FILMSICK

Josh Paxton สองหนุ่ม อเมริกัน และ Olie หนุ่มชาวไอซ์แลนด์ ที่เรียกตัวเองว่า King of the Swing ออก backpack ทัวร์ยุโรป กัน หลังจาก ปารีส และ ที่อื่นๆอีกสองสามที่ พวกเขามาถึงอัมสเตอร์ดัม ด้วยอารมณ์คึกคะนอง หยาบเถื่อน พวกเขามุ่งหน้า พี้ยา คลั่งเซกส์ และเกะกะระรานไปทั่ว จนกระทั่งเขาได้พบไอ้หนุ่มขี้ยาคนหนึ่งที่โชว์ให้เห็นว่า ใน สโลวาเนีย มี hostel พิเศษ ซ่อนตัวในเมืองเล็กๆ ที่นั่นเต็มไปด้วยสาวสวยหุ่นเซกส์ใจกล้า ที่พร้อมจะมอบความหฤหรรษ์ ทุกรูปแบบ ยิ่งเป็นอเมริกันด้วยแล้ว อยากได้คนไหนก็ได้ !

ว่าแล้วสามหนุ่มก็จับรถไฟไปหมู่บ้านที่ว่าในสโลวาเนียทันที ระหว่างทางเขาพบชายแก่ท่าทางประหลาดที่กินอาหารด้วยมือ เพราะว่าตอนนี้คนเราขาดความสัมพันธ์กับอาหารที่เรากินมากไปแล้ว เขาว่า ก่อนจะแสดงพฤติกรรมประหลาดจนโดนไล่ไป

ที่หมู่บ้านทั้งสามเข้าพักใน Hostel ดังกล่าว มีรูมเมตเป็นสองสาวหุ่นสะบึมส์ ใน Hostel มีspa กึ่งเปลือย และ เธคที่เต็มไปด้วย สาวสวย คืนนั้น ทั้งสามราวกับขึ้นสวรรค์บนดิน ก่อนที่เช้าต่อมา พวกเขาจะพบว่า Olie หายไป ทิ้งข้อความไว้ในมือถือว่ากลับบ้านกลับช่องไปแล้ว หนำซ้ำยังต้องผจญกับแกงค์เด็กขอทานสุดสยอง ที่มากันเป็นสิบๆคน รวมไปถึงพิพิธภัณฑ์เครื่องทรมาน ชวนช๊อค ก่อนที่เช้าต่อมาจะทยอยหายไปทีละคน

ไม่มีใครรู้ว่าเหล่าbackpacker หายไปไหน ระหว่างการสืบหาอย่างมะงุมะงาหรา บางคนบอกว่า กลับบ้านไปแล้ว บางคนบอกว่าไม่รู้ แต่บางคนบอกว่าพวกเขาไปงานแสดงศิลปะ ! งานศิลปะจากนรกที่ว่าด้วยการเชือด เชือด เชือด!

เมื่อปี 2002 Cabin fever หนังเรื่องแรกของ Eli Roth ออกฉาย ตัวหนังว่าด้วย วัยรุ่นน่าตาย 4 5 คน ที่มาเที่ยวพักผ่อนในวันหยุดสุดสัปดาห์ ที่กระท่อมกลางป่า ก่อนที่จะติดไวรัสประหลาดที่ทำให้ร่างกายเน่าเปื่อยไปทีละคน แม้ตัวเรื่องจะเป็นหนังสยองขวัญ ตามสูตรเรื่องหนึ่ง แต่พฤติกรรม หวาดระแวง และการแสดงสัญชาตญาณดิบของตัวละคร (ชื่อ Cabin fever หมายถึงกลุ่มอาการวิตกจริต เมื่อถูกขังในที่ปิดล้อม) ที่ค่อยๆทวีความชั่วขึ้นเรื่อยๆ ทำให้หนังเข้มข้น ฮา และแสบสันต์มากขึ้นเป็นเท่าตัว

