FILMSICK

เวบไซต์ CRITICINE ชวนบรรดานักวิจารณ์ นักวิชาการ บลอกเกอร์ทั่วSOUTH EAST ร่วมกันเขียนจดหมายรักถึงภาพยนต์เอเซียตะวันออกเฉียงใต้กันครับ แรกเริ่มเดิมที่โครงการนี้(และเวบcriticine)ริเริ่มโดย Alexis Tioseco นักวิจารณ์ชาว ฟิลิปปินส์ พอ Alexis เสียไปทุกอย่างก็ชะงักงัน แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้criticine กลับมาเดินหน้าต่อแล้ว ด้วยความช่วยเหลือกันทั้งภูมิภาค 

อ่านจดหมายรักของคนอื่นๆได้ที่นี่ครับ รอบแรกนี้มีทั้งท่านเจ้าสำนักfilmvirus สนธยา ทรัพย์เย็น อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล อ. เบน แอนเดอร์สัน คุณ ก้อง ฤทธิ์ดี     รายา มาร์ตินผู้กำกับชาวฟิลิปปินส์ อาร์มีร์ มูฮัมหมัด ผู้กำกับชาวมาเลเซียเป็นต้น

 http://www.criticine.com/feature_article.php?id=44

และนี่คืจดหมายรักของผมที่เขียนถึง พี่เคี้ยง ไพสิษฐ์ พันธุ์พฤกษชาติ ผู้กำกับหนังไทยที่ผมชอบมากที่สุดครับ 

เริ่มจากฉากหนึ่ง

ผู้กับคนหนึ่งซึ่งกลายเป็นบ้าไป ตอนนี้เขาอาศัยอยู่ในโบกี้รถไฟเก่าผุ เพื่อหลบหนีจากการตามล่าของ ‘พวกมัน' ซึ่งมีกระทั่งดาวเทียมส่องเจาะทะลุเหล็ก เขาให้สัมภาษณ์กับมนุษย์ต่างดาวเช่นนั้น ทั้งคู่เดินออกจากโบกี้รถไฟกลางแดดบ่ายแรงร้อน   พลันเขาโผเข้าหากองเส้นพลาสติกหลากสีสำหรับรัดของที่กองระเกะระกะอยู่ในโบกี้หนึ่ง ร้องตะโกนว่า เฮ้ย! นี่มันฟิล์มหนังนี่หว่า!!

เริ่มต้นด้วยฉากนี้เราอาจใช้มันในการบอกเล่า อธิบาย หรือกระทั่งให้คำจำกัดความภาพยนตร์  หรือกระทั่งวิธีการรับรู้ภาพยนตร์ของไพสิฐ พันธุ์พฤกษชาติ

จากฉากเล็กๆในหนัง ‘สัตว์วิบากหนักโลก' ( TOUGH CREATURES WKO BURDENS THE EARTI)  งานวีดีโอยาวหนึ่งชั่วโมงที่เล่าเรื่องราวประหลาดล้ำไม่ปะติดปะต่อของผู้กำกับหนังที่ค่อยๆกลายเป็นบ้า ซ้ำถูกไล่ฆ่าจากสาวทอมที่อาจจะเป็นแฟนใหม่ของแฟนเก่าของเขา  หนังประกอบขึ้นจากภาพถ่ายทัศนียภาพของสถานที่ซึ่งถูกทิ้งร้าง ส่วนของหนังเล่าเรื่องคนแสดงทั่วไป  ภาพบังเอิญถ่ายได้ หรือกระทั่งภาพสามัญที่ปลดปล่อยให้เราจินตนาการเลื่อนไหลไปเป็นอื่น การปะทะสังสรรค์ของเสียงและภาพ ซึ่งไม่ได้ต่อกันเนียนสนิท หากความปุปะของมันกลับสร้างรอยตะเข็บอันมีลวดลายงดงาม และแตกกอต่อยอดไปจากจุดเริ่มต้นมมากมายนัก

