FILMVIRUS @ GM

posted on 02 Mar 2009 13:15 by filmsick in FILMFLU

ผ่านไปตามแผงหนังสือช่วงนี้ใครเห็น GM ปกล่าสุดรูป ออยธนา อย่าลืมพลิกดูข้างในครับ เพราะในนั้นมีบทสัมภาษณ์ ท่านเจ้าสำหนักFILMVIRUS สนธยา ทรัพย์เย็น ว่ากันว่าตลอด 13ปีที่ฉายหนังกันมา นี่เป็นบทสัมภาษณ์ใหญ่บทแรกของท่านเจ้าสำนักเลยทีเดียว

แม้ผมจเพิ่งเข้าไปช่วยทำนู่นทำนี่ในFILMVIRUS มาในช่วงไม่ปี่ปีนี้ แต่ก็เห็นความพยายามอย่างหนักจของ่ท่านเจ้าสำนักมานานปี ถ้าจะกล่าวให้ถูกต้อง ผมเองอาจนับเป็นผลผลิตประการหนึ่งของFILMVIRUS (ดังนั้นชื่อFIMSICK จึงไม่ได้เพียงมีที่มาจากคำหล่อๆของฟรังซัวส์ ทรุฟโฟต์อย่างเดียว หากมีนัยประหวัด บูชาครูอยู่ด้วยอย่างยิ่ง)

อ่านแล้วแอบกรี๊ด (ที่จริงกรี๊ดโดยไม่แอบ) แล้วเลยมาเรียนเชิญทุกท่านไปอ่าน ไปอุดหนุนกันครับ

อ่านบางส่วนของบางส่วนได้ตรงนี้

และไปอ่านบางส่วนได้ที่นี่

http://www.gmgroup.in.th/main/home2_content.php?mode=1&group=2&id=107&id_run=1&groupbook=2

และอ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่ร้านหนังสือคร่าบบบบบบบบ

กลางเดือนมกราคมที่กรุงเทพฯ ณ หอศิลป์จามจุรี มีงานนิทรรศการเล็กๆ ที่ไม่ใช่การแสดงภาพเขียน ไม่ใช่งานปั้น ไม่ใช่แม้แต่บทกวีหรืองานดนตรีอะไรเทือกนั้น แต่น่าแปลกที่มันเป็นที่ดึงดูดคนอย่างสิงห์สนามหลวงต้องปั่นจักรยานมาเยี่ยมชม

นิทรรศการนี้ไม่ได้จัดโดยศิลปินที่สามารถจัดอยู่ในหมวดหมู่ที่เราเข้าใจได้ ทว่าแม้ว่าคนจะไม่คึกคักคลาคล่ำ แต่ก็นับว่าน่าดีใจสำหรับคนที่เรียกตัวเองว่าเป็นคนชายขอบของชายขอบ ว่าแต่คุณคงสงสัยใช่ไหมว่า ถ้าอย่างนั้นแล้วเขาเป็นศิลปินไหม เขาเป็นคนที่หากินอยู่กับอะไรถึงสามารถมาเปิดนิทรรศการนี้ได้

เขามีชื่ออย่างที่เราจั่วหัว-สนธยา ทรัพย์เย็น และหากคุณถามเราต่อว่าเขาเป็นศิลปินอย่างที่คุณสงสัยอยู่ สำหรับเราแล้วทั้งความคิด วิถีชีวิต และสิ่งที่เขาทำ ก็ถือได้ว่าเป็นศิลปิน (เอาเป็นว่าเรียกได้สะดวกปากกว่านักร้องในบ้านเรามาก) ผลงานของเขาแสดงออกมาผ่านกิจกรรมฉายหนังนอกกระแสและหนังด้อยโอกาสของผู้กำกับจากทั่วโลกยาวนานมากว่า 13 ปีในชื่อ ‘ดวงกมลฟิล์มเฮาส์’ และเขียนหนังสือเกี่ยวกับหนังนอกกระแสในนาม ‘ฟิล์มไวรัส’ ที่คอหนังระดับฮาร์ดคอร์ในบ้านเราต้องรู้จัก