มาปีนี้ Eli Roth ยังคงความชั่วในตัวละครของตัวเองไว้อย่างครบรส ตัวละครหลักสามตัวของเรื่องเปิดตัวในอันเสตอร์ดัม ตะลุย เล่นยาและมั่วเซกส์ แสดงพฤติกรรมหยาบเถื่อน กันตลอดครึ่งเรื่องแรก ซึ่งบางทีนี่คือการแสดงภาพสะท้อนจิกกัดของ วัฒนธรรมนักเดินทาง- ที่บัดนี้สยายปีกออกครอบคุลมจิตวิญญาณคนหนุ่มสาวค่อนโลก

ใครๆก็อยากเดินทาง ออกไปพบโลก ไปแสวงหาตัวตน ไปเรียนรู้ ไปเติบโต ถ้อยคำฟังดูโรแมนติคและแสนเคารพนบนอบต่อโลก เอาเข้าจริง สิ่งที่เหล่า หนุ่มสาวนักเดินทางทำไม่ได้เป็นอะไรมากกว่า การเปลี่ยนที่ดู ดีวีดี การแสวงหายาเสพติดราคาถูก การปลดปล่อยอารมณ์หยาบเถื่อนที่พวกเขาและเธอไม่สามารถทำได้ในชีวิตจริง การเดินทางไม่ได้ทำหน้าที่พาเราออกไปพบโลกอีกแล้ว เพราะในที่สุด การเดินทางได้สร้างวัฒนธรรมของตัวเองขึ้น นักเดินทางไม่ได้พาตัวเองไปสู่โลกใหม่อีกแล้ว พวกเขาสร้างโลกของตัวเองขึ้นมาเลยทีเดียว เพราะที่เราพบเห็นก็คือ เกสต์เฮาส์ เสื้อผ้า เป้หลัง หนังสือ ซีดี ร้านเหล้า ร้านกาแฟ ไล่ไปจนกระทั่งหัวข้อการพูดคุย ที่เหมือนกันไปหมด จาก บอมเบย์ ถึง เชียงใหม่ หลวงพระบาง ถึง ปราก ฮอยอัน ถึง อัมสเตอร์ดัม เสียมเรียบ ถึงภูเก็ต สินค้าที่ถูกคิดค้นขึ้นเพื่อการบริโภคแบบนักเดินทาง ถูกออกแบบ ผ่านทางมายาคติของ การเชิดชูเสรีภาพ หรือแนวคิดขบถ ต่อต้านทุนนิยม หรือแสดง ตัวตนอันแตกต่าง (อย่างมีสไตล์ ) บนแผงขายเสื้อยืดของนักเดินทาง เราจึงเห็นลายเสื้อ George Bush ที่มุมขวา Bin La den ที่มุมซ้าย Che Guevara อยู่แถวบน Mcdonald อยู่แถวล่าง ประธานเหมาอยู่ด้านหนึ่ง Jimi Hendrix อีกด้านหนึ่ง เอาเข้าจริง นักเดินทางไม่ได้พาตัวเองไปสัมผัสกับดินแดนแปลกหน้าอีกแล้ว พวกเขาได้ทำให้ดินแดนแปลกหน้าเหล่านั้นุ่นสบายสำหรับพวกเขาเอง เขาไปเที่ยวตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้แล้ว บ้างโดยบริษัททัวร์ บ้างโดยหนังสือGuidebook เที่ยวเหมือนๆกัน กินเหมือนๆกัน พูดคุยเหมือนๆกัน ฟุ้งฝันกันไปมา แล้วก็บริภาษดินแดนที่ไปถึง ชนบท และยากลำบากสำหรับดินแดนที่บริสุทธิ์ ฟุ้งเฟ้อ น่าเบื่อ และหมดเสน่ห์สำหรับดินแดนที่แปรตัวเองเป็นแหล่งท่องเที่ยว

เอาเข้าจริง Hostel ในหนังเรื่องนี้จึงเป็นเสมือน บทสั่งสอนนักเดินทางนิสัยเสีย (สร้างความสะใจให้ นักเดินทาง ขี้หมั่นไส้อย่างผมยิ่ง ) เพราะในที่สุด นักเดินทางนี่แหละ ที่กลายเป็น สถานที่ เป็นสินค้า สำหรับนักเดินทางอีกกลุ่มหนึ่ง สำหรับการ จ่ายเงินเข้าไปเชือด

