FILMSICK

ชอบที่สุดเรื่องนึงเลยเหรอ อืมๆ
แต่ว่า .. ว่างๆแปลมานิดนึงก็ดีนะ .. เก่ง Eng มากเลยเนี่ย -_-'
เท่าที่อ่าน .. มันเหมือนพวกความคิดแบบ Pradox ดีนะ
น่าดูดีเหมือนกันแฮะ

เห็น Leๆ คาดว่าน่าจะหนังฝรั่งเศส
พึ่งดู Paris, Je t'aime ไป สนุกดี
ไว้จะมาอ่านอีก .. เผื่อเจอแผ่น จะได้เลือกหนังดูถูก ^-^

น่าดูครับ จบยังไงน่อ?

--พูดถึง Robert Bresson แล้ว ก็อยากขอแนะนำให้แวะไปที่ BLOG ของ THE ART OF MEMORY ค่ะ เพราะตอนนี้เจ้าของบล็อกกำลังคลั่ง Robert Bresson และโพสท์รูปจากหนังของ Bresson ติดต่อกันมาเป็นเดือนแล้ว

http://theartofmemory.blogspot.com/

เจ้าของบล็อกได้นำรูปจาก A MAN ESCAPED (Robert Bresson) กับ LE TROU (Jacques Becker) มาเทียบเคียงกันด้วย

http://theartofmemory.blogspot.com/2008/03/robert-bresson-lonce-henri-burel.html



--ประโยคใน THE DEVIL PROBABLY ทำให้นึกถึงประโยคจากหนังเรื่อง THE FEATURE (2008, Michel Auder, Andrew Neel, USA, 184 min) ซึ่งเป็นหนึ่งในหนังที่อยากดูที่สุดในขณะนี้

The quote below comes from Cinema Scope’s website:

http://www.cinema-scope.com/cs34/col_picard_art.htm

“Usually, you eat, you get laid, you’re worried about money, you have money, you’re happy, you’re sad, you cry, you have more sex, if you’re lucky, and then, you know, there’s nothing left in life, it’s just what it is.”—Michel Auder in The Feature”

หนังของ Michel Auder ได้รับการเปรียบเทียบกับหนังของ Philippe Garrel ด้วย

“While the film exists as an exemplar of the Warhol-Zanzibar correspondence, Auder was more of a constellation figure, not really interested in pursuing a filmmaking career, though his path, one could argue, was just as ardent as and bears a number of similarities to that of Garrel, the sole (other) Zanzibar member still making feature films today. Auder obsessively makes video the way Garrel obsessively remakes Nico, and the two are former heroin addicts who have consistently made their addiction subjects of their work.”

“Through them, the life and times of Michel Auder emerge, told in third person: his move to NYC; his marriage to Viva and their infamous time at the Chelsea Hotel; the birth of their daughter, Alexandra; the dissolution of their marriage; Auder’s ongoing substance abuse; his frustrations with the art world and his attachment to video; the beginning and end of his marriage to Cindy Sherman; his daughter’s graduation, etc., etc.…It becomes near impossible to not fall prey to sentiment—the material is raw, moving, and sometimes unsettling.”

http://www.michelauder.com/