FILMSICK

หนังเปิดเรื่องด้วยภาพของดวงตา ที่จ้องตรงมายังจอ ดวงตาที่กลิ้งกลอกไปมา ถูกฉายพร้อมกับภาพเครดิตคนทำหนัง หากถ้อยคำเชยๆเช่นดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ เป็นเรื่องจริง นี่คือการพาคนดูไปยืนตรงปากประตู ทางเข้าไปสู่ความอับทึมมืดทึบในหัวใจของผู้หญิงคนนี้ คนที่จะว่าไปแล้ว แค่การใช้ชีวิตในสังคมปกติ ก็อาจทำให้เธอ(หรือเรา) เป็นบ้าได้!

หนังบอกเป็นนัยว่าแครอลอาจมีปัญหากับเพศชาย เธอเกลียดพี่เขยของเธอเอง กับผู้ชายที่มาติดพัน เธอก็ไม่ได้แสดงทีท่ามีใจ
เมื่อโดนสัมผัสต้องก็รีบทำความสะอาด (ในฉากหนึ่งหลังการจูบ เธอถึงกับรีบวิ่งขึ้นไปบ้วนปากแปรงฟัน) หนังไม่ได้บอกเล่าสาเหตุที่มา หากปล่อยให้เราซึมซับว่า ความขยะแขยงผู้ชายของเธอนั้นให้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนเพียใด และยิ่งเวลาดำเนินไป เราก็ยิ่งรู้สึกตามเธอมากขึ้น แต่ในขณะที่เธอเกลียดผู้ชาย เธอก็กลับฝันเห็นตัวเองถูกข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้ชายที่เราไม่เห็นหน้า ผลักประตูห้องเธอ สะท้อนเงาในกระจก แอบซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม มาหาเธอยามหลับ ข่มขืนในความเงียบที่เราได้ยินเพียงเสียงนาฬิกา นัยยะหนึ่งมันอาจแสดงถึงที่มาของความรังเกียจเพศชายของเธอ แต่ในอีกทางใช่หรือไม่ว่าที่แท้แล้วแม้เธอจะรังเกียจแต่เธอก็ต้องการผู้ชายด้วยเหมือนกัน
เธออาจชิงชังเสียงร่วมรักของพี่สาว แต่หลังจากนั้นก็มักตามด้วยความฝันของการถูกข่มขืนเสมอ เธอดิ้นรน แต่ไม่อาจเรียกได้ว่าการขัดขืน รังเกียจแต่ฝันถึงซ้ำ ๆ ต้องการแต่ผลักใส และนั่นยิ่งทำให้เธอแปลกแยกมากขึ้น

หนังเต็มไปด้วยความแพรวพราวของกลวิธีทางภาพยนตร์กดดันคนดู ทั้งภาพและเสียงถูกหนังนำมา-เล่น- จนกลายจากภาพธรรมดาเสียงสามัญ ไปเป็นความบิดเบี้ยวหวาดผวา ตลอดทั้งเรื่องหนังไม่ได้ฉายภาพอะไรมากไปกว่าภาพชีวิตชนชั้นกลางสามัญทั่วไป ไม่มีเรื่องเลวร้ายที่รอการปะทุ ไม่มีฆาตกรโรคจิตไล่ฆ่าผู้คน เราเห็นเพียงภาพของผู้คนท่ามกลางข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ภาพฉายใกล้ชิดตัวละครจนเรารู้สึกอึดอัดคับแคบอยู่ตลอดเวลา ไม่ก็ถูกปิดล้อมอยู่ในวัตถุ เฟอร์นิเจอร์ ประตู ห้องหับคับแคบ แสงที่สาดส่องลงมาเป็นลำเส้นเฉียง คล้ายกดทับ ทิ่มแทง ภาพแรกที่เราเห็นเป็นภาพหญิงแก่ที่กำลังมาสค์หน้า ภาพใบหน้าหลังครีมแห้งเกรอะ และดวงตาที่ถูกปิดไว้ด้วยผ้า ดูประหลาดบิดเบี้ยวราวภูตผี ภาพที่จริงแท้เป็นภาพสามัญธรรมดา หากแต่ที่เราสัมผัสถึง คือความสะพรึง โดยเฉพาะเมื่อเธอลืมตาขึ้น และทั้งหมดนั่นคือการมองผ่านดวงตาของแครอล

หนังมักถ่ายภาพซากกระต่าย และมันฝรั่ง บ่อยครั้ง เนื้อกระต่ายที่พี่สาวเธอเตรียมไว้เป็นมื้อเย็นในวันหนึ่ง ถูกทิ้งค้างไว้ในตู้เย็นเมื่อเธอเกิดเปลี่ยนใจไปกินนอกบ้าน แครอลไม่ชอบภาพเนื้อกระต่ายในจาน แต่เธอก็ถือมันออกมาวางข้างนอก ต่อมาหนังจะตัดภาพมายัง ซากกระต่ายที่ค่อยๆเปื่อยเน่า กับภาพมันฝรั่งที่งอกรากบิดเบี้ยวน่ากลัวไปพร้อมๆกับความบ้าในหัวเธอ