น่าเสียดายที่การจิกกัดวัฒนธรรมนักเดินทาง เอาเข้าจริงยังน่าเคลือบแคลงว่าเป็นเพียงการสร้างตัวละครให้ดูชั่วๆ แค่นั้น หรือผู้กำกับตั้งใจจริงๆ เพราะในครึ่งหลัง หนังกลับแสดงให้เห็นถึงทัศนคติที่เขามีต่อดินแดนยุโรปตะวันออก โดยทำให้มันกลายเป็นดินแดนแห่งเซกส์เสรี และความรุนแรง ราวอคติ เหมารวม ไม่ต่างจากความคิดที่นักเดินทางบางคนมีต่อบางสถานที่ (เช่นประเทศไทยคือดินแดนแห่งโสเภณี เป็นต้น )

หนังเดินหน้าเป็นหนังเชือดเลือดสาดเต็มตัวในครึ่งหลังของเรื่อง ซึ่งประกอบด้วยการ กรีดข้อเท้า เอาสว่านเจาะตามเนื้อตัว เผาทั้งเป็นจนลูกตาหลุด เลื่อยขาด้วยเลื่อยไฟฟ้ากันสดๆ ซึ่งหนังถึงกับให้ตัวละครตัวหนึ่งตั้งข้อสังเกต ฮาๆ ว่า นี่คือ งานแสดงศิลปะ- !!!

และเพื่อยืนยันว่าโหดจริง Eli Roth เชิญ ผู้กำกับ นรกแตก ที่เขาชื่นชมอย่างTakeshi Mieke (ถ้าคุณคิดว่าHostel คือหนังสยอง สุดหวีด ที่คุณอยากอ้วก คุณควรหลีกเลี่ยง หนังของMieke เป็นอย่างยิ่ง เพราะในหนังของMieke คุณจะถูกบังคับให้บันเทิงเริงใจไปกับฉาก ลูกชายตบตีแม่ตัวเอง ข่มขืนศพ และพ่ออึ๊บลูกสาว ใน visitor Q ฉากแทงเล็บ ตัดขาด้วยลวดใน Audition หรือฉากไส้ไหลเครื่องในทะลัก และปากฉีกถึงหู ในichi the killer) โดย Mieke รับบท ลูกค้านักเชือด (เออ เลือกถูกคนจริงๆ! ) รายหนึ่ง

หลังจาก อึ๊บกันสนั่นโลก และเชือดเลือดท่วมกันจนสะใจ หนังปิดเรื่องได้อย่างน่าสนใจกว่าที่คิด เพราะแทนที่หนังจะลงเอย ด้วยการ รอด- ของตัวละครสักตัว หนังหกลับทำให้ตัวละครผู้ตกเป็นเหยื่อ ในที่สุด กลายเป็นหนึ่งในผู้ล่า ฉาก สุดโหดตอนท้ายเรื่องทำให้หนังปิดตัวลงอย่างชวนขนลุก (และชวนคลื่นเหียนยิ่ง )

นี่คือหนังที่เต็มไปด้วยความรุนแรง เซกส์ พฤติกรรมหยาบเถื่อน และความรุนแรงสุดขั้ว เจตนาของผู้กำกับยังน่าเคลือบแคลง และอาจรุนแรงเกินกว่าจะเป้นความบันเทิงพื้นๆ แต่หนังก็มีแง่มุมน่าสนใจไม่น้อย และโดยส่วนตัวผมเชื่อว่า ในท้ายที่สุด งานชิ้นนี้อาจกลายเป็นหนัง cult ขึ้นหิ้งอีกชิ้นหนึ่งและแม้นี่จะเป็นหนังที่ต้องดูอย่างระวังระไวยิ่ง แต่โดยส่วนตัวผมก็ชอบหนังเรื่องนี้มากๆ ครับ

กรุณาใคร่ครวญ ทั้งก่อนและหลังรับชมหนังเรื่องนี้ครับ!

Eli Roth

Eli Roth +Takeshi Mieke