FILMSICK

วัยเยาว์ไม่อยู่กับเรานาน : รูปนี้ตั้งใจถ่ายเพื่อนคนหนึ่งแต่ FILM เสีย และเป็นความเสียที่สวยงามมาก

กลับจากการเดินทางไกลมาแล้วครับ

จริงๆไม่นับเป็นการเดินทางไกล ในระยะถนนหากเป็นการเดินทางไกลในจิตวิญญาณที่ทำให้อ่อนล้าหลังการเดินทางพอสมควร

กลับไปหาดใหญ่ มาครับ ถิ่นเก่าที่เคยไปใช้ชีวิตอยู่ ห้าปีเต็ม

กลับไปคราวนี้ไปประชุมวิชาการห้าวันรวดกลางเมืองหาดใหญ่ พบเพื่อนเก่าที่เรียน ที่รู้ ที่เติบโตมาด้วยกัน

หลายปีผ่านไป (อย่าให้บอกว่ากี่ปี! ) แม้เราจะติดต่อกันอยู่เสมอ แต่เมื่อมาพบกันอีกครั้งเราก็ต่างรู้ว่าต่างคนได้ต่างเติบโตไปตามทางของตัวเองแล้ว เราต่างรู้ว่าในที่สุด วัยเยาว์ก็ไม่อยู่กับเรานาน

สำหรับผมการกลับไปคราวนี้ เหมือนเป็นการจูบลาเยาว์วัยของตัวเอง

มอ. แปลกตาไปกว่าที่เคยคุ้น มากเสียจนรู้สึกเป็นอื่นยามกลับไปเยือน

เราอาจกล่าวทักทาย ร่วมรำลึกถึงความหลัง แต่ความตื้นตัน ความฝังใจถวิลหาบรรยากาศเก่าๆได้จากเราไปเนิ่นนาน จากไปเงียบเชียบ เหมือนกลิ่นตัวในเสื้อผ้าของคนที่จากเราไปแล้ว ค่อยๆระเหยหายไป

ผมพลันรู้สึกว่าตัวเองเรียนรู้เรื่องนี้ช้ากว่าเพื่อนคนอื่น

เย็นนั้น เราเดินเล่นถ่ายรูปรอบอ่าง มอ. แสงมันสวยเหลือเกิน สนธยาอันแสนเสร้า และ แสนสวยงาม

ผมแอบคิดในใจว่าจากนี้ ผมกับสถานที่นี้ไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีก ใช่ว่าจะแปลกหน้าต่อกัน แต่ความรู้สึกผูกพันล้ำลึกนั้นอำลาไปแล้ว

ตอนนี้ที่ผมมีคือความผูกพันกับสถานที่ที่ไม่ได้มีอยู่ต่อไปอีก ผู้คนที่ไม่ได้มีอยู่ต่อไปอีก ไม่ใช่ความชิงชังหรืออะไรทำนองนั้น แต่มันไม่ใช่ความรักด้วย

นับจากนี้ผมได้แต่หวัง ให้สถานที่ที่ครั้งหนึ่งผมเคยรัก เพื่อนที่ผมเคยผูกพันอย่างลึกซึ้ง ได้ประสบพบเจอแต่สิ่งดีๆ

จากนี้เราจะไม่เสียน้ำตาให้กันและกันอีก

เพื่อนเอ๋ย วัยเยาว์ไม่อยู่กับเรานาน

REMEMBER THE THINGS PAST : อ่างน้ำ มอ. กุมภาพันธ์ 2550

เพื่อนเก่า

เพื่อนเก่า 2 : บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย

เพื่อนเก่า 3 : มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพรำ วันเดือนปียังหมุนประจำฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป

เพื่อนของเราชื่อความเหงา : แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

ปล. รูปถ่ายผู้คนใน ENTRYนี้ได้รับความยินยอมจากเจ้าตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว !!!(บางรายถึงกับกำชับกำชาให้ใส่เบอร์โทรติดต่อไปด้วย! แต่เพื่อความปลออดภัยของผู้ชม ผมจึงไม่ใส่ลงไป!!! 555 )

เพื่อนของเราชื่อความเหงา : บอย ตรัย