FILMSICK

โรงแรมอัลฟ่าวิลล์ ภาค 1 : บทที่ 1 l 2 l 3 l 4

โรงแรมอัลฟ่าวิลล์ ภาค 2 : บทที่ 1 l 2 l 3 

ห้องของเธอนั้นมืดสนิทอยู่เสมอ  เป็นเธอเองที่จงใจปิดไฟทุกดวงในห้องเพื่อที่จะไม่มีใครมองเห็นเธอ  หรือเพื่อที่เธอจะได้ไม่เห็นตัวเอง  เธอหลงรักความมืดเพราะในความมืดนั้นเธอไร้ตัวตน  ในความมืดนั้นเธอถูกกลืนกินกลายเป็นหนึ่งเดียวกับทุกสรรพสิ่งซึ่งถูกกลืนกินไปเช่นกัน  ความมืดนั้นหิวกระหายและไม่เคยอิ่ม เธอชอบใจที่จะให้มันกลืนกิน  ในความมืด คน สัตว์ สิ่งของ ล้วนเท่าเทียม ลืมเลือนรูปทรง ความเหมือนต่าง ความเยาว์หรือเฒ่าชรา  ทุกนิยามสาบสูญไปหมดสิ้น 

และนั่นคือเหตุผลที่เธอชอบไปดูหนัง นั่งลำพังในห้องมืดมองดูเงาอันเพริศแพร้วเต้นระริกไหว  สำหรับเธอการดูหนังละม้ายคล้ายกับการเข้าทรง ในความมืดตัวตนของเธอละออกจากร่างกลืนหายไปกับม่านหนาหนัก  เธอเป็นร่างเปล่าๆที่รับเอาดวงวิญญาณของตัวละครมาสวมใส่  ตัวไหนขึ้นกับพึงใจเลือก  ก่อนเข้าโรงหนัง เธอคือนางสาวมาลี สตรีวัยใกล้สี่สิบที่มีชีวิตอมทุกข์  เพราะหลังจากเรียนจบชั้นมัธยมสาม   เธอก็เป็นพี่น้องคนที่เสียสละออกมาพยาบาลแม่ที่ป่วยไข้ สิบปีสูญเปล่าไปบนกองขี้เยี่ยว เสียงเพรียกเรียกชื่อไม่รู้จบ  กลิ่นสะอาดชวนแสยงของน้ำยาฆ่าเชื้อ เสียงเคาะเรียกในยามดึก  ห้องที่ต้องเปิดไฟตลอดเวลาเพื่อให้แม่มองเห็นทาง กลางคืนที่หลับไม่เต็มตื่น และกลางวันอันเกรี้ยวกราด  แม่มักเกรี้ยวกราดเวลาหล่อนปวดท้อง  เธอกลายเป็นสนามอารมณ์สำหรับแม่ และเป็นตัวน่ารังเกียจสำหรับพี่น้องหลังจากแม่ตายลง  ไร้การศึกษา ไร้บ้าน เธอเร่ร่อนไปตามโรงหนังในตอนกลางวัน และหลับในห้องอันมืดมิดตลอดคืน  หลังตกลงแบ่งสมบัติของแม่อย่างเรียบง่ายเธอเอาเงินทั้งหมดแล้วออกเดินทางจากที่นั่น สิ้นแม่ก็สิ้นกัน ทุกความผูกพันเสื่อมทรุดสาบสูญ  เธอเป็นอิสรจากทุกพันธะ เพียงแต่แก่และเศร้า เธอไม่มีความปรารถนาใดๆ  มันถูกทำลายลงอย่างเชื่องช้าในสิบปีนั้น  แรกทีเดียวเธอไม่กล้าออกจากบ้านด้วยซ้ำ  แต่ในเมื่อทุกคนขายมันเธอก็จำต้องไป  กล่าวอย่างง่ายเธอใช้วัยสาวหมดไปกับการดูแลแม่  ถึงตอนนี้เธอกลายเป็นร่างกลวงเปล่าไม่มีความฝัน ความปรารถนา ไม่เหลือแรงขับดันในชีวิตหลงเหลืออยู่อี

