FILMSICK

เราทราบข่าวในตอนเช้าว่าพี่กนกพงศ์ เสียชีวิต และชาวร้านหนัง(สือ)๒๕๒๑ ออกเดินทางไปอย่างช๊อคๆ เพราะใครคนหนึ่งยังคงเพ้อถึงกระท่อมแสนงามน่ารัก ของพี่กนกพงศ์ และพี่อุรุดา สองพี่นักเขียนที่เราเคารพอยู่เมื่อไม่กี่วัน

ผมเองไม่ได้สนิทสนมอะไรกับพี่ทั้งสองท่านมากนัก แต่ก็อดสะเทือนใจไปด้วยไม่ได้

ที่งาศพ พี่ชมพู ดูตัวเล็กลงกว่าครั้งที่เคยพบปะกัน ครั้งที่พี่ใส่กระโปรงบานสีชมพูสวยงาม

ผมตั้งใจว่าจะไม่เขียนถึงอะไร

แต่พอลงมือ ก็รู้สึกว่าอดไม่ได้ที่จะเขียนถึง

โลกนี้เต็มไปด้วยเรื่องเศร้า

ดูช่างน่าเศร้าที่เราจะเริ่มต้นอย่างนี้

ความฝันลอยลับไป ความจริงลอยลับไป อดีตลอยลับไป ปัจจุบันลอยลับไป

กระทั่งชีวิต สักวันหนึ่งก็ต้องลอยลับไป

ความเศร้าอาจคือความจริงที่เราต้องเข้าใจ

ความเศร้าเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าเรามีชีวิต หายใจอยู่และเปราะบางอย่างยิ่ง

หลายิส่งที่เราปรารถนา หลายอย่างที่เราอยากแก้ไข

ล้วนในที่สุด ก็ผ่านเลยล่วงลับไม่หวนคืน

กระทั่งความฝันอันมั่นคงแข็งแรงที่แท้ก็เปราะบางอย่างยิ่ง

จงเศร้าเถิด และจงเข้าใจ

ร้องให้ให้ความเปราะบางแห่งชีวิต

และยิ้มหัวให้ความเข็มแข็งในความเปราะบางนั้น

รินน้ำตาให้ความตายอันแสนเศร้า และโปรยยิ้มให้ยามสุข

แม้ทุกสิ่งล้วนจะล่วงเลยผ่านพ้น

แต่ความเปลี่ยนแปลงคือนิรันดร์แห่งโลกมิใช่หรือ

ของจงมีความสุข และจงมีความเศร้า

เพื่อที่เราจะใคร่ครวญและเข้าอกเข้าใจ

ขอโทษหาทำให้วันแห่งความรักของคุณซีดหม่นลง จงรักเถิดเพื่อนเอ๋ย ชีวิตเรามันสั้นและเศร้ายิ่งนัก จงรักเถิด จงรัก

ขออนุญาติ อุทิศกระทู้นี้ให้พี่ชายใจดีที่จากไปก่อนวัยอันควรครับ