นอกจากภาพ เสียงก็เป็นองค์ประกอบสำคัญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้ ความเงียบ และความดัง กดดันคนดู ในชั่ว 1ชั่วโมงหลังของหนัง แครอลถูกทิ้งให้อยู่ลำพัง หนังทิ้งเธอไว้กับความเงียบแทบจะตลอดเวลา ก่อนที่จะให้เสียงโทรศัพท์ เสียงกริ่งประตู ทำลายความเงียบ ด้วยการดังอย่างบ้าคลั่ง จนเราสัมผัสเช่นแครอล สรรพเสียงสามัญ แม้แต่เสียงสนทนาเว้าวอนของหนุ่มคนรัก ก็แทบทำให้เธอเป็นบ้าได้

ต้องขอบคุณ การแสดงที่น้อยแต่มาก ของแคทเธอรีน เดอเนิฟ เธอเล่นราวกับเป็นระเบิดเวลาที่รอการปะทุแตกอยู่ตลอดเวลา พยุงหนังที่เกือบทั้งเรื่องมีเธออยู่คนเดียว ไว้ได้อย่างน่าทึ่ง ระคน ตระหนกระแวง ในความบ้าของแครอล ร่วมกับการถ่ายภาพจัดแสงฝีมือ กิลเบิร์ต เทย์เลอร์ การเลือกถ่ายทำเป็นหนังขาวดำ ยังผลให้เส้นตัดของสว่างกับมืด กลายเป็นเส้นที่สร้างความหวาดผวาอยู่ตลอดเวลา และทำให้หนังทั้งเรื่องเต็มไปด้วยภาวะบีบคั้นรุนแรง น่าทึ่งยิ่งนัก

หรือบางทีที่หนังต้องการพูด นั่นคือ แค่ชีวิตประจำวัน มันก็ทำให้เราเป็นบ้าได้อย่างง่ายดาย จริงอยู่ที่แครอลอาจกลายเป็นบ้าเนื่องจากภาพนิมิตในหัวเธอ ผนวกกับความโดดเดี่ยวแปลกแยกจากครอบครัว (หนังไม่ได้เล่าเรื่องนี้อย่างโจ่งแจง แต่ภาพถ่ายคอรบครัวเพียงหนึ่งใบ ในห้องสามารถอธิบายทุกเรื่องได้เป็นอย่างดี ) แต่กลับเป็นปัจจัยรอบๆตัวเธอต่างหากที่ผลักจนเธอกลายเป็นบ้าไปจริงๆ ทั้ง ความสัมพันธ์รัก ชัง ของเธอกับพี่สาว อำนาจของเพศชายในการกระทำเรื่องต่างๆ (ตลอดเรื่องหนังกำหนดให้แครอล ถูกจ้องมองจากผู้ชาย ตลอดเวลา ด้วยสายตาไม่น่าไว้วางใจ บางคนเลนยเถิดถึงขั้นพยายามจะเล่นหมาหยอกไก่กับเฮราวกับเธอเป็นเพียงวัตถุทางเพศ ) การอยู่ท่ามกลางวัตถุแห้งแล้งเย็นชา(ทั้งในร้านเสริมสวยและในอพาร์ทเมนท์ ) เสียงบ้าคลั่งที่กรีดขึ้นเป็นระยะ ๆ สิ่งเหล่านั้นต่างหากที่เร้าเธอไปจนถึงจุดที่สติขาดผึง และตามมาด้วยฉากฆาตกรรมที่ทำได้อย่างน่ากลัวมากกก (โดยเฉพาะฉากมีดโกย หนังถ่ายภาพเธอกรีดมันซ้ำ จนเรารู้สึกเหมือนโดนเธอกรีดเสียเอง)

และฉากที่สำคัญทีสุดฉากหนึ่งคือฉากในตอนท้ายเรื่อง เมื่อพี่สาวเธอกลับมา แล้วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เพื่อนบ้านมามุงดู วิพากษ์วิจารณ์ ใส่สีตีไข่ แต่ไม่มีใครลงมือช่วยเหลือเลยสักคน ราวกับว่าความบ้าขอเธอเป็นโชว์สนุกสนานน่าตื่นเต้น เพื่อที่พวกเขาจะได้เอ่าไปเล่าต่อในวงกาแฟตอนเช้า อย่างสนุกสนาน ราวกับว่าเธอเป็นใครสักคนที่เขาไม่รู้จัก บางที อาจเพราะสภาพแบบนี้ต่างหากที่ทำให้เธอเป็นบ้า หรือบางที ความบ้าของเธออาจเป็นเรื่องถูกต้อง เพราะมีแต่การเป็นบ้าเท่านั้น จึงจะสามารถหลบหนีไปจากสังคมที่ทุกคนเป็นบ้าไปจนหมดได้


ดูข้อมูลหนังได้ที่นี่ ที่เดิมครับ