FILMSICK

(ไม่ถึงกับ spoiler แต่เหมาะกับคนที่ดูแล้วมากกว่าครับ)
หมู่บ้านนั้นตั้งอยู่ตรงกลางโดยมีผืนป่ารกทึบโอบรอบ
ผืนป่าที่เต็มไปด้วยซากต้นไม้ชูกิ่งก้านผอมเก้งก้างเสียดอากาศจนดูน่ากลัว
ผืนป่าที่เต็มไปด้วยตำนานของ -สิ่งที่เราไม่กล่าวถึง-
ตัวประหลาด ภูตผี เทพเจ้า แล้วแต่จะเชื่อและเรียกขานอาศัยอยู่ในป่านั้น
ภายใต้กฎที่ว่าจะไม่รุกล้ำอาณาเขตซึ่งกันและกัน
หากชาวบ้านไม่เข้าไปในป่า
-สิ่งที่เราไม่กล่าวถึง- จะไม่ก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตหมู่บ้าน
กำหนดสีเหลืองสำหรับมนุษย์ และสีแดงสำหรับ-สิ่งที่เราไม่กล่าวถึง-
สรรพสิ่งอยู่ร่วมกันราวสันติสุขปรากฏขึ้นเป็นเวลาเนิ่นนาน
ชาวบ้านภายใต้การนำของกลุ่มผู้อาวุโส จัดเวรยามเผ้าดูโดยรอบ
ไม่ให้พวกลูกหลานเข้าไปในป่า และไม่ให้สิ่งที่เราไม่กล่าวถึงล่วงล้ำเข้ามา
จนกระทั่งเด็กชายคนหนึ่งป่วยและตายลง
ลูเซียส ฮันท์ เด็กหนุ่มหนึ่งในเด็กหนุ่มสาวรุ่นที่ไม่เคยเข้าเมือง
ยื่นเรื่องขอเดินทางเข้าไปในเมืองเพื่อหายารักษาโรคมาสำรองไว้ใช้ในหมู่บ้าน
วิเวียน ตกหลุมรักลูเซียส
แต่ลูเซียสกลับตกหลุมรัก ไอวี่ เด็กสาวตาบอดที่โตมาด้วยกัน และเป็นพี่สาวของวิเวียน
ไอวี่รักเขา และขณะเดียวกัน โนอาห์ เด็กหนุ่มปัญญาอ่อนก็ตกหลุมรักไอวี่ด้วยเช่นกัน
โนอาห์ หลงไหลเสียงของป่า เขาหัวเราะเวลาได้ยินเสียงคำรามของ สิ่งที่เราไม่กล่าวถึง
แอบเข้าไปในป่าโดยไม่ถูกทำร้าย
บริสุทธิ์เสียจนไม่อาจเข้าใจเรื่องของไอวี่และลูเซียส
ท่ามกลางบรรยากาศยูโทเปียที่กลับโอบล้อมด้วยขอบเขตของความพรั่นพรึง และความหวาดกลัว
บังเกิดนาฏกรรมความรัก นำไปสุ่การเปิดเผยความจริง ของป่าแห่งความหวาดกลัวที่กัดกินผู้คน
...........................................

