FILMSICK

.........ในเวลาต่อมา

ในที่สุดโลกทั้งใบก็กลายเป็นนรก เมื่อเหล่าศพเดินได้เข้ายึดครองทั่วทุกดินแดน กวาดต้องผู้คนที่ยังไม่กลายเป็นเหยื่อ และยังไม่ถูกกัดจนเป็นพวกเดียวกันให้ไปกระจุกตัวอยู่ในดินแดนเล็กๆ อันมีกองกำลังป้องกันตนเอง คอยตรวจตราแน่นหนา และออกหาอาหารในดินแดนของซอมบี้มาส่งให้ผู้คนข้างใน ปิดกั้นด้วยรั้วไฟฟ้า แน่นหนา แบ่งแยกคนเป็นออกจากซอมบี้

และมิคาด ภายในสถานที่ที่มนุษย์ควรจะกลมเกลียวกันที่สุดนั้น ผู้คนยังถูกแบ่งแยกชนชั้นเฉกเช่นในอดีตก่อนการมาถึงของซอมบี้ มีอาคารหรูหรา ไล่ไปจนถึงสลัมชั้นเลว มีนายทุน มีชาวบ้าน มีทหาร และมีกบฏ!

และเมื่อมีชนชั้นก็มีการกดขี่ เมื่อมีการกดขี่ก็มีการต่อต้าน และมีผู้คนที่คาดหวังถึงโลกใหม่ ขณะที่ศึกภายในระอุไหม้ ภายนอกซอมบี้ไม่ได้เหมือนเดิมอีกแล้ว พวกมันเริ่มคิดเป็น และเรียนรู้ทักษะในการดำรงชีพ และขณะข้างในเกิดความวุ่นวาย ซอมบี้ก็เข้าบุกเมือง ฉีกทึ้งกินเลือดเนื้อผู้คน ซึ่งที่จริงก็กินเลือดกินเนื้อกันเองอยู่แล้ว

.................................................................................

ในเวลาก่อนหน้านี้

George A. Romero ได้รับการขนานนามเป็น เจ้าพ่อหนังซอมบี้ ในยุค 60 เขานำพาค่ำคืนกระอักอ่วนของเลือดเนื้อมาพบผู้ชม ด้วย night of the living dead ยุค 70 เรื่องราวดำเนินมาถึงรุ่งสางอันแสนสยดสยอง กับ dawn of the dead และลุกลามไปยามกลางวันใน day of the dead ในยุค 80 มาถึงปี 2005 หลังจากปล่อยให้หนังซอมบี้รุ่นลูกรุ่นหลาน (ทังหน้าใหม่ อย่าง 28 days later รีเมค อย่าง dawn of the dead หรือ หนังบูชาครู (แถมล้อครูเล่นด้วย) อย่าง shaun of the dead )ออกมากระชากขวัญผู้คน ได้เวลาที่เขาจะกลับมาทวงตำแหน่งคืน และเมื่อจาก วัน จรดคืน ถูกถ่ายทอดมาแล้วหมดสิ้น เขาก็เปลี่ยนโลกทั้งใบให้กลายเป็น ดินแดนแห่งความตาย!

และในเวลานี้

แม้โรเมโร จะแก่ตัวลงไปมาก และนอกจากไตรภาคซอมบี้ เขาก็ไม่ค่อยมีหนัง ที่ประสบความสำเร็จนัก (กระทั่ง day of the dead ก็ไม่อาจเรียกได้เต็มปากว่า ประสบความสำเร็จ) แต่การกลับมาในครั้งนี้ โรมโร ยังคง ครบรส- เต็มที่ ไม่ได้ ร่วงโรยไปตามวัยแต่อย่างไร เพราเรายังคงได้เห็น ซอมบี้ ฉีกเนื้อผู้คนอย่างเมามันชนิด เลือดเป็นเลือด ไส้เป็นไส้ ฉากตายสยองที่มีมาให้เห็นเป็นระยะ หรือ การถ่ายทำตัดต่อ เร้าอารมณ์คนดูที่ทำได้อยู่หมัด (แค่ฉาก เอเชีย อาร์เจนโต้ในกรงซอมบี้ก็ได้ใจกันไปแล้ว)