ไพสิฐเรียกตัวเองว่าเป็นคนทำวีดีโอ เพราะเขาไม่เคยทำหนังโดยใช้ฟิล์ม  ตำแหน่งเลี้ยงชีพของเขาคือการเป็นช่างเสียงในกองถ่าย หาเขายังคงถ่ายหนังของเขาอยู่เสมอ เขาเคยติดตามถ่ายทำชีวิตของเพื่อนเขาแล้วประกอบขึ้นเป็นหนังอย่าง  ‘จอมโหดมนุษย์ซอิ้ว' (THE CRUELTY OF SIY SAUCE MAN)  ถ่ายภาพเขียงหมูให้เป็นฐานทัพลับใน ‘อัติภาวะนิยมสุขสรรค์ ‘ ( HAPPY EXISTENTIALISM) กระทั่งหยิบเอาเรื่องราวจากวรรณกรรมโบราณมาเล่าเคียงกับภาพของสถานที่เดิมในอีกสองร้อยปีต่อมา ใน ‘มนัส จรรยงค์ คืนวันหนึ่งบนถนนตะแลงแกง' (MANUS JUNYONG'S ONE NIGHT AT THE  TALAENGGAENG ROAD ) ภาพเคลื่อนไหวของไพสิฐ ให้รสชาติประหลาดล้ำทราวกับว่านี่คือจักรวาลเฉพาะที่มีตรรกะและหลักคิดเหตุผลเฉพาะตัว มันก็เหมือนกับสายรัดพลาสติกที่กลายเป็นฟิล์ม จิตไร้สำนึกของการเละเล่นแต่งเรื่องจากภาพแบบเด็กๆ กับสุนทรียภาพเชิงศิลปะอันพิเศษเฉพาะตัว  ซึ่งเราไม่ได้ค้นพบไดง่ายๆนัก

แม้ชื่อขอไพสิฐ พันธุ์พฤกษชาติอาจไม่ใช่ชื่อคนทำหนังที่โด่งดังในรับดับสากล(หระทั่งในประเทศไทย เขาก็ยังนับเป็นคนทำหนังลับแล)  แต่หากจะต้องให้พูดถึงใครสักคนที่เป็นตัวแทนของภาพยนตร์อันพิเศษพิสุทธิ์ สายรัดพลาสติกของไพสิฐ คงเป็นสิ่งแรกที่ผมนึกถึง

 ส่วนนี่คือฉบับแปลอังกฤษ ฝีมือถอดความโดยคุณ อาดาดล อิงคะวณิชครับ 

 Begin. Scene One:

A director who's lost his mind now lives in an old, abandoned train. He's hiding from ‘them', his persecutors, who possess an extra powerful satellite capable of seeing through dense iron. At least that's what he tells the alien who interviews him. Both of them are making their way out of the train carriages in the blinding heat of day. Suddenly he flings himself at the pile of colourful plastic strings used for fastening things, which have been left in a messy heap in one of the carriages. "Ha! These are film," he cries.

We might begin here, with this scene, to talk about how Paisit Punpreuksachat narrates, explains, defines the property of film, and reveals to us the essence of filmic perception.

It's a small scene from his one-hour video, Tough Creatures Who Burden the Earth. An hour of strange, disjointed narration, which shows us a director who slowly goes insane while running for dear life from the woman who wants to kill him - a lesbian who may be the new girlfriend of his old girlfriend. The whole video is constructed from shots of abandoned places, fragments of run-of-the-mill narrative films, footage spontaneously recorded, and other images of immediate reality which let our imagination roam free, morphing from one thing into another. Sound and image don't always go together in this video, they fray at the seams revealing the beautiful pattern of the stitches themselves - a multiplicity of possible paths leading from the same starting point.

Paisit calls himself a videographer because he's never used film for his work. His day job is as a soundman for other filmmakers, but he has been consistently making his own work for many years. He once recorded footage of the daily routines of a friend and turned that into The Cruelty of Soy Sauce Man. In Happy Existentialism he shoots a chopping board so that it becomes a secret military base. His idea of adapting an old short story is to layer a voice reading the story over images of the same places the voice is referring to, shot 200 years after the time of the story's action (Manus Chanyong: One Night at the Talaenggaeng Road). Paisit's moving images are always strangely affecting - like entering a universe with its own logic and reasoning, like the plastic string that's become film. It's not often you come across someone who combines the ability to draw from his rampant unconscious childlike stories in images, and to convey them through a fully formed aesthetics - an artistic vision unto himself.

The name Paisit Punpreuksachat is not internationally known (and even in Thailand he's a filmmaker who exists under the radar). But if I had to choose to write about someone who represents the very definition of pure cinema, Paisit's plastic string is the first thing that comes to mind.

หมายเหตุ ท่าที่อยากชมหนังของพี่เคี้ยง โปรดติดตามโปรแกรมพิเศษ 'ขี้เกลือบนกองวีดีโอ' เร็วๆนี้ครับ !