FILMSICK

 บทที่ 1  l 2

สถานที่นี้มีทุกสิ่งยกเว้นเวลา   โถงทางเดนปูพรมสีแดงเข้มเกือบเป็นสีน้ำตาล เพดานสูง ลิฟท์เก่าครืดคราด  หลอดฟลูออเรสเซนต์  ดาวยั่วชั้นสาม  บาร์เหล้าชั้นใต้ดิน  รูมเซอร์วิส  โทรศัพท์  โทรทัศน์ประจุช่องรายการมากหลายจากหนังคลาสสิคถึงละครน้ำเน่า   กุญแจคีย์การ์ด เครื่องปรับอากาศ    เสียงเพลงเสริมบรรยากาศผ่านลำโพง

แต่ที่นี่ไม่มีเวลา

ในทางกายภาพที่นี่ไม่มีนาฬิกาเลยสักเรือนไม่ว่ารูปแบบไหน นาฬิกาติดผนัง นาฬิกาดิจิตอล นาฬิกานกคุกคู  นาฬิกาข้อมือของพนักงาน  ตู้นาฬิกาโบราณ กระทั่งนาฬิกาที่เดินไม่ตรงก็ไม่มีอยู่  ราวกับเวลาถูกกกวาดซัดพลัดหายไปในท่อน้ำทิ้ง  กระทั่งนาฬิกาข้อมือของผมรับประกันความเที่ยงตรงตลอดอายุการใช้งาน พอมาถึงที่นี่มันกลับหยุดเดินไปเสียดื้อๆ  

ที่นี่ไม่มีเส้นแบ่งระหว่างกลางวันและกลางคืน  ราวกับว่าโรงแรมทั้งหลังถูกห่อคลุมด้วยผ้าสีแดงเลือดนกที่เข้มข้นจนเกือบเป็นสีน้ำตาล  สีเดียวกับพรม และผ้าม่านกรุผนัง  แสงแข็งเย็นในอุณหภูมิต่ำสาดส่อง เงามืดสลัวสงบนิ่งตามจุดนั้นจุดนี้ ตรงชานพักบันได หรือ มุมของห้องโถงโรงแรม  อาจซ่อนเป็นชั้นเคลือบบางๆระหว่างวอลล์เปเปอร์ลายดอกไม้ไม่ทราบชนิด สงบนิ่งเหมือนดอกไม้กินแมลง หรืออาจจะกินเลือด  กลางพื้นสีเขียวทึมคล้ำ

ผมกำลังเดินลงบันได  เสียงครืดคราดของลิฟท์ทำให้ผมอึดอัดพิลึก ราวกับโรงแรมนี้กำลังคำรามเพื่อกดข่มไว้ในบรรยากาศสลัวรางเฉพาะตัว ภายใต้แสงที่น้อยไม่ก่อให้เกิดเงาอีกต่อไป  ผมรู้สึกตัวตนของตัวเองค่อยๆถูกเจือจางเหมือนก้อนน้ำแข็งที่ลพลายช้าๆในแก้วน้ำ

เมอร์ซิเออร์โกดาร์ด รอผมที่ปากทางชั้นลอบบี้  ผมรู้ไม่ทันแต้องแนะนำตัว เขายืนที่นั่น  ผอมสูงในชุดสูทที่ตัดเย็บมาอย่างดี มองลอดแว่นกรอบหนายิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อยทักทายผม เขารู้ว่าผมจะลงบันไดไม่ใช่ลิฟท์  เขารู้เกี่ยวกับผม  มากกว่าที่ผมคิดว่าเขาจะรู้ ผมถูกชะตาเขาแต่รู้สึกระวังระไว  แอนหลับอยู่ในห้องมืด  เธอเพ่งมองยังม่านหนาหนัก  ผมเดินตามหลังเอมร์ซิเออร์โกดาร์ดเข้าไปในส่วนห้องอาหารของโรงแรม   โต๊ะและเก้าอี้ว่างเปล่าเรียงรายราวยี่สิบหรือสามสิบโต๊ะ  ปราศจากผู้คนยกเว้นผมกับเมอร์ซิเออร์โกดาร์ด มันคือส่วนที่ถูกปิด หรือไม่มีใครลงมากินอาหาร โรงแรมที่ดูท่าทางจะเป็นโรงแรมจิ้งหรีดจากภายนอก ข้างในกลับกว้างใหญ่หรูหรากว่าที่คิด มันคือซากหลงเหลือของอดีต หรือความล้มเหลวทางการคิดคำนวณจำนวนแขกกันแน่  ที่นี่ไม่มีเวลา อดีตไม่ปรากฏ ปัจจุบันก็ไม่มีอยู่ มีแต่ห้องอาหารกลางอากาศเปลือย ความขึงขังอันกดข่มแอนลุกจากเตียงมาที่หน้าต่าง เธอแหวกม่านออกมองดูข้างนอก จ้องมองเหม่อลอยในเสี้ยวหน้าที่ถูกแสงตกกระทบเล็กน้อย  เมอร์ซิเออร์โกดาร์ดดูท่าทางสบายๆเขาพึงใจความเรี่ยมเร้เรไรของห้องหารไร้ผู้คน ผายมือเชิญผมนั่งคนละฟากของโต๊ะเล็ก ผมพยายามมองหาแอน หรือมาริ หรือใครสักคนนอกจากผมกับเขา  ความอึดอัดขัดข้องแผ่ซ่าน ผมไม่กล้าเอ่ยปาก เกรงคำสนทนาจะทำอากาศอันถูกจัดวางไว้แล้วนั้นให้เสียรูปทรง