แต่นอกจากความระทึก และความสยอง แล้ว โรเมโร ยังคงขึงขัง ด้วยประเด็นทางสังคม หนำซ้ำจะยิ่งเพิ่มความเข้มข้นแห่งการเสียดเย้ย มากกว่าสามภาคที่ผ่านมาขึ้นจนเห็นได้ชัด

- มันสะท้อนวิถีชีวิตของชาวอเมริกันแบบ บุช ที่นอกจากจะใช้ชีวิตอยู่บนปัญหาเหล่านั้นโดยเสแสร้งว่ามันไม่มีอยู่จริง ยังใช่ปัญหาเหล่านั้นสร้างกำไรอีกด้วย ฉะนั้นจะเห็นผู้รอดชีวิตใน land of the dead ล้อมเขตแดนตัวเองไว้ โดยไม่สนใจว่ามีซอมบี้ ที่เดินไปเดินมารอบเมือง - โรเมโร แถลงถึงหนังเรื่องนี้เอาไว้

ใน night of the living dead หนังจับตัวละคร ไปบีบอัดกันในบ้าน ชนบท สำรวจตรวจตราจิตใจด้านมืดของมนุษย์ และจัดการจบชีวิตตัวละครด้วยน้ำมือมนุษย์ ซึ่งเป็นตัวแทนของอำนาจรัฐอีต่างหาก (และประเด็นที่ว่าตัวละครเป็นคนผิวสี ยิ่งทำให้มันเข้มข้นขึ้น แม้โรเมโรจะปฏิเสธนัยยะนั้นก็ตาม) ขณะที่dawn of the dead ถ่ายโอนตัวละครหลักไปอยู่ในห้างสรรพสินค้า และ บริภาษ บริโภคนิยม วิถีแห่งการจับจ่าย ครั้นพอมาถึง day of the dead หนังก็พุ่งเป้าไปที่การทหาร และ นักวิทยาศาสตร์ เมื่อซอมบี้กลายเป็นสัตว์ทดลอง และความบ้าอำนาจของนายทหาร ( หนังถูกสร่างในสมัย เรแกนพอดิบพอดี)

มาถึงคราครั้งนี้ ในสังคมอเมริกันยุคสมัย ของบุชผู้ลูก โรเมโร ลุกขึ้นมาทำหนังผีดิบส่งสาสน์ถึงผู้คนอีกครั้ง และมันเป็นสาส์น ที่น่าสนใจแฝงนัยยะเจ็บๆไม่แพ้ farenheit 9/11 สารคดีพันธุ์เจ็บของ ไมเคิล มัวร์แต่อย่างได

ในหนังเรื่องก่อนหน้า เราสามารถตีความซอมบี้ ของโรเมโรในฐานะของคนชนชั้นแรงงาน ที่ทำงานหนัก และไร้คุณค่า (จนกระทั่งถูกนำมาเป็นเป้าซ้อมปืนได้โดยคนดูไม่ตะขิดตะขวงใจ) แต่ในครั้งนี้ การพัฒนา ความสามารถของซอมบี้ ไม่ได้ถูกนำมาใช้เพียงเพื่อหวังความตื่นเต้นฉาบฉวย แต่มันเป็นการจัดลำดับขั้นของซอมบี้ใหม่อีกครั้ง

ใน land of the dead ซอมบี้ไม่ได้เป็นเพียงตัวแทนของชนชั้นแรงงานอีกแล้ว หากยังเป็นตัวแทน ของบรรดา ประเทศโลกที่สามต่างหาก ! ที่น่าสนใจมากๆคือ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ที่ซอมบี้ตัวแรกที่ตระหนักรู้ทักษะของตน และเป็นผู้นำซอมบี้ตัวอื่น จะเป็น คนงานปั๊มน้ำมัน! ซอมบี้กลายเป็นตัวแทนของประเทศโลกที่สามที่ถูกทั้งนโยบายการเมือง การค้า การทหาร กระทั่งนโยบายทางวัฒนธรรม เบียดเบียนจนกลายเป็นเพียงซากศพเดินได้ ทีถูก อเมริกาจูงจมูก การตื่นรู้และลุกขึ้นตอบโต้ ของเหล่าซอมบี้ ในช่วงท้ายทบจะซ้อนทับกับฉากช่วง9/11 ได้เลยทีเดียว

