FILMSICK

มีสองสาเหตุผลที่ทำให้หนังเรื่องนี้ต้องเป็นหนังอนิเมชั่น  เหตุผลข้อแรกคือ ในบางช่วงฉากของหนัง ต้องมีการถ่ายทอด แสงวาบของความสุขพาฝัน   ความงดงามของอาการเนืองจริง เช่นโคมโฟเงานกที่กลายเป็นนางนวล  หรือตุ๊กตาตัวน้อยที่พูดได้  ความงามที่หนังคนแสดงไม่สามารถนำพาไปถึงได้โดยไม่เกิดอาการหวานเลี่ยนเอียนด้วยงานCG ไปเสียก่อน

ส่วนเหตุผลอีกข้อหนึ่งนั้น ก็เพราะว่าหนังเรื่องนี้ที่จริงแล้วเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด เถื่อนถ่อยของชีวิต ซึ่งปราฏออกมาแบบตรงหน้า รุนแรง และนำพาคนดุไปสู่โศกนาฏกรมที่ไม่อาจกู้กลับคืน !

เพราะนี่คือหนังที่เล่าเรื่องของ ออกัสท์ อดีตบาทหลวงที่มีปมฝังใจอันยากเยียวยา  หลังออกจากการเป็นบาทหลวง เขาเดินทางไปยังซ่องเสื่อมโทรม เพื่อรับตัวมีอา หลานสาววัยห้าขวบ ลูกของน้องสาวผู้ตายดับของเขา  ด้วยความผิดบาปที่กัดกินใจ   เขาสาบานว่าจะปกป้องมีอาด้วยชีวิต และในขณะเดียวกันด้วยความคับแน่นหัวอก เขาสาบานว่าเขาจะต้องตามกำจัดหนังโป๊ทุกเรื่องที่คริสติน่าน้องสาวของเขาเล่น (ในนามของ -เจ้าหญิง- ) นำไปสู่ปฏิบัติการจองเวร กับชาร์ลี คนรักของน้องสาวที่ชักนำเธอเข้าสู่อุตสาหกรรมหนังโป๊ ซึ่งกว่าจะไปถึงชาร์ลีเขาก็พาความแค้นของเขาไปจัดการกับธุรกิจมาเฟียหนังโป๊ที่เกลื่อนเมือง ซ้ำยังต้องฉุดดึงมีอาลงมาร่วมปฏิบัติการจองเวรของเขา   อย่างโดดเดี่ยวและสิ้นหวังอีกด้วย

พลอตหนังโหดเหี้ยมทารุณทั้งทางตา และทางใจ ถูกนำมาเล่าผ่านการ์ตูนลายเส้นน่ารักฝีมือของ ANDERS MORGENTHALER อนิเมเตอร์ นักเขียน และนักวาดการ์ตูนสำหรับเด็กชื่อดังของเดนมาร์ค  เขาสร้างหนังเรื่องนี้ออกมาอย่าสุดทางไม่ประนีประนอม และไม่มีความคิดในทำนองที่ว่า การ์ตูนเป็นเรื่องสำหรับเด็ก อีกต่อไป เพราะทิ่จริงในโลกของอนิเมชั่นนั้น  มันเต็มไปด้วยความหลากหลายสายพันธุ์  ตั้งแต่อนิเมชั่นระดับดิสนีย  ไปจนถึงสตูดิโอจิบลิแห่งญี่ปุ่น  ความน่ารักขำกลิ้งแบบ ชินจัง ไปจนถึงการผจญภัยของ แต๋งแต๋ง  การ์ตูนซุเปปอร์ฮีโร่อเมริกันนิยม ไปจนถึงมังงะอภิปรัชญาปะทะวิทยาศาสตร์แบบ AKIRA  ความหลากหลายในระดับนี้ หากผู้ใหญ่ใจแคบยังจัดสรรเอาแบบหยาบและฉาบฉวย ว่าอนิเมชั่นควรจะเป็นเพียงเรื่องของเด็ก  และจำต้องใส่กุญแจมือที่ชื่อความบริสุทธิ์  ตรวนแห่งความสวยสดงดงาม และปลอกคอแห่งการจรรโลงสังคม ก็นับว่าเป็นผู้ใหญ่ที่น่าสงสารในทัศนะแคบสิ้นดี!

PRINCESS เป็นการ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่แบบไม่ปิดบัง   แม้หนังจะไม่มีฉากเซกส์จะแจ้ง   หากหนังเต็มไปด้วยภาพความรุนแรงของการล้างแค้นไล่ล่า  บางฉาก เป็นมีอาเด็กหญิงวัยห้าขวบด้วยซ้ำ ที่ต้องลงมือเอง  เธอตกเป็นเหยื่อที่ถูกทารุณ ถูกขายบริการ และเมื่อหลุดพ้นมาได้เธอก็ตกเป็นเหยื่อของการสาดซัดความรุนแรงเกรี้ยวกราดเข้าใส่โลกและสังคม

มาถึงตรงนี้เราอาจต้องตั้งคำถามกับหนังว่าสรุปนี่เป็นเพียงหนังแห่งความสะใจที่ใช้ความรุนแรงตอบโต้ความรุนแรงเท่านั้นหรือ!!

