FILMSICK

ตัดทอนบางส่วนจากบทความ

แขนที่สาม หมาบ้า ฆาตกรฆ่าต่อเนื่อง อาการ หลัง-919 ในภาพยนตร์ไทยจากมุมมองของนกกระจอก

วารสารอ่าน ปีที่ 2 ฉบับที่ 3 มกราคม-มีนาคม 2553

บทความส่วนนี้เปิดเผยเนื้อหาของภาพยนตร์ 

มา ถึงตอนนี้เราอาจอยู่สังคมซึ่งคลุมเครือระหว่างระบบดั้งเดิม กับระบบใหม่ (ซึ่งอาจหมายความได้ตั้งแต่ระบบการปกครอง สมบูรณาญาสิทธิราชย์- ประชาธิปไตย ไปจนถึงกอบคิด ไพร่ทาส -พลเมือง) ในบรรยากาศอัอมพะนำ และระบบคิดซึ่งแตกกระสานซ่านเซ็น เราเริ่มผูกสัมพันธ์กับระบบใหม่ซึ่งยังคงง่อยเปลี้ยเสียขาจากสิ่งซึ่งไม่ สามารถเปิดเผยได้ (เราแทนที่มันได้ด้วย ประวัติศาสตร์ที่ถูกหลงลืม หรือถูกกดปิดไว้  ) แต่หนังก็ไม่ได้คลี่คลายว่า บรรดาตัวละครนั้นจะเดินทางไปสู่สิ่งใด ราวกับขึ้นเรื่องไว้แล้วทิ้งให้ค้างคาอยู่เช่นนั้น

ทางออกของ หนังไม่ใช้การมุ่งคลี่คลายว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้านนี้ การชำระประวัติศาสตร์ของบ้านดูจะไม่ใช่หน้าที่ของบุรุษพยาบาล(เพราะทำไปแล้ว ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา หนำซ้ำเขาอาจะยังต้องสูญเสียตำแหน่งแห่งที่ของตนอีกด้วย) เพราะถึงอย่างไรเขาเป็นเพียง ‘เจ้านกกระจอก' นกตัวเล็กที่ปรับตัวจนอาศัยอยู่ในเมืองได้ นกกระจอกที่ไม่มีปัญญาไปต่อกรกับนกใหญ่ได้ ดังนั้นที่เขาทำ คือการผูกสัมพันธ์กับคนทุกชนชั้นจากนั้นหนังก็เลือกทิ้งค้างไว้ที่การไปท้อง ฟ้าจำลอง เมื่อหนังเดินทางเข้าสู่ช่วงสุดท้าย

การดับไปของดาว ฤกษ์ คือสิ่งสุดท้ายที่หนังนำเสนอ ภาพของห้วงอวากาศแสนไกลประกอบเสียงบรรยายจากท้องฟ้าจำลอง ที่พูดถึงดาวฤกษ์ซึ่งสุกสว่างเสมือนจะเป็นนิรันดร์ หากยังมีวันที่ดวงดาวนั้นจะต้องแตกสลายไปด้วยเช่นกัน ราวกับหนังจะบอกกับผู้ชมว่าสำหรับเราและเธอแล้ว การมองไปข้างหน้าเพื่อเตรียมรับกับความเปลี่ยนแปลงดูจะเป็นเรื่องที่สำคัญ ที่สุด ระบบหนึ่งเฟื่องฟูขึ้นแล้วล่มสลายลง คนคนหนึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีบริหารประเทศช่วงเวลาหนึ่งอาจตกบัลลังก์มาเป็น ผู้ร้ายได้ในอีกห้วงเวลาหนึ่ง การเปลี่ยนแปลงคือสิ่งที่เราควรครุ่นคิด  เด็กหนุ่มที่เดินไม่ได้ ไม่อาจกลับไปแก้ไขความเคียดแค้นของตน แต่สักวันหนึ่งเขาก็คงต้องอยู่ไปโดยไม่มีพ่อเช่นกัน 

ภาพการ ถือกำเนิดของทารกเพศหญิงช่วงท้ายเรื่องให้ภาพของความหวังที่กำลังเดินทางมา หนังไม่ได้บอกว่าเราควรจะมองโลกในแง่งามด้วยการลืมอดีตแล้วไปข้างหน้า (เพราะที่แท้อดีตกับปัจจุบันและอนาคตได้แตกสลายหลอมรวมกันไปเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ต้น) แต่การถือกำเนิดใหม่คือคำทำนายที่มีต่ออนาคต อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่อนาคตที่สิ้นหวังจนเกินไปนัก

อย่างไรก็ ตาม แม้เจ้านกกระจอกจะเล่าเรื่อต่างๆอออกมาได้อย่างคมคาย และสร้างบรรยากาศอันมืดหมองคลุมเครือได้อย่างน่าทึ่ง แต่ผู้เขียนก็ยังรู้สึกว่าตัวหนังออกจะแก่สัญลักษณ์อยู่ไม่น้อย และการมองจากมุมของนกกระจอกนี้เอาเข้าจริงแล้ว ก็เป็นเพียงมุมมองที่เจียมตัวและไม่เป็นพิษเป็นภัย เป็นมุมมองที่ประนีประนอมกับอดีตเพื่อจะมีชีวิตรอดต่อไปในอนาคต ซึ่งผู้เขียนก็ไม่อาจแน่ใจได้เลยว่าการประนีประนอมนี้จะส่งผลดีต่อทุกคนหรือ เฉพาะบุรุษพยาบาลผู้ซึ่งแม้ออกจากงานนี้ก็ยังมีงานอย่างอื่นให้ทำต่อไป