wings of desire จดหมายรักจากท้องฟ้า /FS
posted on 21 Jun 2005 21:51 by filmsick in humanism, see-it-and-die
นี่คือเรื่องของเทวดาที่อยากลงมาใช้ชีวิตมนุษย์
และเคยถูกเอามาดัดแปลงเป็นcity of angels
ซึ่งแม้จะดัดแปลงไปเป็นเรื่องรักพื้นๆระดับปัจเจก
แต่สารหลักของหนังก็ไม่ได้ตกหล่นไปไหน
หนังเปิดเรื่องด้วยบทกวีและความคิดถึงบทกวีที่ไปก่อนปากกาจะขยับตามทัน(ซึ่งถูกต้องเป็นที่สุด)
ก่อนจะเปิดตัว เดเมียล และ แคสเซียส สอง เทวดาอารักษ์
ทีเดินไปตามท้องถนนแห่งเมืองเบอร์ลิน
เฝ้าสดับตรับฟัง-เสียงในใจ-ของผู้คน
แล้วคอยให้กำลังใจผ่านทางการสัมผัสแผ่วเบา
คล้ายกับความรู้สึก-พลันได้คิด- ที่จู่ๆแวบขึ้นในหัว
หนังพาเราท่องเมืองเบอร์ลินผ่านมุมมองของท้องฟ้า ไปเฝ้าฟังคำรำพึงของชายผู้ออกมาถีบจักรยานสูดอากาศ พ่อแม่ที่เกลียดเพลงร๊อคของลูกชาย ความฝันที่ไปไม่ถึงของใครบางคน เรื่องเล่าเก่าแก่ของชายนักเล่านิทาน ฟังเสียงผู้คน-อ่าน-หนังสือ
หรือแม้แต่เฝ้ามองฝูงนกบินไปพร้อมกัน หยดน้ำจากปลายยอดไม้ทิ้งตัวลงแม่น้ำ เบอร์ลินขาวดำ ล้วนเต็มไปด้วยเรื่องราวเงียบเชียบที่มีพลังอัดแน่นอยู่ในตัวของมันเอง
แต่ที่แดเมียลชอบฟังที่สุดคือ -เสียงในใจ-ของ แมเรียน หญิงสาวนักแสดงผาดโผนในคณะกายการรม ผู้ที่ร่ายรำด้วยปีกสวยงามและมีความกลัว ความโหยหาอันแสนหวาน หนังปล่อยให้เสียงในใจเหล่านั้นประหนึ่งบทกวีไร้นามที่เปล่งแผ่วเบาพอยินยลหวานซึ้งแล้ววูบหาย
คล้ายกับว่าตลอดเวลาที่หนังดำเนินเดินไปไม่มีเรื่องใดให้สัมผัสจับต้อง นอกจากห้วงความคิดของผู้คน หนังแทรกภาพสีมาเป็นระยะเมื่อเรื่องราวถูกมองผ่านสายตาของมนุษย์ ซึ่งสิ่งเหล่านั้นก็ประกอบไปด้วย ความทรงจำเก่าๆของชายชรา ความรักของหญิงสาวนักกายกรรม บทสัมภาษร์ของปีเตอร์ ฟอล์ค และถ้อยคำที่เราไม่เข้าใจแต่พอตระหนักได้ถึงความงาม
ภาพขาวดำแทนสภาวะการรับรู้ของเหล่าทวยเทพที่ทำเพียงรับฟัง แต่ไม่อาจเข้าใจได้ ไม่เข้าใจถึงความรู้สึกของแสงแดด ความรู้สึกของการถอดรองเท้าใต้โต๊ะ สีสันต่างๆ ความเจ็บปวด รสชาติของเลือดและที่สำคัญ - ความรัก-
หนังอ่อนหวานและมองมนุษย์ในแง่ดี ราวกับหนังถูกสร้างขึ้นเพื่อคารวะความยิ่งใหญ่แห่งการเป็นมนุษย์ ความรัก ความฝันใฝ่ ประสาทสัมผัสรับรู้ ล้วนก่อประกอบขึ้นเป็นความเป็นมนุษย์ที่แม้เจ็บปวดขื่นขม แต่ก็เต็มไปด้วยเรื่องงดงามน่าลิ้มลอง (ก่อนที่ในfaraway, so close ภาค2 ของหนังเรื่องนี้ที่มองมนุษย์ผ่านทางดวงตาของแคสเซียสจะเล่าถึงด้านมืดของมนุษย์)
ดูราวกับว่าวิม เวนเดอร์ส รักและเข้าใจในความเป็นมนุษย์ มากพอที่จะรื่นรมย์กับมัน ส่งสารนั้นผ่านมายังเรา ผู้ซึ่งไม่เข้าใจอะไรเลย
ให้เราได้เรียนรู้ว่า มันเป็นเรื่องสำคัญแค่ไหนที่เราได้เป็น มนุษย์ ได้รับรู้ สัมผัส รัก เกลียด ร้องให้ หวาดกลัว ขมขื่น มีความสุข เราผู้ซึ่งปิดหูปิดตาไม่รับรู้ใดนอกจากบางเป้าหมายลวงตา จะได้ลืมตาตื่นมาใช้ชีวิตอย่างที่-มนุษย์-พึงเป็น ใช้ชีวิตประหนึ่งบทกวี
........................
ดังนั้น คารวะลุงวิมมาตรงนี้หนึ่งจอก
edit @ 2005/09/15 11:43:01
#1 By Cheap UGGS (110.85.115.185) on 2011-09-09 13:04