FILMSICK

เธอคิดว่าที่แท้มันเป็นเรื่องของสายลมใต้ปีกปรารถนา

สายลมเดียวกับที่พัดผ่านหน้าเธอในวันหนึ่ง

เย็นชื่นเพื่อปลอบประโลม ในวันที่เธอท้อแท้ หากก็ร้อนรุ่มด้วยไฟแห่งความทะเยอทะยาน

เด็กสาวผู้มีดวงตาสวยเหมือนดวงดาวคิดว่าหากเธอได้ลองติดปีกปรารถนา แล้วบินไปบนท้องฟ้าสักราตรีหนึ่ง

บางทีเธออาจไม่สามารถลงมาเหยียบยืนบนพื้นราบได้อีกแล้ว

และมันไม่ใช่ความผิดของเด็กชายผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย หากจะผิดก็ผิดที่สายลมใต้ปีกปรารถนา ที่พัดผ่านเด็กชายผู้นั้นในเช้าวันหนึ่ง

สายลมอันลำพองโอบไล้ตัวเขา หอบคำกระซิบแผ่วเรื่องการเป็นเจ้าของโลกนี้มาสู่เด็กชาย

เขาไม่ควรฟังมัน เขาควรจะปิดหูทั้งสองข้างเสียแล้ววิ่งหนีไปให้พ้นจากสายลมนั้น

แต่มันช่วยไม่ได้ที่เสียงในสายลมจะเล็ดรอดเข้าไประหว่างร่องของนิ้วมือที่เรายกขึ้นปิดหู ไหลเลื่อนลอดกระทั่งช่องระหว่างเซลล์เข้าไปในหูของเด็กชาย

ราวกับปีกปรารถนาได้เลือกเด็กชายผู้นั้นแล้ว

เด็กชายผู้นั้นควรจะวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่สองเท้าเล็กๆของเขาจะพาไปได้ เขาควรจะยอมล้มลงกลิ้งเกลือกกับพื้นดิน มุดเข้าไปในโตรกลึกของหุบผา หรือ วิ่งไปหาใครสักคน ปีกปรารถนาไม่ชอบเพื่อนๆ เพราะสำหรับปีกปรารถนา ผู้คนล้วนมีแต่เรื่องน่ารำคาญ

มีความปรารถนามากมายเกินไป หลากหลายเกินไป และหลายความปรารถนาเล็กจ้อยเกินกว่าที่จะต้องติดปีกไปค้นหา

ปีกปรารถนาต้องการเพียงปรารถนาอันยิ่งใหญ่ กระพือโหมไฟแห่งความทะเยอทะยานให้คุโชน หากต้องใส่ใจกระทั่งกับปรารถนาเล็กๆเช่น ชีวิตอันสงบสุข หรือ การรักใครสักคน ปีกปรารถนาอาจต้องกระพือโหมจนสิ้นลม

- ปล่อยปรารถนาเหล่านี้ให้สูญดับไปกับกาลเถอะ - ปีกปรารถนากระซิบบอกเด็กชาย

- เมื่อเธอโลดลอยอยู่บนฟ้า ผู้คนที่อยู่กับผืนดิน จะมองดูเธอ ร้อนแรงด้วยความริษยา และความชื่นชมยินดี พวกเขา ส่วนหนึ่งจะละทิ้งทุกปรารถนาอันเล็กจ้อยน่ารำคาญนั้นมาต้อยตามเธอ บูชาเธอเยี่ยงพระเจ้า พวกเขาจะแผดเผาตัวเองได้เพื่อเธอ ขณะที่อีกพวกหนึ่งจะเห็นเธอเป็นศัตรู พวกนั้นจะสาปแช่งก่นด่าเธอ บอกว่าเธอจะนำหายนะมาสู่ แต่ไม่ต้องห่วง อย่างไรเสียทุกผู้นาม ล้วนจะสูญเสียปรารถนาน่ารำคาญเล็กจ้อยนั้นไปสิ้น เธอจะไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงหัวใจอันใหญ่โตของเธอ สายลมใต้ปีกจะพาเธอไปดวงดาว ไปดวงดาว -

-ไปดวงดาว คำนี้คงเย้ายวนเด็กชายผู้นั้น เพราะลำพังแค่การบินได้ ก็ช่างเย้ายวนยิ่งแล้ว

เธอไม่นึกโกรธเด็กชายหรอก ความเย้ายวนนั้นหอมหวาน ราวกับเกสรดอกไม้บางชนิด แน่นอน มันมีพิษให้หลับไหลไปได้ด้วย

