LITTLE SHOP OF HORRORS (ROGER CORMAN/1960) : พฤกษามหาประลัย

posted on 18 Sep 2008 23:53 by filmsick in sickfilm

ถ้าอ่านจากเวบของเทศกาลภาพยนตร์กรุงเทพไม่ผิด ปีนี้ทางเทศกาลจะมีสัมมนาชื่อ THE PRODUCERS ซึ่งเน้นที่การอำนวยการสร้างภาพยนตร์ โดยหนึ่งในวิทยากรคือ ROGER CORMAN!!

และถ้าผมจำไม่ผิด ROGER CORMAN เคยเดินทางมาเทศกาลหนังในบ้านเราหลายปีก่อน(อ้างอิงจากบทความบางชิ้นของ FILMVIRUS) ในครั้งนั้น(และอาจจะรวมถึงครั้งนี้ ) ไม่มีนิจยสารหนังเจ้าใดขอสัมภาษณ์เขาเลย ทั้งๆที่ที่จริงแล้ว ROGER CORMAN ไม่ได้เป็นแค่ผู้อำนวยการสร้างหรือผู้กำกับธรรมดา หากอยู่ใกล้เคียงกับคำว่า ‘ตำนาน' จึงเป็นเรื่องน่าเสียดายยิ่ง

ทำไมเขาถึงเป็นตำนานน่ะหรือ ก็เพราะ ROGER CORMAN คือผู้อำนวยการสร้าง และผู้กำกับที่ได้ชื่อว่าเป็นคนทำหนังทุนต่ำเตี้ยเรี่ยดินให้ออกมาดูดีมีสกุลถึงที่สุด เขาสามารถทำหนังได้จากเศษเหลือจากฉากของหนังเรื่องอื่น ใช้เวลาทำเพียงไม่กี่วัน จนมีคำกล่าวติตลกว่าเขาสามารถสร้างหนังเยวกับการล่มสลายของอาณาจักรณโรมันได้ด้วยตัวประกอบสองคน กับพุ่มไม้สักพุ่มเท่านั้น! [บรรดาคนใหญ่คนโตในฮอลลีวู้ด อย่างฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปล่า แจค นิโลสัน หรือ โรเบิร์ต เดอนีโณ ก็ล้วนผ่านเกิดและเป็นอดีตลูกมือของเขาทั้งสิ้น ซ้ำยังทำหนังได้ทุกประเภท รัก เชือด เดือด แค้น โป๊เปลือย บู๊ล้างผลาญ ไปจนถึง หนังดัดแปลงจากวรรณกรรมของเอดการ์ อลัน โป !!!

เนื่องจากผมได้ดูหนังของคอร์แมน เพียงเรื่องเดียว จึงไม่อาจอธิบายกิติตศัพท์ของROGER CORMAN ได้สมบูรณ์ ดังนั้นจึงของแนะนำให้คุณผู้อ่านตามไปอ่าน แฟนคอร์แมน เขียนถึงคอร์แมนในบทความของFILMVIRUS ในFILMVIRUS เล่ม 4 : สางสำแดง และ เล่ม 5 ปฏิบัติการหนังทุนน้อยครับ

ในบรรดาหนังของโรเจอร์ คอร์แมนนั้น เชื่อได้ว่าหลายต่อหลายเรื่องเคยเข้าฉายในบ้านเรา( อ้าอิงคอลัมน์ ศาลาเฉลิมรักษ์ ของ FILMVIRUS อีกนั่นแล) แต่กลับไม่พบเห็นออกเป็นแผ่นวีซีดีหรือดีวีดีลิขสิทธ์มากนัก (ทั้งๆที่หนังของเขาเหมาะกับการออกเป็นหนังซองให้ดูเอามันส์เป็นอย่างยิ่ง) ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะมันหลงหูหลงตาไปหรือเพราะไม่มีจริงๆอย่างไรก็ตามในที่สุด หนังเรื่องสำคัญของเขาอย่างLITTLE DHOP OF HORRORS ก็ออกแผ่นลิขสิทธ์ในบ้านเราภายใต้ชื่อเก๋มากถึงมากที่สุดว่า ‘ต้นไม้กินคน'!!!

เอาเข้าจริงในบ้านเราอาจจะคุ้นชื่อ LITTLE SHOP OF HORRORS จากการที่มันเป็ฯละครเวทีอันโด่งดัง หรือไม่ก็จากเวอร์ชั่นของFRNAK OZ ที่เล่นโญ RICK MORANIS ฉบับละครเวทีนั้นผมหาเคยดูไม่ ฉต่ฉับบของFRANK OZ นั้นพอเทียบกับต้นฉบับแล้วก็เหมือน แมวบ้านเซื่องหงอยกับนางแมวป่าตัวร้ายเลยทีเดียว(ว่าเข้าไปนั่น)