ลองพิจารณากันอีกครั้ง หนังให้ภาพปูมหลังของมีอาอย่างหนักแน่นผ่านทางร่องรอยบนเนื้อตัว หรือวิธีที่เธอปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น หนังมีฉากสุดแสนปวดใจเมื่อเธอพยายามจะเล่นพ่อแม่ลูกกับเด็กๆร่วมแฟลต  เด็กบอกว่าพวกเธอมีครบทั้งพ่อแม่ลูกแล้ว มีอาบอกว่าเธออยากเล่นด้วยให้เธอรับบทโสเภณีก็ได้   หรือในอีกฉากหนึ่งเมื่อออกัสท์จับเธออาบน้ำ หากในความหมายของเธอการอาบน้ำเป็นรูปแบหนึ่งของ-การบริการ- !!!

มีอาคือเด็กที่ถูกปล่อยให้เติบโตมากับซ่องโสเภณี วังวนของหนังลามก และการขายบริการทาเพศม่รู้จบ (กระทั่งตอนอยู่ในท้อง แม่ของเธอยังเล่นหนังโป๊ ) ในขณะเดียวกัน ภาพของมีอา สะท้อนกลับไปหาคริสติน่า แม่ของเธฮ (ซึ่งปรากฏตัวผ่านภาพวดีโอ ซึ่งใช้คนเล่นจริงๆ ) ภาพบันทึกของคริสติน่าที่สูญเสียพ่อแม่ไปจากความเขลาของเธอเอง  เธอขาดแรงยึดเหนี่ยวจนต้องพึ่งพิงชาลีแฟนหนุ่มที่ลงเอยด้วยการฉุดลากเธอเข้าสู่วังวนของกิจการหนังโป๊  ที่เจ็บปวดและร้ายกาจที่สุดคือ ที่จริงแล้ว ออกัสต์อยู่ตรงนั้นตลอด และเขาเองมีส่วนในการทำให้คริสติน่าต้องลงเอยเช่นนั้น  กระทั่งในหนังเรื่องรแกของเธฮ (ที่เกิดจากความบังเอิญ เพราะต้องการแก้แค้นเจ้าของห้องเช่า) มันก็เป็นกล้องของออกัสต์ด้วยซ้ำ

การพยายามปัดกวาดของออกัสต์ที่แท้มันจึงคือความพยายามชำระบาปแปในใจของเขาเอง   เขาทิ้งคริสติน่าไว้ในหล่มโคลนของความชั่วช้าที่เขามีส่วน  กระทั่งมีอาก็โดนทอดทิ้งเช่นกัน ฉากที่เจ็บปวดมากคือเมื่อมีอาถามเขา(หลังจากได้ดูวีดีโอสุดแสนเจ็บปวดเมื่อคริสติน่าเกิดเป็นบ้าจะเอามีดจ้วงแทงลูกตัวเอง) ว่า  ทำไมถึงไม่ช่วยเธอ  ทำไมถึงทิ้งเธอไว้นานขนาดนี้   กว่าเขาจะรู้ว่าสิ่งเขาทำตอนนี้เขาควรทำไปตั้งหลายปีแล้วมันก็สายเกินไป

ออกัสต์ใยมิใช่คล้ายผู้คนซึ่งเพิกเฉย  เราทุกคนที่ยืนดูความต่ำช้าในชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งโยไม่เข้าไปเกี่ยวข้อง  ในขณะที่เราแสดงอาการสะใจกับการล้างแค้นอย่างเหี้ยมหาญของออกัสต์เราเองแค่พยายาม ไถ่บาปให้กับตัวเองที่เพิกเฉยต่อความโหดเหี้ยมในโลกจริง

สิ่งที่พิเศษจริงๆของหนังคือการทำให้ตัวละครอย่างคริสติน่าซึ่งตายไปตั้งแต่ต้นเรื่องเป็นตัวละครที่มีเลือดเนื้อวิญญาณ  เธอไม่ใช่เพียงจิ๋มเดินได้สำหรับบำบัดความใคร่ให้ผู้ชาย  หรือเป็นเศษขยะไร้ค่าสำหรับผู้เค่งศีลธรรม เธอคือผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีชีวิตขอเธอ มีความทุกข์เศร้า ความโหดเหี้ยม มีความรัก และความทุกข์เป็นของเธอเอง 

PRINCESS อาจทำให้นึกถึงหนังคนเล่นที่เจ็บปวดใจอย่าง LILYA -4-EVER ของ LUKAS MOODYSON ซึ่งเล่าเรื่องโสเภณีข้ามชาติได้อย่างทรงพลัง หรือหนังโปแลนด์เรื่อง YOUR NAME IS JUSTINE ซึ่งเล่าเรื่องหญิงสาวชาวบ้านที่ถูกหลอกมาเป็นโสเภณี  แม้หนังจะเต็มไปด้วยเรื่องราวที่อัดแน่นบีบคั้น มันก็ไม่ได้ฟูมฟายจนเกินงาม  แม้เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว PRINCESS อาจเป็นหนังที่แรงที่สุดทั้งในแง่ของความรุนแรง และในแง่ของการตบกะโหลกคนดู  แต่หนังทั้งสามเรื่องนี้ล้วนเป็นหนังที่ พลาดไม่ได้ ในประเด็นนี้