"คุณเคยมาลพบุรีมาก่อนไหม " เมอร์ซิเออร์โกดาร์ดเปิดประเด็น เขาพูดไทยชัดถ้อยชัดคำ ชักจนขัดกับดวงหน้าคมสัน ซึ่งตีนผมเลยลึกเข้าไปกลางศรีษะ     เขาสูบบุหรี่ตอนไหนผมไม่รู้เลย ใบหน้าข้างหลังควันสีเทาแสดงสีหน้าที่ผมตีความไม่ได้ ควันบุหรี่กั้นระหว่างผมกับเขาไว้

" ไม่เคยครับ"

"เยี่ยม! ผมไม่ต้องการให้คุณรู้อะไรเกี่ยวกับลพบุรีมากนัก จริงๆเมืองนี้เยี่ยมยอด สิ่งก่อสร้างใหม่ซ้อนทับลงบนเมืองเก่า ราวกับเวลาไหลทบกันเป็นชั้นของลาวา บางชิ้นส่วนปูดโปนมาเป็นพระปรางค์กลางสี่แยก ตระหง่านโดยไม่เกรงกลัวการรุกคืบใดๆ มันทำให้ผมนึกถึงภูเขาไฟ  มันสงบราวมอดดับลงสิ้น แต่ลาวาแห่งอดีตกาลยังครืนครั่นอยูข้างใน  คุณเคยเขียนบทภาพยนตร์มาก่อนไหม"

"ไม่เคยครับ "

"เยี่ยม! ผมไม่ต้องการผู้รู้ ผมชอบนิยายของคุณ  มันออกจะฟูมฟายสักเล็กน้อย แต่ก็มีบรรยากาศอันคาดเดาไม่ได้ ผมชอบความคาดเดาไม่ได้ คุณก็คงชอบผมเดาว่านะ"

หลังบทสนทนาฝ่ายเดียวเริ่มต้นแอนก็โผล่เข้ามา  เธอยิ้มและนั่งลงข้างๆเขากระซิยกระซาบบางอย่าง  ก่อนจะหันมาบอกผมว่า อาหารกำลังมา  ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้น แอนทำให้ผมสบายใจขึ้น นอกจากนั้นเสียงทุ้มต่ำชัดถ้อยคำของเขาทำให้ผมอุ่นขึ้นเล็กน้อย  กล้ามเนื้อที่เกร็งผ่อนคลาย   แม้ผมจะรู้สึกเหมือนกำลังพูดกับหมอกควันมากกว่าผู้คน

"มันเป็นเรื่องแบบไหนกันครับ  ที่คุณต้องการให้ผมเขียน"

"ผมไม่ได้ต้องการบทที่สมบูรณ์สำหรับถ่ายทำหรอกนะ   คุณแค่ร่างมันขึ้นมาก่อน  อาจจะเป็นนิยายหรือเรื่องสั้นก็ได้  เก็บใจความให้หมด แล้วเปิดช่องไว้สำหรับการตีความ  คุณเขียนบรรยายเกี่ยวกับภาพต่างๆได้ยอดเยี่ยมอยู่แล้วจริงไหม ผมอยากให้คุณเขียนเกี่ยวกับที่นี่ เกี่ยวกับโรงแรมอัลฟ่าวิลล์  เมืองแปลกหน้า และอาชญากรรมบางประการ  รายละเอียดตัวบทอยู่ในโน้ตบุคคอมพิวเตอร์ที่แอนจะนำไปส่งที่ห้องคุณในคืนนี้ ผมไม่อยากคุยกับคุณในรายละเอียดมากนัก  ผมแค่อยากแสดงแนวทางคร่าวๆ คุณจะต้องเขียนมันขึ้นมาด้วยตัวคุณเอง  ท่องโรงแรมนี้เสียให้ทั่ว คุณไปได้ทุกที่ที่คุณต้องการ จากชั้นใต้ดินถึงชั้นดาดฟ้า  ร่างภาพมันขึ้น บรรยากาศที่คุณคิดว่ามันเป็น จากนั้นค่อยใส่เรื่องราวเข้าไป แค่เพียงเล็กน้อย  ระหว่างนี้ผมจะรับผิดชอบค่าที่พักและอาหารทั้งหมด คุณอยากออกไปข้างนอกไหม หมายถึงลพบุรี แอนพาคุณไปเที่ยวดุถ้าคุณต้องการ"

