FILMSICK

จะฟังเอาฮา หรือจะฟังเอาเรื่องก็แล้วแต่ เพลงนี้ก็จัดได้ว่าสุดตรีนขั้นเมพอยู่ดี 

โดยส่วนตัว ผมไม่คิดว่าคนเขียนจะมีจุดมั่งหมายเรียกคือสำนึกทางชนชั้นเพื่อการต่อสู้เปลี่ยนแปลงสังคม แต่เพลงที่ว่าด้วย บริโภคนิยมตลาดล่างได้ให้ข้อคิดโดดเด่นสองประการที่ไม่อาจเลี่ยง 

1. ไม่ว่าจะชอบหรือชังนี่คือเครื่องแสดงการสยบยอมต่อโลกทุนนิยม แฉมายาคติของโลกที่เราเ็ห็นว่าเท่าเที่ยมกัน โดยการหยิบจับเอาสินค้าตลาดล่างมาสร้างอัตลักษณ์ คน กล่าวให้ง่ายตอนนี้ อัตลักษณ์ทางชนชั้น สามารถอาศัยเครื่องมือที่เรียกว่าไลฟ์สไตล์มาอ้างอิงได้ไม่แพ้ปัจจัยทางเศรษฐกิจ หรือการทำมาหากินอีกต่อไป  สิ้นค้าเหล่านี้แพร่หลายตั้งแต่หนุ่มโรงงาน ไปยันกเษตรกร หรือคนทำงานออฟฟิศระดับล่าง เพาะพวกเขาอยู่ร่วมในชนชั้นเดียวกัน  อาจจะเป็นเรื่องเศร้า แต่ตอนนี้ อัตลักษณ์ของมนุษยืยุคปัจจุบัน ไม่ได้เชื่อมโยงกับรากของเรา แต่เชื่อมโยงอยู่กับสิ่งที่เราบริโภค ซึ่งในที่สุดมันคือเครื่องมือแสดง สังกัดทางชนชั้น

2. มันอาจจะไม่ใช่เพลงที่เรียกคืนจิตสำนึกทางชนชั้นดังที่ได้กล่าวไป  แต่อย่างไรก็ดี เพลงนี้ได้แสดงภาวะ ตระหนักรู้เรื่องชนชั้น อย่าังชัดเจนด้วยการคัดแยก ข้างของเครื่องใช้ที่เป็น'ของเรา' ออกจากข้่าวของเครื่องใช้ยี่ห้ออื่นๆ หากการใช้สบู่นกแก้วเป็นเรีื่องน่าอายของคนที่ต้องการขยับไปเป็นคนชั้นกลาง ตอนนี้เพลงนี้ได้ออกมาบอกว่า 'กูใ้ช้สบู่นกแก้ว และกูภูมิใจด้วย'  การตระหนักรุ้่ชนชั้นในตอนนี้น่าสนใจมาก 

ไม่แน่ใจว่าการอธิบายชนชั้น ที่เป็นมรดกจากศตวรรษที่19 จะยังใช้กรอบอ้่างอิงแบบเดิมในการพูดกันได้อยู่หรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ เรามาไกลจากตรงนั้นมากแล้ว

อนึ่งไม่ว่าจะตระหนักหมายเหตุทางสังคมของเพลงหรือไม่นี่คื อเพลงที่มีเนิ้อหา แซ่บสุดๆเพลงหนึ่งของปี !!!

โปรดติดตา สรุปชารต์FILMSICK ซอง ออฟ เดอะ เยียร์์์!!!!!เร็วๆนี้!