นี่คือหนังเรื่องที่สี่ ของ M. night shyamalan ผู้กำกับชาวอินเดียที่โด่งดังเป็นพลุแตก จาก the sixth sense ที่เล่าเรื่องเด็กเห็นผี
ตามด้วย unbreakable ที่เล่าเรื่องของซูเปอร์ฮีโร่
Signs เล่าเรื่องของ มนุษย์ต่างดาวและ crop cirlcle
มาคราครั้งนี้เขาเรื่อง สัตว์ประหลาดในป่า
หนังสี่เรื่องที่ห่มคลุมด้วยบรรยากาศลึกลับ สั่นประสาท ชวนหวาดผวา
จบเรื่องด้วยลูกไม้การหักมุม ชนิดที่หากใครเล่าตอนจบ คงต้องเลิกคบกัน
รวมไปถึงการที่เขาปรากฏตัวในหนังของตัวเองทุกเรื่อง
ซึ่งคล้ายกันกับลูกเล่นของ alfred hitchcock สุดยอดผู้กำกับคนหนึ่งของโลก
ราชาหนังเขย่าขวัญ ที่มักนิยมปรากฏตัวในหนังของตัวเอง
จนกลายไปเป็นเกมไล่จับลุงฮิตทช์หลังเขาเสียชีวิตลง
ทำให้เขาดูจะคล้าย จอมเทคนิค นักเล่าเรื่องแบบที่ลุงฮิตทช์เป็น
และน่าเสียดายที่คนดูโดยมากมักยึดโยงหนังของเขาเข้ากับความบันเทิง
และความตื่นเต้นเฉพาะหน้าที่จะได้รับเมื่อฉากหักมุมบังเกิด
จนกลายเป็นว่ายิ่งมายิ่งน่าเบื่อ
เพราะการหักมุมในหนังเรื่องหลังๆของเขามักออกมาทือมะลื่อ เดาได้ และไม่สร้างสรรค์ความตื่นเต้น
ส่งผลให้สถานะเจ้าพ่อหนังเขย่าขวัญของเขากลายเป็นเพียงสถานะดาดๆ
และตัวเขาถูกประเมินค่าต่ำกว่าความเป็นจริงอยู่บ่อยครั้ง
หากแต่ถ้ามองลึกลงไปในเนื้อหนังของเขาจริงๆจะพบว่า
หนังของชยามาลานทุกๆเรื่องล้วนเป็นหนังที่มีแก่นแกนอยู่ภายในอยู่เสมอ
เป็นหนัง drama ที่ถูกซุกซ่อนมาภายใต้หน้ากากของความหวาดผวา
ในคราครั้งของthe sixth sense ประเด็นการสื่อสารของผู้คนในปัจจุบัน รวมไปถึงประเด็นความห่างเหินในครอบครัว เป็นจุดสำคัญกว่าฉากผีหลอกที่ผลักดันให้หนัง-ลึก- มากกว่าหนังผีทั่วไป จนทำเงินไปทั่วโลก
ในขณะที่unbreakable พูดถึง ขั้วตรงข้าม และความสัมพันธ์พ่อลูก การยอมรับตัวเองไว้อย่าน่าชม
และโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน signs ที่เอาพลอตหักมุมมาหักดิบ(จนหลายคนร้องยี้) เพื่อรองรับแก่นแกนที่พูดถึง-ความศรัทธา-

และในคราครั้งนี้ หนังว่าด้วย การกักขังตัวเอง และ เรื่องรักได้อย่างน่าสนใจไม่น้อย
ความรักสามเส้า(หรือสี่เส้า) ถูกจัดวางได้อย่างเหมาะเจาะ ดึงอารมณ์ร่วมจากคนดูได้เต็มที่
ประกอบกับการแสดงของดารานำ อย่างjoaquin phoenix ที่เล่นได้เงียบขรึมแต่อบอุ่น adrian brody ในบทโนอาห์ที่เล่นได้น่าสนใจน่าเสียดายที่มีเวลาบนจอน้อยไปหน่อย และคนที่เจิดจ้ากว่าใครอย่า bryce dallas howard ลูกสาวผกก. Ron howard ที่มารับบทไอวี่ได้ งดงาม เข้มแข็ง และเจิดจ้าอย่างมากยังผลให้ความรักในหนังโดดเด่น เกินหน้าความสยองขวัญ
โดยเฉพพาะในฉากที่ ไอวี่ รอคอย ลูเซียส อยู่หน้าบ้านขณะที่ สิ่งเราไม่กล่าวถึง-บุกหมู่บ้าน
อารมณ์หวานในฉากนี้กลบความตื่นเต้นก่อนหน้าไปจนหมดสิ้นเลยทีเดียว
และในส่วนแก่นแกนของเรื่อง
