FILMSICK

เธอชื่อบันนี่ เธอขายตัวเลี้ยงแม่ และหาเงินมาซื้อสเตอริโอชุดใหม่ให้น้อง เธอฝันว่า แฟนหนุ่มชาวอังกฤษของเธอจะพาเธอไปอังกฤษ เธอกำลังจะเลิกขายตัว ชีวิตของเธอกำลังจะดีขึ้น คืนนั้นเธอทะเลาะกับแมงดาของเธอ เพราะเธอจะไม่ยอมขายตัวอีกแล้ว เธอเดินออกไปข้างนอก และถูกรถชนล้มพับอยู่กลางถนนนยามดึก

ชายขายบะหมี่ อาศัยอยู่ลำพังหลังจากพ่อตาย พ่อเขาขายบะหมี่ และเขาเป็นเพียงคนปัญญาทึบ ที่ทำได้จึงเพียงขายบะหมี่ คืนนั้นเขาหอบร่างไร้สติของบันนี่กลับที่พัก แล้วคอยพยาบาลเธอ

ท่ามกลางความสิ้นหวังที่รายรอบคนทั้งคู่ ความรักก่อตัวขึ้นเชื่องช้าเงียบเชียบ และแสนเศร้า

นี่คือหนังเรื่องแรก ของERIC KHOO ผู้กำกับและ Producer ชาวสิงคโปร์ ที่จนถึงทุกวันนี้เขาทำหนังยาวไว้เพียงสามเรื่อง แต่กลับได้การยอมรับอย่างมาก โดย เฉพาะกับ BE WITH ME หนังเรื่องล่าสุดที่เมื่อไปฉายที่คานส์ ได้รับการตอบรับด้วยการลุกขึ้นยืนปรบมือหลังหนังจบถึง 5 นาที และกลายเป็นหนึ่งใน 10 หนัง แห่งปี ของCHAIER DU CINEMA นิตยสารหนังทรงอิทธิพลของฝรั่งเศส

ERIC KHOO มักนิยมเล่าเรื่องของคนชายขอบ ชั้นล่าง ของสังคม ตัวละครของERIC KHOO มักเป็นคนชนชั้นแรงงาน ที่ไม่ได้เป็นคนฉลาด ไม่ได้ร่ำรวย และถูกเอารัดเอาเปรียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเขาอาจเป็นคนดีแต่ก็สิ้นไร้หนทางต่อสู้ เพียงมีชีวิตไปจนสุดทาง

ในดินแดนที่สะอาดสุกสว่างอย่างเกาะสิงคโปร์ ERIC KHOO มักพาเราลัดเลาะไปตามซอกมุมเล็กๆของเมืองใหญ่ ไปในที่ที่ดูเปียกชื้น และสกปรก ไปดูชีวิตที่ไม่เคยได้รับการพูดถึงฐานะมนุษย์ที่แท้บ่อยนัก

MEE POK MAN เป็นหนังรัก มันเป็นหนังรักอย่างแน่แท้ ผิดก็แต่ว่าตัวเอกของหนังไม่ใช่คนแบบที่เราคาดหวังว่าจะเห็นบนจอหนัง โสเภณีในหนังไม่ใช่สาวสวยสะผู้น่าสงสาร และคนขายบะหมี่ในหนังก็เป็นแค่คนขายบะหมี่ อันสุดแสนจะสามัญดาษดื่น ทึ่มจนให้คนหลอกเอาเงินได้ง่ายๆและไม่มีเรี่ยวแรงพอจะต่อสู้ใดๆได้ทั้งสิ้น

และในหนังรักเรื่องอื่น คู่รักอาจได้มีโมงยามที่แสนดีต่อกัน แต่ในหนังเรื่องนี้ ความรักของพวกเขาเกิดขึ้นในช่วงท้ายของชีวิต และที่นำพามาก็มีแต่ความหดหู่สิ้นหวัง

ครึ่งแรกของหนังเดินเรื่องโดยแทบไม่มีบทสนทนาอันเป็นสาระ เป็นเพียงการคั่นเวลาจากโมงยามหนึ่งไปสู่โมงยามหนึ่งซึ่งหนังขับเคลื่อนมันด้วยความเงียบ ก่อนที่ในครึ่งหลังหนังปล่อยให้สถานการณ์เดินไปข้างหน้า อย่างเงียบใบ้ มีเพียงเสียงบรรยายจากไดอารี่ของบันนี่ สลับกับ คำพูดไร้จังหวะทำนองของชายขายหมี่ ที่เขาเล่าเรื่องไปอย่างเรื่อยเปื่อยให้หญิงสาวที่ไม่ได้ยินเขาฟัง