สนธยาคือนักดูหนัง นักฉายหนัง และนักวิจารณ์หนังหนึ่งเดียวในประเทศที่ชัดเจนในเรื่องรสนิยมของตน สิงห์สนามหลวงเองถึงกับยกย่องสนธยาว่า

“ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ และทำอย่างต่อเนื่อง ยาวนานมาได้ขนาดนี้” นิทรรศการคราวนี้จึงดูแปลกตาด้วยว่ามันเป็นการบอกเล่าถึงผลงานของผู้กำกับนอกกระแสหลายคนที่เขาชื่นชอบ และเรื่องราวสนุกๆ ที่สนธยาชวนเพื่อนพ้องจากหลากหลายวงการมาจัดโปรแกรม ‘หนังควบ’ พร้อมอรรถาธิบายถึงที่มาที่ไปของหนังเหล่านั้นอย่างออกรส

หากว่านิทรรศการนี้แปลกด้วยค่าของความแตกต่างแล้ว ชีวิตของสนธยา ทรัพย์เย็น ที่หมกมุ่นคลุกขลุกอยู่กับหนังนอกกระแสมากว่า 20 ปีก็น่าสนใจไม่แพ้กัน

ในเดือนแห่งออสการ์ คงไม่มีอะไรจะคุยได้ออกรสเท่าการคุยเรื่องหนังอีกแล้ว (อย่าคุยเรื่องโบนัส และการเมืองกับเราในตอนนี้) แต่เสียใจด้วยหากคุณจะทำหน้าฉงนไปกับชื่อผู้กำกับและหนังจากปากของผู้ชายคนนี้ เพราะหลายคนคุณคงไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิตเป็นแน่ และหลายเรื่องเป็นหนังที่ทำให้ผลงานของ แดเนียล บอยล์ กลายเป็นหนังสปีลเบิร์กไปเลย

GM : คุณเคยเขียนถึงคนอย่าง ‘ฟิล์มไวรัส’ ไว้น่าสนใจทีเดียวใน ฟิล์มไวรัสเล่ม 2 (พ.ศ. 2544) ว่า ‘คนดูหนังในอุดมคติของฟิล์มไวรัสคือคนโสด จิตใจเบี่ยงเบน มีอาการแอบจิต คุยกับใครไม่รู้เรื่อง หนีหน้าหมอและตำรวจ และไม่มีภาระเรื่องคู่ครองให้หนักใจ ถ้าแฟนของเขาอยากให้แอบมีน้อย หนังก็ไม่ชอบเป็นน้อยเช่นกัน’...คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ หรือ
สนธยา : (หัวเราะ) ค่อนข้างจริง เหมือนกับที่ทรุฟโฟต์พูดว่า “Film lovers are sick people.” ฟรองซัว ทรุฟโฟต์

จริงๆ ใครที่ลุ่มหลงอะไรมากๆ ก็ป่วยอยู่ลึกๆ เพียงแต่ว่ารู้ตัวแค่ไหนว่าป่วย แล้วพอเรารู้ว่าป่วย เรายินยอมให้เชื้อโรคครอบงำตัวเองได้แค่ไหน ฟิล์มไวรัสก็เป็นหนึ่งในอาการแบบนั้น ทุกวันนี้ก็ยังคิดว่าตัวเองเป็นคนชายขอบของชายขอบ เวลาคุยกับเพื่อนๆ หรือคนดูหนังรุ่นใหม่ๆ มันก็มีความแตกต่างขัดแย้งกับตัวเองมาก โลกของหนังมันกว้าง เหมือนกับตกปลาในหนอง ซึ่งคุณไม่มีทางตกลงในที่ซ้ำกันแน่นอน เอาแค่มาใกล้ๆ กันยังยากมากเลย ฉะนั้น เมื่อพรมแดนมันไม่เท่ากัน คนอื่นก็อาจรู้สึกว่าผมบ้าบอเกินไป ก็ต้องทำใจ