หนังกำหนดให้หมู่บ้านตั้งอยู่กลางป่าลึกลับ
ตำนานที่ถูกเล่าขานจนกลายเป็นความเชื่อฝังรากในลูกหลานจนก่อร่างเป็นความหวาดกลัวโดยไม่จำเป็นต้องทราบสาเหตุ
ไม่มีตัวละxxxนุ่มสาวคนใดได้เข้าไปในเมืองมาก่อนทั้งๆที่หากจะหนีเข้าเมืองก็ใช่ว่าจะถูกเสาะพบได้โดยง่าย
แต่ทุกๆคนก้กลัว-สิ่งที่เราไม่กล่าวถึง- ที่พวกเขาไม่เคยเห็น
ถูกกักขังไว้ภายใต้ความกลัวของตัวเอง
และเมื่อหนังเฉลยปมสำคัญ
มันคล้ายกลับจะบอกว่า ที่แท้แล้วในหัวใจเราทุกคนล้วนถูกล้อมรอบด้วยป่าลึกลับผืนหนึ่งเสมอ
ป่าของความเกลียดชัง ความหวาดกลัว ป่าของห้วงอดีตเลวร้าย ป่าของความสัมพันธ์ซับซ้อน
ป่าของการได้รับเกียรติ และการเยาะเย้ยถากถาง
เราล้วนขังตัวเองอยู่ใน-พื้นที่ปลอดภัย-ในใจเราโดยไม่พยายามก้าวล่วงเข้าไปในป่า
ไม่ใช่ความเลวร้ายในป่านั้นหรอกที่กักขังเราไว้
เป็นความกลัวในใจเราต่างหาก กลัวไม่รับการยอมรับ กลัวการเจ็บซ้ำซาก กลัวการเสื่อมเสียชื่อเสียง กลัวการไม่ถูกรัก กลัวอดีตตามมาหอกหลอน
เป็นความกลัวนั่นเองกักขังเราไว้
ปล่อยให้ป่าในใจรกชัฏโอบล้อมดวงใจจนเล็กลีบ
เราบางคนเลือกอยู่ในพื้นที่จำกัด โดนความกลัวครอบงำจนซีดเซียวไม่มีสีเลือด (สีแดง)
และบางคนถูกความกลัวบังคับให้เตลิดเข้าไปในป่า กลายเป็นสัตว์ประหลาดของความล้มเหลวพ่ายแพ้ คอยหลอกหลอนผู้คน เสริมตำนานความน่าหวดแสยงของการออกนอกระบบให้เห็นเป็นรูปธรรมขึ้น
ขณะที่บางคนที่กล้าจะบุกป่าฝ่าฟันออกไปข้างนอก (การเลือกให้คนตาบอดเป็นคนที่ออกพ้นป่า คล้ายกับจะบอกว่า บางครั้งเราต้องเดินทางไปอย่างมืดบอดไม่ใช่มืดบอดต่อโลก แต่มืดบอดต่อความกลัวนั้น เพราะเมื่อมองไม่เห็นป่า เราจะไปกลัวป่าได้อย่างไร)
แต่เหนืออื่นใด สิ่งที่เป็นพลังผลักดันให้เราก้าวพ้นได้ไม่ใช่ความเกลียดหรือความกลัว หากแต่เป็นความรัก
เฉกเช่นที่เอ็ดเวิร์ด วอล์คเกอร์ ผู้นำหมู่บ้านกล่าว โลกนี้หมุนได้ด้วยความรัก
และในช่วงท้ายนอกชายป่านั้น

หนังดูเหมือนพยายามหักมุมและเล่าเรื่องเยิ่นเย้อเกินจำเป็น
หากแต่ฉากเหล่านั้นเหมือนกับจะเป็นการตอกย้ำ การมองโลกด้วยดวงตาแห่งความหวังดี
อันเป็นทัศนะที่พบในหนังอเมริกันหลายเรื่องที่สร้างหลังเหตุการณ์ 11 กันยา เท่าที่พอนึกออก ก็เช่น in america ของ jim sheridan หรือแม้แต่ the terminal หนังเรื่องล่าของ ลุงspeilberg ก็มีนัยยะเรื่องนี้อย่างชัดเจน
หนังบอกเราเหมือนที่เพลงdesperado ของthe eagles(ซึ่งประกอบอยู่ใน in america ด้วย อย่างลงตัวและเรียกน้ำตา)
บางที่หากเพียงเราก้าวพ้นป่าใจ
(การก้าวข้ามอาจเต็มไปด้วยโคลนเฉอะแฉะสกปรก กิ่งไม้ยื่นยาวเกี่ยวให้เราเกิดแผล และเหนืออื่นได การเอาชนะสัตว์ประหลาด)
นอกป่าใจ ใช่จะไม่มีป่าจริง
แต่ในป่าจริงก็มีแสงอาทิตย์ ส่องมีนสายน้ำฉ่ำใจ
และในป่าคน ก็มีน้ำใจอยู่ได้เช่นกัน
ซึ่งนั่นอาจเพราะโลกเราหมุนได้ด้วยความรัก