ครึ่งแรก คือโลกด้านนอก คนสองคนตกเป็นเบี้ยล่างของผู้อื่นเสมอ หนังเปิดตัวฉากแรกด้วยการตัดสลับภาพของการกินอาหาร สลับกับร่างเปลือยของบันนี่ กระหน่ำด้วยเพลงร๊อครุนแรงและตัสลับอย่างรวดเร็วสะท้อนภาพการ ถูกกิน-ของตัวละครทั้งสอง (หนึ่งขายอาหาร หนึ่งขายเรือนร่าง) ก่อนที่หนังจะปล่อยให้คนทั้งคู่ถูกย่ำยีเอาปรียบครั้งแล้วครั้งเล่า ชายขายบะหมี่ โดนลูกจ้างโกงเงินเสมอ แถมยังโดนพวกโสเภณีดุด่า ดูถูก และโดนทุบตีจากพวกแมงดา ในขณะที่บันนี่ถูกลวนลามโดยแมงดาของเธอ หนำซ้ำคนรักของเธอที่แท้ก็เป็นแค่ไอ้ลามก ที่ชอบถ่ายภาพเปลือย ในขณะที่ น้องชายและแม่ของเธอก็ห่างเหิน

ในฉากเชื่อมระหว่างครึ่งแรกและครึ่งหลัง หนังพาเราเดินลึกเข้าไปในอาณาเขตของแต่ละบุคคล เมื่อน้องชายของเธอลงมืออ่าไดอารี่ของพี่สาว(หลังจากขโมยเงิน) และชายขายบะหมี่ พาหญิงสาวเข้ามาที่บ้านเขา ที่แท้แล้วทั้งคู่แทบไม่ได้สื่อสารกันเลย หญิงสาวบาดเจ็บ จนพูดไม่ได้ และกว่าชายขายหมี่จะเริ่มพูดมันก็กลายเป็นการพูดคนเดียวไปเสียแล้ว

ในโลกเปลี่ยวเปล่าของเขาและเธอ ทั้งคู่แสวงหาอย่างสิ้นหวังที่จะมีใครสักคนมารัก มาอยู่ด้วยกัน แต่กว่าจะพบเจอคนที่ใช่ มันก็สายเกินไป

ช่วงยี่สิบนาทีสุดท้ายเดินไปด้วยความสิ้นหวังและหลอกหลอนอย่างสุดขั้ว โลกของทั้งคู่แตกสลายด้วยการบุกเข้าทำลายจากสังคมภายนอก ทั้งในรูปของ แมงดา และ รถยนต์ บุรุษและสตรีคู่หนึ่งในที่สุดหลุดล่อนออกไปจากโลก โดยไม่มีแม้ใครสักคนจะปรายตามอง

ร่ากายอันเน่าเปื่อยผุพัง กับสติที่เน่าเปื่อยผุพัง ในวิมานกรงเหล็ก ที่หุ้มด้วยผ้าปูเตียงสีซีดสกปรก อาจเป็นหนทางสุดท้ายที่ทั้งคู่จะรักษาโลกเปราะบางของตนไม่ให้แตกสลายไป

MEE POK MAN อาจไม่ใช่ผลงานที่ดีที่สุด ของ ERIC KHOO (ซึ่งราเชื่อและหวัง ว่าเขายังคงจะมีงานดีๆออกมาอีกในอนาคต แม้เขาจะทำหนังน้อยเหลือเกิน ) แต่นี่คือหนังที่ถ่ายทอดเรื่องรักออกมาได้อย่างตรงไปตรงมา เศร้าสร้อย และจริงจัง และถือเป็นหนังที่น่าตื่นตาที่สุดเรื่องหนึ่งจากฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ใกล้บ้านเรา

เชิงอรรถ : บทวิเคราะห์ MEE POK MAN จากทางด้านภาพ ครับ

http://www.ejumpcut.org/archive/jc46.2003/12storeys/storeys6.html