เธอไม่รู้ว่าเด็กชายฝันกระไร ในความฝันนั้น จะฝันถึงโลกสงบสุขหรือไม่ หรือถ้าฝันโลกสงบสุบภายใต้อาณัติของเขาจะเป็นเช่นไร ผู้คนร่ำรวยอ้วนฉุ ในอาคารกรุกระจกหรูหรา หรือดินแดนที่เต็มไปด้วยต้นไม้ และแม่น้ำอันอุดม เธอไม่อาจรู้ มิปรารถนาจะรู้ เพราะบางที โลกสงบสุข อาจหมายถึงโลกที่ไม่มีผู้คนอยู่เลย มีแต่ผู้ล่องลอยบนปีกปรารถนา ผู้ใดไร้ปีก เท่ากับว่าไร้คุณค่า และจงตายไปเสีย เธอนึกถึงตอนนี้ ต้องก้มหน้า เพื่อซ่อนน้ำตาพรู

มันไม่ใช่ความผิดของเด็กชายเลย ที่ปีกปรารถนาเกือบจะจากไปในขั้นต้นของการบิน เพราะเด็กชายมีปานที่ด้านหลัง ปีกสีขาว ไม่อาจทาบสนิทกับสีดำบนแผ่นหลังของเด็กชาย หากผู้คนซึ่งเชื่อในตัวเด็กชาย กลับพากันทาสีขาวทับลงไปบนหลัง เฉดสีไม่อาจทาบสนิท กับปีกสีขาว แต่พวกเขาบอกว่า นั่นมันในดวงตาของบางผู้คน หรี่ตาเสียก็จะไม่ต่างกัน

และเด็กชายผู้นั้นนำปรารถนามาสู่ผู้คนพื้นราบ ดูฉันสิ ฉันบินได้ ฉันมีความสุข จากบนนี้ฉันมองเห็นพระอาทิตย์ พระจันทร์ มองเห็นถึงแกแลคซี่หน้า ขณะที่พวกเธอล้วนเพ่งมองบนยอดเขา ขึ้นมาสิ มาบินกับฉัน เธอจะสร้างทางนั้นได้ แต่ไม่ใช่ด้วยตัวเธอเอง เธอมีแต่ต้อง นำเอาจากผู้อื่น ปรารถนาสิ ปรารถนา แล้วปีกปรารถนาจะมาติดปีกให้กับเธอ

สีที่ทาทับหลังของเด็กชายเลือนจางลง กลับกลายเป็นสีจากหลังของเด็กชายนั้นเองที่ถ่ายเทเข้าไปสู่ปีกสีขาวอันบริสุทธิ์ กระแสลมใต้ปีก เกรี้ยวกราดดุดัน ยามเขากระหยับปีก หมู่บ้านเสื่อมโทรมก็ทรุดสลาย เขาได้รับการเชิดชูที่กำจัดอาชญากรไปจากเมือง โดยไม่มีใครเห็นเด็กน้อย ผู้หญิง คนชรา ที่ตายลงในพายุร้ายนั้น หรือกระทั่งชายผู้ไม่ได้เป็นอาชญากร หากเพียงอยู่ผิดที่ผิดทางเท่านั้น

แล้วปีกนั้นก็เริ่มกลายเป็นสีดำ ชาวเมืองชั้นสูงที่ร่วมกันคิดค้นสีขาวต่างพากันล้มตาย พสกเขาเป็นปราชญ์ เป็นหมอ เป็นนักการทูต นั่นยิ่งทำให้เมืองระส่ำระสาย พายุพัดคลั่งเหนือน่านฟ้าของเมืองนี้ ปีกปรารถนามีสำดำขลับ ยามขนของมันตกต้องลงสิ่งใด สิ่งนั้นจะกลายเป็นสีดำ

คำพยากรณ์ของปีกปรารถนาเป็นจริงทุกประการ ผู้คนละทิ้งปรารถนาอันเก่าแก่ ออกมาออกันอยู่บนถนน ยื้อแย่งเอาจากกัน เหยียบย่ำ ฆาตกรรมราวกับทุกคนคือศัตรู เด็กสาวที่มีดวงตาสวยเหมือนดวงดาวยืนอยู่ท่ามกลางสิ่งนั้น เธอถึงกับหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด

ไม่มีใครรู้คำพยากรณ์ เธอไม่คิดว่ามันเป็นความคิดของใครทั้งนั้น เธอร้องให้จนตาบอดมืดไป ในความมืด เธอบอกกับตัวเองว่า โลกนี้ช่างมืดหม่นและทึบทึมเกินไป เธอเสียใจแทนผู้ที่เห็นมัน

ปีกปรารถนาใคร่คิดเลือกเธอ ผู้ซึ่งบัดนี้มืดบอด มันจึงทำเพียงบินวนรอบๆ เธอแล้วกระหน่ำโบยตีเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอไม่คิดว่าเป็นความผิดของผู้ใด มากไปกว่าความปรารถนาที่ไม่อาจควบคุม

edit @ 2006/02/07 02:46:58