พลอตของหนังนั้นแสนจะง่ายว่าด้วยเรื่องของไอ้หนุ่มจอมทึ่มที่กำลังจะโดนเจ้านายหน้าเลือดเฉดหัวออกจากร้านเพราะซุ่มซ่ามเหลือเหตุ ถ้าไม่เพราะหญิงสาวเพื่อร่วมงานที่เขาแอบหลงรักช่วยพูดกับเจ้านายไว้ โดยเขาบอกว่ากำลังซุ่มเพาะต้นไม้พันธุ์พิเศษที่จะทำให้เจ้านายรวยไม่รู้เรื่อง ที่บ้านเขาอาศัยกับแม่ติดเหล้าและติดลูกที่ชอบแสร้างป่วยเพื่อเรียกร้องความสนใจจากลูกชายที่เลี้ยงมาอย่างไข่ในหิน(จนกลายเป็นเจ้าทึ่มไป) และเขากำลังเพราะพันธุ์ไม้อยู่จริง แล้วมันก็ทำให้เจ้านายเขารวยไม่รู้เรื่องจริงๆ เพราะมันโตเร็ว ดูประหลาดพิลึกจนใครต่อใครเรียงคิวจ่ายเงินมาขอดูต้นไม้ ซึ่งสาเหตุจริงๆที่มันโตไวอย่าน่าพิลึก ก็เพราะมันกินเลือดสดจากเจ้าหนุ่มโดยบังเอิญ จากเลือดไม่กี่หยด กลายเป็นศพที่เพิ่มจำนวนขึ้นทุกทีทุกที ทั้งจากการฆ๋าโดยไม่ได้ตั้งใจ ไปถึงตั้งใจฆ่าเพื่อเอาตัวรอด แล้วต้นไม้ปีศาจก็ผลิดอกออกผลที่ทำให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องช๊อคสลบกันสามตลบ

ตัวหนังนั้นเต็มไปด้วยฉากที่ถ่ายภายในโรงถ่ายจากฉากใช้แล้วของหนังเรื่องอื่น ซ้ำยังถ่ายทำแค่สองวัน แต่ผลลัพธ์ที่ตามมากลับทำให้มันกลายเป้นหนังคัลท์เรื่องสำคัญของวงการภาพยนตร์โลก!!!

เอฟเฟคต์สุดกระป๋องกระแป๋ง เรื่องเล่นกับมุกตลกเจ็บตัวแบบโฉ่งฉ่าง ตัวละครที่ดูทึ่มทื่อไม่เข้าท่าและบทที่ดูเลื่อนเปื้อนไปเรื่อยๆ กับคนอื่นอาจเป้นคุณสมบัติที่ทำให้หนังออกมาน่าเบื่อสุดๆ แต่ภายใต้ฝีมือของโรเจอร์ คอร์แมน ร้านเล็กสยองโลกกลับออกมาสนุกสนานอย่างเมามัน เจ้าหนุ่มออกฆ่าคนโดยบังเอิญ แล้วเอาศพมาโยนใส่เจ้าต้นไม้กินคน ก่อนเรื่องจะลุกลาม แม่ขี้เมาของเขาก็ขเม่นกับสาวน้อยที่จะมาเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ซึ่งแสดงอาการโง่หมดจดตลอดเวลา เจ้านายจอมจู้จี้ให้บังเอิญรู้ความหลับแล้วหวาดผวาตลอดเวลาจนเกือบเป็นบ้า ขณะที่ลูฏค้าในร้านก็มีคนอย่าง ไอ้หนุ่มที่ซื้อดอกไม้ไปกิน(ถึงขั้นพกเกลือพริกไทยติดตัว) หรือคุณป้าที่มีญาติตายทุกวันเพื่อจะได้มาซื้อดอกไม้ลดราคา หรือกระทั่งแม่สองสาวน้อยไฮเปอร์ที่บอกว่าจะมาหาดอกไม้ไปตกแต่งรถพฤกษชาติทุกวันๆ

ตัวละครห่ามเพี้ยนไม่ได้มีเท่านี้หากยังมี แจค นิโคลสันเมื่อครั้งยังเป็นหนุ่มกระทงมารับบทตัวประกอบ(โคดๆ) เป็นไอ้หนุ่มเพี้ยนที่บังเอิญมาถอนฟันหลังการฆาตกรรมหมอฟันมาหมาดๆ จึงได้รับการถอนฟันจำเป็นจนหมดปาก ก่อนจะลากลับบ้านไปอย่างพึงใจ!!!!

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ LITLE SHOP แตกต่างจากหนังในประเภทเดียวกันเรื่องอื่นๆอาจจะอยู่ที่การที่ตัวหนังนั้นทั้งที่อาจจะเล่นกับตลกเจ็บตัวแต่หนังกลับมีอารมณ์ชั่วร้ายคุกคามครอบคลุมตลอดเวลา ตัวละครในหนังอาจจะทำอะไรลงไปโดยไม่รู้ และความตายในหนังก็ไม่ได้ถูฏทำให้เป็นเรื่องซีเรียส แต่เรากลับรู้สึกถึงความชั่วร้ายไร้ศีลบธรรมภายใต้ความตลกโปกฮานี้ซึ่งไม่ได้มีเพียงแค่ต้นไม้ปีศาจ หากคือคนดีๆที่ดูไม่มีพิษมีภัยด้วย ที่สำคัญในฉากท้ายๆของหนัง เมื่เจ้าต้นไม้ผลิดอกออกผลอารมณ์ของหนังแทนที่จะขำขัน มันกลับเต็มไปด้วยอารฒณ์ชวนแสยงขนพิลึก ไอ้ความกวัดแกว่งไปมาระหว่างการเป็นหนังตลกกับหนังสยองขวัญนี้เองทำให้หนังเลื่อนขั้นขึ้นไปอยู่ในฐานะหนังคัลท์คลาสสิค ที่คอคัลท์ พลาดไม่ได้เป็นอันขาด!