายความสัมพันธ์ของเด็กสาว กับแม่ของเธอ กับน้องชายองเธอ กับถานห์ คนรับใช้ของเธอ กับชู้รักชาวจีน กับโชเฟอร์ของเขา กับเพื่อนของเธอที่ขายตัวในโรงดรียน ทุกอย่างยืนยอยู่บนฐานง่อนแง่ที่กำลังจะพังภิณฑ์ปลายยุคอาณานิคม ความสิ้นหวังเคลือบคลุมไปทุกที่ บนแผ่นดินที่น้ำทะเลท่วมถึง ความฝันที่หลอกลวง และประเพณีจีนโบราณที่ผงาดง้ำค้ำเหนือความสัมพันธ์เอาไว้ ดูราส์บรรยายถึงความงามของรอยแยกเล็กๆ รอยปริแตกที่ไม่พึงประสงค์ของภาพวาดอันexotic นั่นคือวิธีที่เธอใช้อธิบาย เธอเรื่องราวทั้งหมด เวลาเธอบรรยายสิ่งต่างๆ เธอไม่ได้บรรยายสิ่งเราถูกบังคับให้จ้องมอง แต่เธอบรรยายร่องรอยเล็กๆ ตจำหนิที่ไม่สมบูรณ์ความงามของตำหนินั้นท่ำทให้ภาพลดคุณค่าลง แต่เปล่งประกายเรื่อเรือง นั่นอาจคือตำหนิของความรักผิดทำนองคลองธรรม ที่ไม่ได้ถูกออกแบบมายั่วยวนเพื่อลงโทษ แต่คือการเปลือยหัวใจของมนุษยืในห้วงปรารถนา ที่ทั้งเศร้าสร้อยและโดเดี่ยว ความเศร้าสร้อยโดดเดี่ยวนั้นเองคือความงามของมนุษย์
เดียวดายในโลกเหว่ว้า ว่าจะซื้อ แต่รอไว้ก่อน
เนื่องจาก เจอเล่มหนากว่า กลัวหมด คว้าก่อน กับ
my name is red ของ ออร์ฮาน ปามุก
.. อย่างก็ตาม ครั้นผมไป กท. เยี่ยมร้าน ก็องดิด สี่แยกคอกวัว
เจอวรรณกรรมแปลของญี่ปุ่น (ลดราคา) ของ สนพ.บ้านหนังสือ หลายเล่มด้วยกัน (สุขใจเป็นยิ่งนัก)
....
#1 By ทิว แอด ไฟน์ on 2011-01-26 17:51