FILMSICK

ฤดูฝน ของทาคุมิ และ ยูจิ ต่างจากฤดูฝนของผู้อื่น
สองพ่อลูกสูญเสีย มิโอะ ผู้เป็นภรรยา และแม่ไปในฤดูฝนหนึ่ง
และแม้จะไม่ปริปากบอกใครนอกจากคูรหมอประจำตัว ทั้งคู่เชื่อว่า มิโอะจะกลับมาพร้อมกับฝนแรกในฤดูฝน หนึ่งปีนับจากนั้น
ดังเช่นคำมั่นสัญญาที่เธอให้ไว้ในสมุดภาพที่เธอเขียนให้ ยูจิลูกชายวัยประถม ที่ยังคงเพียรอ่านหนังสือของแม่ และเอาแต่ผูกตุ๊กตาไล่ฝนกลับหัว หวังให้ฤดูฝนมาถึงไวๆ
ในขณะที่ทาคุมิผู้พ่อเป็นพนักงานบริษัทที่ยังงกๆเงิ่นๆ ความป่วยไข้ในอดีตทำให้เขาพบปะผู้คนได้ไม่มากนัก และไม่สามารถทนอยู่ในที่ที่มีคนเยอะๆได้นานๆ
และดูเหมือนทั้งคู่จะพยายามประคับประคองกันไปเพื่อรอคอยฤดูฝนในปีนี้

แล้วฝนแรกก็มาถึงพร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวในตึกเก่ากลางป่าที่เคยเป็นสถานที่เดินเล่นของครอบครัว เธอสูญเสียความทรงจำที่มีต่อตัวเองและต่อคนที่เธอรักไปจนหมด
ทาคุมิ และ ยูจิพาเธอกลับมาที่บ้าน ดูและเยียวยาเธอ
และในอีกทางหนึ่งเธอได้เยียวยาทั้งคู่ด้วย
ชั่วหนึ่งฤดูฝน มิโอะได้เรียรู้ความรักของทาคุมิและยูจิที่มีต่อเธอ ขณะที่ทาคุมิและยูจิก็ได้ใช้เวลครั้งสุดท้ายบอกลา เธอปลดเปลื้องพันธนาการในจิตใจของทั้คู่ออกไปเพื่อจะก้าวไปสู่ฤดูอื่นๆในชีวิต

.................................................................................................

โดยตัวเรื่องนั้น เป็นเพียงหนังรักปาฏิหารยิ์ซึ้งๆเรื่องหนึ่ง เท่านั้น
และหนังก็ไม่ได้พยายามจะเป็นมากกว่านั้น
ที่หนังทำคือเล่าเรื่องอย่างซื่อสัตย์ บีบคั้นในส่วนที่ควรบีคั้น ผ่อนคลายในส่วนที่ผ่อนคลาย
ในฉากจี๊ดๆ หนังเรียกน้ำตาคนดูราวกับสั่งได้ และทิ้งร่องรอยอาลัยไว้หลังหนังจบ
ซึ่งในส่วนหนึ่งมันคืองานพาณิชย์ศิลป์ดาดๆ ที่ถูกจัดวางมาแล้ว สำหรับขาย และขายได้

แต่หนังไม่ได้มีเฉพาะมิติที่รับใช้ความเป็นศิลปะเท่านั้น หากยังมีมิติอื่นๆด้วย
และในหนังเรื่องนี้มันได้รับใช้มิติของโลกฝันอ่อนหวาน
1ชั่วโมงครึ่งของการพาคนดูเพริดไปในโลกที่แสนสงบงดงาม ดื่มด่ำซาบซึ้งกับความรักของคนตัวเล็กที่หาได้ยากยิ่งในโลกจริง
และหนังก็ไม่ได้ทะเยอทะยานที่จะเป็นมากกว่านั้น
ผลลัพทธ์ของหนังจึงทำให้ บางคน มองฤดูฝนด้วยดวงตาที่เปลี่ยนไป และบางคน (อย่างเช่นผม) รู้สึกอยากมีเมีย!

ครอบครัวของทาคุมิ มิโอะ และ ยูจิ ในโลกจริงนับว่าหาได้ยากยิ่ง
แต่ที่น่าสนใจไม่ใช่ความเลื่อนลอยนั้น
ที่น่าสนใจคือว่า การที่เรายังคงซาบซึ้งไปกับครอบครัวแบบนั้นแสดงให้เห็นว่าลึกๆแล้วเราต้องการครอบครัวเช่นนั้น
เราเอมใจกับความสัมพันธ์นั้น ซึ่งนั่นอาจหมายความว่ามันเป็นไปได้จริงๆที่จะมีครอบครัวแบบนั้น
เพียงแค่เราเชื่อมากเพียงพอ
เอาเข้าจริงๆแล้วบางครั้งมันไม่ได้ไม่มีอยู่จริง มันไม่มีอยู่เพราะเราไม่เชื่อพอจะทำให้มันมีอยู่จริงต่างหาก

หนังทำไม มิโอะคล้ายกับเป็นหญิงสาวแห่งความดีงาม (ตรงนี้นักสตรีนิยมคงไม่ชอบนัก เพราะสิ่งที่มิโอะเป็นคือ หญิงสาวในฝันของโลกภายใต้กรอบคิดชายเป็นใหญ่)
หากแต่ภายใต้ความรักของทาคุมิ การกระทำของมิโอะไม่ใช่เรื่องของการถูกกดขี่ หากมันคือการงานของความรักต่างหาก
ในโลกของความรัก บางทีอาจม่มีชายเหนือหญิง มีแต่ คนสองคนที่รักกัน เท่านั้นเอง