ในขณะที่ผู้คนในเมืองปิด ถูกแบ่งซอยย่อยเป็นชนชั้น ภาพโฆษณาอพาร์ทเมนท์หรูหราประดุจหอคอยงาช้าง คล้ายเป็นความฝันที่ผู้ข้างนอกอยากไปให้ถึง แต่ถึงกระทั่งมีเงินมากเพียงพอ ก็ใช่ว่าจะได้เสวยสุข เพราะระบบเหยียดผิวชังพรรณยังคงเป็นระบบหลักที่แอบแฝงมิดชิดมากับ ระบบทุนนิยม เพียงปรับคำเรียกให้รื่นหูเป็น รสนิยม ไลฟ์สไตล์ แล้วแบ่งแยกผู้คนออกอย่างเลือดเย็น

และใน เฟเดอรัล กรีน หอคอยงาช้างของมนุษย์ผู้เหลือรอดมันถูกปกครองโดย คุณ คอฟแมน (รับบทได้อย่างน่าตื้บโดย เดนิส ฮอปเปอร์) เขาโยงใยในเครือข่ายต่างๆนาๆ ตั้งแต่ชนชั้นสูงบนตึกไปจนถึงทีมป้องกันเมือง เป็นเสมือนตัวแทนของ ท่านประธานาธิบดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฉากที่ เขาพบว่า โชโล สมุนในกำมือ ก่อกบฏจากแรงแค้น เขาถึงกับโพล่งถ้อยคำ เราจะไม่ต่อรองกับผู้ก่อการร้าย คำคุ้นเคย ของท่านประธานาธิบดีชัด ๆ แต่ถ้านั่นยังไม่เจ็บพอ ในฉากที่ซอมบี้ตะลุยเฟเดอรัล กรีน เขาตะโกนแหกปาก ว่า แกไม่มีสิทธิ์ สิทธิ์ ที่ว่าคืออะไรกัน สิทธิ์ ที่คนชั้นล่างจะต้องเป็นเบี้ยล่างชั่วชีวิตกระนั้นหรือ สิทธิ์ ถูกกำหนดโดยชาวฟ้า ชาวสวรรค์(หรือชาวมะกัน) แล้วบังคับคนทุกหย่อมหญ้า (หรือทั่วโลก) ให้เห็นตามกระนั้นหรือ

ดังนั้นฉากความตายของ คุณคอฟแมน (ซึ่งเกี่ยวข้องกับซอมบี้ปั๊มน้ำมัน) มันจึงเสมือนจะเป็นการทำนายจุดจบ ของ-ท่านนอกจอ- ไว้อย่างสาใจ

อย่างไรก็ดีหนังยังคงฝากความหวังไว้ที่เหล่าเสรีนิยม คนอย่าง ไรลีย์ผู้รักสงบ และ แสลค(เอเชีย อาร์เจนโต้ มาทำหน้าที่แทนพ่อ ที่ไม่สามารถมาช่วยอาจารย์ได้ อย่างน่าชื่นชม แม้บทของเธอจะไม่มีไรมาก แต่แค่ฉากแรกในกรงซอมบี้ก็ได้สิบเต็ม(สำหรับผม) ไปแล้ว) หนังยังคงมองเห็นว่าโลกนี้ยังมีความหวัง และมันไม่ได้เกิดจากการตามล่าฆ่าล้างเผ่าพันธุ์แต่อย่างใด หากมันคือการ เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันโดยสันติต่างหาก

FOOTNOTE

ข้อมูลหนังหาดูได้ที่นี่ครับ

http://www.imdb.com/title/tt0418819/

โดยส่วนตัวนี่เป็นหนังที่-บันเทิง-มากที่สุดเรื่องหนึ่งในรอบปีนี้ โดยครองตำแหน่งร่วมกันกับ kungfu hustle และ boogeyman ครับ