FILMSICK

เหนือน่านฟ้าโตเกียว
ไม่ว่าจะมองทางไหนก็เห็นเพียงแต่สีเทาของหมู่เมฆที่ปกคลุม
และภายใต้ท้องฟ้านั้น
มีหนังเล็กๆเรื่องหนึ่งเล่าเรื่องชีวิตของผู้หญิงหกคนที่ไม่มีชื่อและไม่เกี่ยวข้องกัน
หากถูกโอบล้อมไว้ภายใต้ผืนฟ้าเดียวกัน
ผืนฟ้าอันเต็มไปด้วยเมฆหมอกที่คลี่คลุมชีวิต
หญิงสาวคนแรกเป็นนักเรียชาวไต้หวันที่มาเรียนภาษญี่ปุ่นและทำงานเป็นแบบให้วาดรูปเวลาว่างเธอจะไปนั่งที่ร้านซักรีด
ลอบมองดูหนังสือเล่มสีฟ้าของผู้ชายคนนั้นแล้วซื้อหามาอ่าน
หญิงสาวคนที่อยู่ห้องติดกับเธออาศัยเพียงลำพังทำงานแจกของจากบริษัทผลิตภัณฑืบางอย่างอยู่ตามริมถนน ยามว่างเธออยู่บ้านดูหนังโป๊
หญิงสาวคนที่สามเป็นนักเรียนศิลปะที่หลงไหลหน้าอกของหญิงสาวคนแรกเพราะเธอคิดว่าตัวเองอกเล็กจนต้องหามาเสริมเธอ
หญิงสาวคนที่สี่พบหยิงสาวคนที่สามครั้งหนึ่งบนรถไฟ เธอหลงรักเจ้านายตัวเองพูดคุยและหัวเราะกับเขาทุกวัน
เจ้านายของเธอเคยพบหญิงสาวคนที่ห้าครั้งหนึ่งในผับ หญิงสาวคนที่ห้าเธอชือยูกิ ทำงานในร้านเสริมสวและหาลำไพ่พิเศษจากงานกลางคืน
ยูกิที่แปลว่าหิมะโปรยปรายและเธอกลายเป็นตัวเอกในเรื่องของหญิงสาวคนที่หกที่ทำางานอยู่ทีเดียวกันชอบนุ่งแต่ชุดชั้นในและใช้เวลาว่างในการเขียนหนังสือ

เรื่องราวในหนังมีเพียงเท่านั้น
แต่ละตัวละครต่างมีชีวิตเป็นของตนเอง
ใช้ชีวตเพียงลำพังและหนังไม่มีบทพูดจนนาทีที่สิบเจ็ดล่วงไป
และยบทสนทนาแทบทั้งหมดเป็นบทสนทนาที่แทบจะไร้ความหมาย
เธอทั้งหกต่างดิ้รนเพียงลำพังในโลกของตัวเอง
เฉกเช่นเดียวกับหญิงสาวธรรมดาในเมืองใหญ่ทั่วโลก
บ้างอยากได้ความรักความเข้าใจ
บ้างอยากพบปะพูดคุยกับใครสักคน
บ้างอยากประสบความสำเร็จอะไรสักอย่าง
บ้างอยากไปให้พ้นจากชีวิตนี้เสีย
หนังไม่มีพลอตหักเหใดๆทั้งสิ้น
ทำตัวเสมือนเป็นสารคดีจับภาพกิจวัตรประจำวันจืดชืดของหญิงสาว
ปราศจากเพลงประกอบ ไดๆ
ไม่มีแม้แต่ฉากวับแวมโชว์เนื้อหนังมังสา(ทั้งๆที่ผู้กำกับเป็นผู้ชายและมีสาวสวยในหนังตั้งหกคน)
หลายช่วงน่าเบื่อจนชวนง่วงหลับด้วยภาพที่เช่นิ่งๆ(ลองนึกถึงหนังของพี่ไฉ้มิ่งเหลียงดู)
แต่พอหนังดำเนินไปเราก็ต่างค่อยๆจมลึกลงในความมีตัวตนของหญิงสาวทั้งหก ที่ดู-จริง- เสียจนรู้สึกถึงเลือดเนื้อ
โดยศูนย์กลางอยู่ที่โยโกะหญิงสาวคนที่6 และยูกิ หหญิงสาวผู้โศกเศร้าตลอดกาลในชีวตจริง
และเป็นหญิงผู้ที่ถ้าไม่กอดเธอแน่นๆเธอจะละลายหายไปในเรื่องของโยโกะ
หลังจากผ่านโมงยามหมองหม่นมา
ทั้งคู่พบกันในค่ำคืนเพ็ยคืนหนึ่ง ร่วมร่ำดื่ม และออกไปวิ่งจ๊อกกิ้งในยามเช้าด้วยกัน
เป็นโมงยามที่งดงามที่สุดของหนัง
ที่ได้เห็นผู้หญิงสองคนสวมเสื้อชั้นใน(ที่ดูอย่างไรก็ไม่โป๊)วิ่งจ๊อกกิ้งพลางหัวเราะไปตามถนน
....................................
มันจะเป็นอย่างไร...ถ้าชีวิตไม่ได้เป็นของเธออีกแล้ว เจ้านายหนุ่มถามเด้กสาวหลังได้รับโทรศัพท์ปประหลาดที่ฝากข้อความถึงยูกิ
หญิงสาวได้แต่ร้องให้ และยูกิไม่ได้มีชีวิต(ที่ไม่ได้เป็นของเธอแล้ว)อีกต่อไป
หนังถ่ายภาพมุมเงยไปยังท้องฟ้าตัดสลับไปในฉากนี้
ท้องฟ้ามืดครึ้มประหนึ่งกับจะไม่สดสว่างอีกแล้ว
แต่มันหาได้เป็นเช่นนั้นไม่
พราะสิ่งที่คลี่คลุมชีวิตเราจะอยู่เพื่อจากไปเท่านั้น
เพียงแค่เราออกวิ่ง โยนอกปลอมทิ้ง ดื่มกาแฟดีๆ หรือเคาะประตูคุยกับใครสักคน เมฆหมอกก็อาจพ้นไปได้
และท้องฟ้าสดใสคงรอคอยเราอยู่
................................
ระหว่างดูผมนึกว่านี่เป็นหนังที่กำกับโดยผู้หญิง
ก่อนจะบว่าหนังเป็นฝีมือของผู้ชายชื่อ ฮิโรชิ อิชิกาว่า
และนีเป็นหนังเรื่องแรกของเขา
อาจไม่ใช่หนังที่พยายามเข้าใจผู้หญิง
แต่น่าจะเข้าถึงใจผู้หญิงหลายคนได้บ้างไม่มากก็น้อย
หญิงสาวในเรื่อง ต่างต่อสู้ดิ้นรนกับสงครามภายในอย่างเงียบเชียบ
บางคนพ่ายแพ้ตกตายไป
บางคนค้นพบหนทาที่จะอยู่ร่วมกับมันอย่างสันติ
บางคนค้นพบความเติบใหญ่ในตัวเอง
บางคนค้นพบมิตรภาพ
ภายใต้ท้องฟ้าแห่งโตเกียว