FILMSICK

มิกะเป็นครูสอนศิลปะให้กับเด็กอนุบาล
ยามว่างเธอทำภาพพิมพ์รูปต้นไม้ในแสงจันทร์ ชื่อ กาลเวลา แล้วเอาไปฝากวางขายตามแกลเลอรี่
เช้าวันหนึ่ง
เธอขับรถออกไปข้างนอก
ชนกับรถขนขยะ
แล้วก็ฟื้นตื่นขึ้นมาในวันก่อนหน้าอุบัติเหตุ 1 วัน
ในโลกที่มีแต่เธอเพียงผู้เดียว
โลกที่ไม่ว่าจะใช้ชีวิตไปเช่นไร
ท้ายที่สุดก็จะเวียนกลับมาในวันเดิม
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ทำอะไร ใช้จ่ายไปเท่าไร
เธอจะย้อนกลับไปตั้งต้นใหม่ในวันเดิมเสมอ
ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต
มีแต่วันเดิมๆซ้ำๆ
ในโลกที่ไม่มีผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว
........................................
turn เป็นหนังปี 2001 ของฮิเดยูกิ ฮิรายามะ
อดีตผู้กำกับ haunted school ที่คราวนี้หันมาเล่นกับเรื่องของมิติเวลา
มิกะพลัดหลงมาในมิติเวลาพิเศษ
เพราะในโลกที่เคลื่อนไปข้างหน้าเธอเป็นเจ้าหญิงนิทราในโรงพยาบาล
รูปภาพ-กาลเวลา-ของเธอ
ชักพาให้ชายหนุ่มโทรหาเธอ
ชายหนุ่มที่วาดรูปต้นปาล์มของนักเดินทาง
ที่คล้ายคลึงกับภาพพิมพ์ของเธอ
ผู้กำกับเคยให้สัมภาษณ์ว่ามีหนังเยอะแยะที่เล่าเรื่องความแตกต่างของมิติเวลา
(เอาเฉพาะฝั่งเอเซีย ditto il mare ทวิภพ ดูจะปรากฎขึ้นเป็นชื่อแรกๆ)
ดังนั้นเขาจะหันมาเน้นที่ประเด็นที่ลึกกว่านั่นคือประเด็นการสื่อสาร
หนังปล่อยให้มิกะตกอยู่ในโลกที่มีเพียงตัวเธอคนเดียว
เมืองทั้งเมืองยังอยู่
แต่เหมือนกับยกผู้คนออกไปหมด
คล้ายกับใครหลายคนที่แม้จะอยู่กับผู้คนเยอะแยะ
แต่ไม่สามารถสื่อสารกับใครได้
(ในหนัง มิกะจะไม่ได้ยินเสียงแม่ของเธอเวลาแม่มาพูดสาย แม่เธอก็เช่นกัน)
การที่เราสื่อสารกับใครก็ไปไม่ถึง
มันก็เหมือนกับอยู่ตัวคนเดียวในโลก
ไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็ล้มเหลว(เพราะมันจะย้อนกลับมาตั้งต้นใหม่ในวันรุ่งขึ้น
ทุกวันเป็นวันเดิม
มิกะทำเพียงหานู่นนี่ทำ เช่นพยายามทำฝนตก(เพราะในวันที่เธอติดอยู่เป็นฤดูร้อน)
ออกไปชอปปิ้ง ทำกับข้าวกิน ซื้ซีดีเสียงหรีดหริ่งเรไร และเสียงนกมาเปิด
เพื่อให้ไม่เงียบเหงาจนตายไป
คล้ายกับที่ใครต่อใครพากันทำอะไรต่อมิอะไรเพื่อให้ลืมไปว่าชีวิตมันเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวขนาดไหน
และคนเดียวที่คุยกับเธอได้
กลับกลายเป็นชายแปลกหน้าคนหนึ่ง
การที่เขาชอบผลงานของเธอ
หรือมีผลงานในลักษณะคล้ายคลึงกับของเธอ
ทำให้เขาและเธอ-เข้าใจ-กัน
เพราะมีแต่คนประเภทเดียวกันที่สื่อสารกันรู้เรื่อง
ยิ่งในโลกปัจจุบันนี้คนยิ่งแตกย่อยออกไปทุกทีจนแทยจะไม่เหลือคนที่เป็นพวกเดียวกันอยู่อีกแล้ว
หลังจากคุยกับชายหนุ่มเธอจึงรู้ว่าในโลกอีกฟาก มันเป็นเดือนธันวาคมแล้ว
และทำให้เธอรู้ว่า -แค่การกระตือรือร้นที่จะทำอะไรสักอย่างก็ทำให้วันเดิมกลายเป็นวันใหม่ได้-
ตามาด้วยการนัดเดทข้ามมิติ(ฉากนี้น่ารักดี)
และความกระตือรือร้นที่จะมีชีวิต ที่จะทำอะไรสักอย่าง ที่จะสื่อสารกับคนอื่นนี่เอง
คือหนทางกลับบ้าน
ตอนท้ายหนังมใส่ตัวละครชายแปลกหน้าที่มาติดอยู่ในโลกใบเดียวกับเธออีกคนหนึ่ง
คนที่ขับรถสีแดง และอาจแย่กว่าตรงที่เขาไม่อยากกลับไปสักนิด
เพราะคนบางคนโลกอีกฟากหนึ่งนั้นไม่เหมาะที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
เขาจึงรืนเริงบันเทิงใจอยู่ในโลกพิเศษนั้นเพราะมันมีเขาเป็นเจ้าของ
เลยไปถึงขั้นว่าเคิดจะครอบครองทุกสิ่ง(เขาไม่เคยจ่ายเงินเวลาหยิบของแต่มิกะยังคงยึดมั่นในระบบของโลกเดิม)
รวมทั้งมิกะด้วย
ความไม่พยายามจะกลับ(จะสื่อสาร)
และความอยากได้อยากมีทำให้ในที่สุดเขาไม่ได้กลับไปอีกเลย
.............................
หนังเล่าเรื่องในประเด็นที่ดีแต่แปลกที่ดูจบแล้วยังรู้สึกเบาโหวงอยู่
ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร
คล้ายกับว่าพ้นไปจากสาระที่หนังต้องการสื่อ
ก็แทบค้นไม่เจออะไรอีกกระมัง
แต่โดยรวมก็ต้องถือว่าสุกสนานและน่าสนใจ
โดยเฉพาะนางเอกที่ต้องเล่นหนังคนเดียวตลอดเรื่อง
แต่สามารถแบกรับหนังเอาไว้ได้