FILMSICK

หลังจากเบื่อๆกันไปกับMAN FROM LONDON เรากลับมาญาติดีอย่างลึกซึ้งกับเบล่า ทาร์ อีกครั้งและคราวนี้เป็นไปอย่างลึกซึ้งสวยงาม ด้วยงานเล็กๆที่ทาร์ทำให้ทีวี งานวีดีโอเล็กๆทีไม่มีเรื่องราวอะไรเลย หนังไม่มีเรื่องอะไรนอกจากถ่ายภาพ ชายหนุ่ม (ซึ่งจริงๆเป็นคนทำเพลงให้กับหนังเรื่องอื่นๆของทาร์) เดินทางไปยังดินแดนรกร้าง เขาเดินเล่นในบ้านร้างเก่าโทรม เข้าไปในหอที่ไม่มีหลังคา โรงละครเก่า ถนนร้างๆ ท้องทุ่งแห้งๆ โดยระกว่างนั้นเขาก็บ่นพร่ำบทกวีเกี่ยวกับชีวิต ความรัก และความตาย ตลอดทั้งสามสิบห้านาที มีเพียงฉากเหล่านี้ไหลต่อเนื่องกันไปโดยไม่มีเรื่องเล่าใดๆ

หนังเรื่องนี้อาจจะไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย แต่วิถีภาพคืบเคลื่อนเนิ่นช้าแบบทาร์ และบทกวีสวยเศร้าของชายผู้ดูเหมือนจะเดินทางไปในสถานที่ที่ไม่จำเป้นต้องไป โดยไม่มีจุดหมายอะไรมากไปกว่าเดินผ่านไปทางนั้น ทัศนียภาพ บทกวี และการเคลื่อนกล้องขับเน้นความเวิ้งว้างว่างเปล่าของชีวิต ทั้งของตัวละคร(ถ้าหากจะมีอยู่)ในหนัง และกับผู้ชม ภาพซึ่งปรากฏอย่างเรียบเรื่อยด้วยการเคลื่อนกล้องที่ไม่นำไปสู่สิ่งใด