เรื่องมันก็เท่านั้น เธอรับจ้างทำนั่นนี่บ้างเล็กน้อย ใช้เวลาส่วนใหญ่เพริดไปกัยการดูหนัง หลุมหลบภัยราคาไม่ถึงร้อยบาท ใช้ได้สองชั่วโมง  ออกมาตีตั๋วรอบต่อไป เรื่องเดิมหรือเรื่องใหม่ไม่ใช่ปัญหา เธอชอบนั่งคอยรอบฉายในโรงหนัง ยืนหัวแถวตอนฉีกตั๋ว เพื่อที่จะได้จ้องมองแสงไฟสลัวรางฟังเพลงแสบแก้วหู ไม่คิดอะไร  ความคิดคือภัยร้าย เสรีภาพคือภัยร้าย เธอหวังให้วันหนึ่งเธอตีต๋วไปดูหนังแล้วไม่ออกมาจากโรงอีกเลย

จนกระทั่งในวันหนึ่ง เธอพลัดหลงไปในรอบฉายฟรีหนังเก่าแก่โบราณเรื่องหนึ่ง  ภาพหญิงสาวคนนั้นขอเงินผู้ชายที่หล่อนเพิ่งนอนด้วยไปดูหนัง หญิงคนนั้นดูหนังแล้วร้องให้ เธอนั่งดูหญิงคนนั้นแล้วก็ร้องให้ หลังจากหนังรอบนั้นเธอก็กลายเป็นโสเภณี

หลุมดำในห้องตรงกลางชั้นสามปีกซ้ายฝั่งผู้เช่ารายเดือนของโรงแรมอัลฟ่าวิลล์ ห้องที่มืดมิดคล้ายผู้อยู่อาศัยเป็นสตรีดึกดำบรรพ์ใต้ทะเลลึก  เธอกลายเป็นตัวละครในหนังหลังหนังจบ เด็กสาวที่สาวกว่าเธอยี่สิบปีตากลมโตผมสีดำ  เงาจากจอหนังสะท้อนในกระจกยามเธอจ้องมองโดยที่ตัวตนของเธอไม่ได้สาบสูญไป  กล่าวอย่างง่ายเธอเปลี่ยนรูปร่าง  ‘เมตามอร์ฟอร์ซิส' ขณะดูหนังชีวิตของJEAN LUC GODARD   เธอสดใหม่กลายเป็นอีกคน คนที่มีสองรูปร่าง มีดวงตาสองแบบ หน้าอกสองชนิด และอวัยวะเพศสองแบบ วัยสาวจากสิบปีที่สูญหายของเธอย้อนทวนขึ้นมาปรากฏเหลื่อมในมิติเวลาเดียวกัน   และเธอปฏิบัติตัวเยี่ยงตัวละครในหนังเรื่องนั้น ‘ไม่รู้ว่าฉันรับผิดชอบ ฉันรับผิดชอบ' ไม่ได้เลือก แต่เลือกที่จะเป็นโสเภณี

เธอเป็นโสเภณีเฉพาะวันที่เธอเป็นมาริ  ผู้ชายหื่นกามหาได้ไม่ยากนัก  และเมอร์ซิเออร์ โกดาร์ดไม่เคยก้าวก่ายกับการงานของเธอ (เขามีชื่อพ้องกับผู้กำกับหนังคนสำคัญของเธอ) เธอให้บริการเขาในบางครั้งด้วยซ้ำ  เขาเพียงกล่าวสั้นๆว่าต้องไม่ใช่ในห้องของเธอ  ในวันที่เธอเป็นมาริ ชื่อที่ฟังดูพ้องพานกับมาลี หากดูสาวกว่าและดู ‘ญี่ปุ่นอย่างกระตุ้นอารมณ์' แบบที่ชายไทยชอบ เธอจะรอคอยโทรศัพท์ เมื่อมันกรีดเสียงเรียกใช้ เธอจะไปยังห้องที่ต้องการบริการ   ทุกอย่างเรียบง่ายเหมือนโรงงานอุตสาหกรรมแห่งความปรารถนามากกว่าความสัมพันธ์ของมนุษย์   เธอขอเพียงให้ลูกค้าปิดไฟทั้งหมด และสวมถุงยางอนามัยที่เธอจัดหามาให้   ในความมืดเธอนอนแผ่เปลือยเปล่ารู้สึกว่าความมืดชำแรกเข้าในช่องเปิดของเธอ ซึ่งทำให้เธอพึงใจอย่างถึงที่สุด 

"คุณคือแอน"

