FILMSICK

-เรื่องที่ไม่ได้เล่า-คือหัวใจของหนังที่เล่ารเองน้อนยจนแทบเมือนไม่มีเรื่องเรื่องนี้
ในหนังมันเป็นเพียงหนึ่งวันธรรมดาของมิน หนุ่มพม่าหนีเข้าเมือง รุ่ง สาวโรงงาน และป้าอร หญิงวัยกลางคนที่รุ่งจ้างให้ดูแลมิน
มินไปหาหมอเรื่องผื่นคันทั่วตัวแต่มีนัยยะแอบแฝงในการไปขอใบรับรองแพทย์ ไปหารุ่ง ไปเที่ยวน้ำตกกัน
เรื่องทั้งหมดมีเท่านั้น
แต่-เรื่องที่ไม่ได้เล่า-ต่างหากที่เป็นประเด็นหลักในหนังเรื่องนี้
เพราะหนังใช้ชื่อว่าสุดเสน่หา สิ่งที่หนังเล่าถึงจึงไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากความ-เสน่หา - อันแสนสามัญของมนุษย์ธรรมดา
หนังเลือกใช้ตัวละครที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปจนกลายเป็นจืดชืดน่าเบื่อ
ไม่ว่าจะเป็นนางเอกของเรื่องที่ไม่ว่าอย่างไรก็ดูเหมือนสาวโรงงานหน้าตาบ้านๆ
พระเอกที่มีหน้าตาเป็นหนุ่มพม่าเต็มร้อย
ยิ่งป้าอรด้วยแล้วแทบจะเป็นตัวแทนของผู้หญิงกลางคนสามัญประจำประเทศนี้เลยด้วยซ้ำ
แต่ก็น่าแปลกเรื่อเล่าของคนสามัญเหล่านี้มักไม่เคยได้ขึ้นจอหนังบ่อยนัก
และเวลาอยู่บนจอก็มักเต็มไปด้วยภาพลักษณ์ปรุงแต่งจนดูเหมือนภาพเหมารวมากกว่าจะเป็นคนที่มีเลือดเนื้อจิตวิญญาณ
แต่ในหนังเรื่องนี้กลับเลือกที่จะเปิดเผยด้านลึกของผู้คนเหล่านี้และที่เหนือชั้นขึ้นไปคือแทนที่จะโยนอะไรใส่หน้าเราตรงๆ
หนังกลับปล่อยให้เราติดตามตัวละครของหนังที่ใช้ชีวิตแบบเดียวกับที่เราใช้
ขณะนั่งดูหนังผมนึกขึ้นได้ว่ายอมรับเถิด
ชีวิตเราไม่ได้หวือหวาอะไรแบบในหนังเรื่องอื่นๆ
มันประกอบด้วยภาวะเรื่อยเฉื่อยเหมือนในหนังเรื่องนี้นั่นแหละ
ยิ่งกับภาวะ -เสน่หา-ด้วยแล้ว
หนังให้ภาพที่สุดของความเสน่หาเพียงภาพจับใบหน้านิ่งของหญิงสาวที่นอนเคียงข้างชายคนรัก จนเคลิ้มลอยหลับไป
ภาพนิ่งเนิ่นานราวเจ็ดนาทีอาจชวนให้อึดอัด(หากใครนั่งดูคนค่อยๆเคลิ้มหลับไปได้โดยไม่รู้สึกอะไรที่ต้องนิ่งนานขนาดนั้นก็คงแปลก)
แต่นี่คือหมัดเด็ดของเรื่องที่ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ เมื่ออากาศระหว่างเฟรมจะชวนให้เราใคร่ครวญถึง
สุดเสน่หาของเราเอง
มันคืออะไร
เพศสัมพันธ์จืดชืดแกล้มฝรั่งกลางป่า นอนมองท้องฟ้าผ่านช่องระหว่างใบไม้
หนุนตักคนรัก มองดูมือตัวเองผ่านน้ำตก หรือบางทีแม้แต่การนอนสูบบุหรี่ร้องให้ ก็อาจเป็น-สุดเสน่หาประการหนึ่ง
หลุดพ้นไปจากแก่นแกนของเรื่องแล้ว
หนังมีจุดน่าสนใจตรงที่เหมือนหนังจะเสียดเย้ยสังคมอยู่ในที
ฉากแรกของหนัง บทสนทนาระหว่างหมอกับคนไข้อันแสนจะแห้งแล้งวางอำนาจนั่นถูกใจผมมาก
เพราะผมพบว่าในชีวิตจริง บทสนทนาแบบนี้จริงเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
voice over ของมินก็เช่นกัน(ชอบจังที่เป็นภาษาพม่า เพราะคนพม่าที่ไหนจะพูดกับตัวเองเป็นภาษาไทย)
voiceoverของมินพูดถึงชะตากรรมของพม่าหนีเข้าเมือง แม้จะเป็นเพียงประโยคสั้นๆ
และความใฝ่ฝันซ้ำๆแบบที่เรามักได้ยินผ่านรายการสารคดีชีวิต
แต่นั่นก็เป็นเรื่องจริงอีกเรื่องที่เรามักพร้อมจะผ่านเลย
นอกจากมิน รุ่งกับป้าอรก็ตกอยู่ในสถานะไม่แตกต่างกัน
รุ่งถูกกดขี่โดยเจ้านายในโรงงาน
และป้าอรเองก็ตกอยู่ภายใต้อำนาจของสามีเช่นกัน
พอคิดย้อนกลับไปก็ชวนให้นึกได้ว่าโดยมากตัวละครเหล่านี้ในหนังมักถูกเล่าในสภาวะของความระทมทุกข์
และทางออกอันมีแสงสว่างเพียงน้อยนิด (ไล่ตั้งแต่หนังสาวลำเค็ญของ ลารส์ วอนเทียร์ ไปจนถึงหนังไทยในอดีตที่ว่าด้วยชีวิตรันนทด)
แต่ในหนังเรื่องนี้กลับฉายภาพด้านเฉพาะที่เป็นความสุข โดยเลือกจะเล่าความทุกข์เหล่านั้นอย่างผ่านเลย

ผลลัพทธ์คือหนังแหกทุกสูตรคิดเกี่ยวกับหนังบนโลกนี้ปล่อยให้เรื่องราวเล่าตัวเองเพียงน้อยนิด และเรื่องที่ไม่ได้เล่า(ซึ่งมักเป็นเรื่องของเราเองที่โยงเข้ากับหนังต่างหาก)มีพื้นที่ว่างมหาศาล ในการเล่าตัวเอง
และแม้รูปโฉมของหนังอาจไม่สวยงาม
จังหวะของหนังอาจเชื่องช้าอืดอาด(ช้ากว่าหนังเฮียไฉ้อีก)
จึงไม่แปลกที่หลายคนจะไม่ชอบ และเลยไปถึงขั้นเกลียด
แต่หนังก็บรรลุวัตถุประสงค์ของมันแล้ว
อาจเรียกได้ว่า ความไม่สมประสงค์อันแสนสวยงาม
เป็นเสน่หา ประการหนึ่งที่หนังมี
โดยไม่เกี่ยวกับรางวัลพ่วงท้ายจของหนังหรือการแบ่งแยกรสนิยมของคนดูแต่อย่างไร
...............................................