"ผมมาทำงาน และถ้าลพบุรีไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่จะเขียนผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องออกไป" ผมเริ่มตอบโต้เขาบทสนทนาเรียกเร้าความสนใจ ผมอาจอยากแสดงให้แอนเห็นว่าผมไม่กลัวเขา   เราอยู่บนความสัพมันธ์สามเส้าอันพิลึกึกกือของการแย่งชิงอำนาจของเพศชายผ่านบทสนทนา   แอนแทยไม่พูดเลย เธอนั่งเป็นเบื้อใบ้บนโต๊ะอาหาร ที่ตอนนี้ถูกนำมาเสริ์ฟแล้ว ผิดคาดมันเป็นอาหารไทยพื้นเมือง แกงเขียวหวานลูกชิ้นหลากราย ผัดผักรวม กุ้งชุบแป้งทอด ยำถั่วพู แล้วข้าวสวยร้อนกรุ่น แอนดุแลเราสองคนที่กำลังหยั่งเชิงกัน เมอร์ซิเออร์โกดาร์ดดับบุหรี่ แต่ผมยังรู้สึกเหมือนเขาอยู่ในหมอกควัน

" ผมชอบอาหารไทย ผมเกิดแอละโตที่นี่อาหารฝรั่งไม่ถูกปากผม ยิ่งอาหารฝรั่งเศสด้วยแล้ว  แอนทำอาหารเก่ง เธอลงมือทำอาหารทั้งหมดด้วยตนเอง "

"คุณรู้จักมาริไหมครับ " ผมโยนก้อนหินลงไปแล้ว รอคอยวงน้ำกระเพื่อม

"อาเธอเป็นผู้เช่ารายเดือนของเรา มาดมัวแซล มาลี  คุณพบเธอแล้วหรือ เรามีผู้เช่ารายเดือนจำนวนหนึ่ง มาดมัวแซลมาลีมาอยู่ที่นี่หลายเดือนแล้ว เธอเป็นคนดี  ผมได้สนทนากับเธอบ่อยๆ"

คำ 'สนทนา'  ของเมอร์ซิเออร์โกดาร์ด เร้นความหมายสกปรกไว้แนบเนียน ผมได้ ‘สนทนา' กับเธอแล้ว เขาน่าจะรู้ เขาเป็นคนส่งเอมา เป็นความบันเทิงเล็กๆน้อยๆ ผมจะเขียนถึงเธอ ผมถึงกับแทบเชื่อว่าเมอร์ซิเออร์โกดาร์ดตั้งใจส่งเธอมาเพื่อให้ผมเขียนถึงเธอ  เขาเป็นนักวางแผนที่แยบคาย

"ตอนแรกผมคิดว่าเธอเป็นคุณ " ผมหันไปกล่าวกับแอน "คุณสองคนหน้าตาคล้ายกันมาก"

"หือม์ " แอนกล่าวกลั้วหัวเราะ  " คุณอย่าล้อเล่นนะคะ คุณมาลีเธออายุ สี่สิบแล้ว "

ผมรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง  ทรวงอกตูมเต่งในอุ้งมือผมเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนั้นไม่มีทางเป็นอกของหญิงอายุ 40 อย่างแน่นอน  บทสนทนาทั้งหมดที่ดูผาดเผิน สมบูรณ์เหมาะเจาะนี้มีช่องว่าง ผมรู้สึกอย่างแรงกล้า ถึงตอนนี้ผมสงบปากคำแล้ว

แอนออกไปจากห้อง เธอปิดประตูคืนดังเดิม ตอนนี้ห้องว่างเปล่าฉมจมในความมืด คอมพิวเตอร์โน้ตบุคที่ฝางับปิดสนิท วางอยู่กลางตียง