"ฉันชื่อแอนก็ได้ถ้าคุณต้องการ" เธอนึกขันในอก เพราะแอนคือชื่อของเด็กสาวที่รับบทโสเภณีในหนังเรื่องนั้น เธฮอาจเป็นแอน เป็นมาริ เป็นนีน่า เป็นราตรี เป็นน้องหมวย เป็นแหม่ม  ทุกชื่อที่ทุกคนปรารถนา  ความสาวของเธอทำหน้าที่เป็นเหมือนวัตถุชิ้นหนึ่ง  มันปรากฏขึ้นย้อนหลัง และมีฐานะเป็นวัตถุไร้นามรอการสวมรับบทบาทตามที่ลูกค้าต้องการให้เป็น  ไม่เรียกร้องให้มากความ  เข้ามาสู่ถ้ำอันมืดมิดของฉัน เอาไปจากฉันเท่าที่แกต้องการ แต่แกจะไม่ได้อะไรเลยเพราะเป็นฉันที่จะกลืนกินพวกแก  สำหรับเธอ  การร่วมเพศในฐานะโสเภณีเป็นชัยชนะของมาลี และความพ่ายแพ้ของมาริ  ความเป็นหญิงที่เธอไม่ได้ใช้นั้นที่แท้ไร้ประโยชน์ ต่อให้มันมาในเวลาที่เหมาะสมเธอก็จะเป็นได้แค่สัตว์ไร้ชื่อที่ตกเป็นเบี้ยล่างผ่านทุกรูปแบบของการกดขี่ข่มเหง  สตรีไม่มีเจตจำนงเสรีเพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้ที่เราจะตัดสินใจอันใดด้วยตัวเราอย่างแท้จริง มาลีผู้ชอบดูหนังกล่าวกับมาริที่ชอบการมีเซกส์   ใช่ แต่ฉันไม่เสียดายหรอก ใครกันที่ตัดสินใจแบบนั้นได้  เราต่างเป็นเพียงร่างทรงของกันและกัน ฉันอาจเป็นอดีตของเธอ  อนาคตของเธอ  หรือความฟุ้งซ่านเพ้อฝันของเธอก็ได้ มาลี ไม่มีใครเอาเธอไม่ใช่เหรอ  เธอไม่มีคนรัก ทั้งผู้ชายและผู้หญิง เธอิจะเรียกฉันว่านังร่านก็ได้ ฉันเลือกให้เธอ เช่นเดียวกับที่เธอเลือกให้ฉัน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งเราต่างบีบคั้นผู้อื่นอยู่ทั้งนั้น 

ห้องที่มืดมิดทำให้เธอไม่เห็นว่าตอนนี้เธอคือมาริ หรือมาลี ถ้อยคำเจือน้ำเสียงยั่วเย้านั้นเป็นการเปล่งอย่างอัตโนมัติแบบเสียงบี๊พของเครื่องจักร  หรือมันผ่านกระบวนการคิดเลือกสรรมาแล้วนะ  ชีวิตสองร่างของเธอ ในห้องมืดดำเป็นขั้วตรงข้ามหรือเป็นอีกเวอร์ชั่นหนึ่งกันแน่  มันหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างแยกไม่ออก หรือแยกชั้นกันเหมือนน้ำกับน้ำมัน เธอยกมือขึ้นโอบรอบตนเอง จูบมาริด้วยริมผีปากเดียวกัน ไล้นิ้วลงสู่ความลึกลับเบื้องล่างถ้าฉันร่วมรักกับเธอเราจะกลายเป็นคนเดียวกันไหม  ไม่หรอก เธอแค่ช่วยตัวเอง ไม่มีมนุษย์หน้าไหนเป็นคนคนเดียวกันหรอก  มันคือส่วนต่างของแต่ละเวอร์ชั่น ที่ถูกประมวลผลร่วมต่างหาก  คืนนี้เธอจะนอนกับผู้ชายไหม ไม่หรอก ฉันไม่มีทางรู้จนกว่าโทรศัพท์จะดัง  แต่เธอก็ไปกับฉันด้วยทุกครั้งพวกเขาเหมือนกันในความมืด ลดรูปเป็นแท่งปรารถนาที่กักขฬะ ไอ้ความเย่อหยิ่งจองหองอะไรนั่นมันน่าสมเพชนัก

ห้องนี้มืดจนดูคล้ายหลุมดำที่ดูดกลืนทุกสิ่ง  ซึ่งที่จริงแล้วไม่มีอะไรเลยนอกจากตัวตนของเจ้าของห้องเอง

จบภาค 2

scene from VIVRE SA VIE directed by JEAN LUC GODARD

บันดาลใจจาก AFTER DARK เขียนโดย HARUKI MURAKAMI