พ้นไปจากประเด็นสิทธิสตรี หนังได้ใจผู้คน(ที่จริงคือผมคนเดียว) อย่างง่ายดายด้วยความป่วยไข้ของทาคุมิ หนังให้ทาคุมิป่วยจนไม่สามารถอยู่ในที่ที่มีคนจำนวนมากได้ และเขามักคิดเสมอว่าตัวเองทำให้มิโอะต้องลำบาก การสูญเสียมิโอะสำหรับทาคุมิไม่ใช่แค่การสูญเสียคนรัก หากมันคือการสูญเสียแสงสว่างเดียวในชีวิตมืดมนของเขา ดังนั้น มันจึงไม่เป็นการเกินเลยไปนักที่เราจะเห็นเขาหลงเชื่อหัวปักหัวปำว่ามิโอะจะกลับมา
ในขณะที่กับมิโอะการได้กลับมาของเธอไม่ใช่เป็นการบอกลา มันคือการเริ่มต้นที่จะรักอีกครั้ง ตลอดเรื่องหนังไม่ได้บอกเราว่าทำไมมิโอะ (ซึ่งมีทุกอย่างที่ดีกว่าการอยู่กับทาคุมิ) ถึงได้รักทาคุมิ การกลับมาอย่างว่างเปล่าของเธอทำให้เธอค่อยๆเรียนรู้และเห็นความดีงามของทาคุมิอีกครั้ง(ไปพร้อมๆกับคนดู) จนกระทั่งเธอรักเขาอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่ในตอนท้ายหนังจะเลือกสรุปให้เห็นว่า ไม่ว่ามิโอะจะเลือกซ้ำสีกกี่ครั้งเธอก็รู้ว่ามีแต่ทาคุมิ ที่เหมาะกับเธอ
ในขณะที่สำหรับยูจิ ซึ่งกล่าวหาตัวเองมาตลอดว่าทำให้แม่ต้องตายการได้พบกับแม่อีกครั้ง ได้ช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้งเป็นการคลี่คลายปมในหัใจ ของเขาออกมา

และไม่ว่าจะเป็นประเด็นใดๆ สิ่งที่หนังมีอยู่เต้มเปี่ยม คือความรักในกันและกัน

ในโลกนอกหนังเรื่องนี้ เรารักกันและกันมากน้อยเพียงใด ไม่ใช่เพียงแค่ความรักหนุ่มสาว แต่หมายถึงความรักในทุกรูปแบบ กระทั่งแบบความรักของเด็กสาวที่ทำงานที่แอบชอบทาคุมิ หรือความรักเอื้ออาทรของคุณหมอประจำตัว หลายคนบนโลกใบนี้ไม่เชื่อในความรักอีกแล้ว หลายคนบอกว่าความรักไม่มีจริง และไม่เชื่อว่าหนังเรื่องนี้จะมีความหมายมีสาระ หากแต่สิ่งใดเล่าที่สัมผัสหัวใจให้อบอุ่น อันใดเล่า ที่ทำให้เรามองสายฝนเปลี่ยนไป มันอาจเป็นเพียงเรื่องกระตุ้นโกหก แต่บางทีนั่นคือ -ความรัก- ซ่อนตัวเงียบเชียบ และรอการค้นพบ

เอาเข้าจริงๆหนังอาจไม่แค่พาเราเพ้อฝัน เพริดไปในโลกเฉพาะ หากหนังกลับเรื่องจะโอบกอดหัวใจของเราและบอกว่าความรักที่หลบซ่อนอยู่นั้น มีจริง

ฤดูฝนในหนังจบสิ้นลงพร้อมกับการหมดลงของปาฏิหารยิ์ (ที่ถูกเฉลยในตอนท้ายว่าเป็นปาฏิหารยิ์ที่เกิดซ้ำซ้อนและถูกเลือกแล้ว) บางครั้งปาฏิหารยิ์ อาจมีอยู่จริง แต่ไม่ใช่ในรูปของการกลับมาในฤดูฝน หากคือแค่การมีชีวิตสืบต่ รักใครสักคน สิ่งสามัญ นั้นที่แท้ อาจขานนาม ปฏิหารยิ์ได้

.................................................................
footnote


โดยส่วนตัวแล้วผมดูหนังเรื่องนี้ได้แค่ครึ่งเรื่อง แล้วอีกครึ่งเรื่องนั่งร้องให้ไปดูไป ไม่ใช่เพราะว่าหนังมันบีบคั้นแต่เพียงอย่างเดียว แต่เพราะโดยส่วนตัวผมแพ้ทางหนังที่ว่าด้วยความรักของคนป่วยไข้ ไม่นับ woman under the influence ที่ผมดูที่บ้านคนเดียว จาก goodbye lenin!เป็นต้นมา นี่คือหนังที่ทำให้ผมเสียน้ำตาหน้าจอมากที่สุด

ดูขอ้มูลหนังจากเวบไซต์ทางการที่นี่(แต่เป็นภาษาญี่ปุ่น)
http://www.ima-ai.com/mount_flash.html