FILMSICK

เกาะแก่งนั้นอยู่ไกลในทะเล
ห่มคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็งอยู่ตอลดปี
ไกลออกไปจากที่นอยยืนอยู่
สายรุ้งหลากสีปรากฏขึ้นต่อหน้า
ใกล้ราวคว้าจับไว้ได้
แต่จะเอื้อมสักเท่าไรก็ไปไม่ถึง
นอยได้แต่หยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วขว้างปาสายรุ้งนั้นอย่างสิ้นหวัง

ฉากนี้ปรากฏขึ้นอยู่ตอนกลางของหนังเรื่อง noi albinoi
ก่อนจะตามมาด้วยฉากที่มีความเคลื่อนไหวมากที่สุด ดูมีความหวังและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด
และความสิ้นหวังคือสิ่งที่ห่มคุลมหนังเรื่องนี้เอาไว้
เงียบเชียบและเยียบเย็นราวกับหิมะที่ห่อหุ้มเมืองเล็กๆของนอยเอาไว้

หนังเล่าเรื่องของนอย เด็กหนุ่มวัย 17 ผู้มีผิวเผือกเผือดซีด
หัวล้านเลี่ยน ไม่มีกระทั่งขนคิ้ว
นอยอาศัยอยู่กับย่าผู้งกๆเงิ่นๆ มีพ่อผู้ไม่เป็นโล้เป็นพาย และเขาไม่ชอบไปโรงเรียนมากนัก
นอยมักหลบไปกินน้ำอัดลม แล้วไปเดินเกร่อยู่ในร้านหนังสือเก่าๆกลางอากาศหนาวยะเยือกของเมืองชนบทเล็กๆในไอซ์แลนด์
เมื่อที่ราวกับว่าทุกสิ่งมีชีวิตในนั้นถูกหิมะกัดกิน ทำลายจนไร้เรี่ยวแรงจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
ชีวิตขิงนอยผ่านไปเช่นนั้น
บางวันออกไปขับรถแทกซี่แทนพ่อ บางวันก็ไปโรงเรียนแล้วเล่นเอาเถิดเจ้าล่อกับคุณครู
บางวันก็คว้าปืนไปยิงน้ำแข็ง(ที่มีอยู่เต็มไปหมด)
บางวันไปนั่งดื่มกับพ่อ ที่บางวันก็ดีบางวันก็เพี้ยนลุกขึ้นเอาขวานมาจามเปียโน
หนังใช้เวลาถึงสามในสี่ของเรื่องเล่าเรื่องเหล่านี้
ชีวิตเงียบเชียบ ในเมืองที่เรียกได้ว่าไม่มีอะไรเลยนอกจากหิมะและน้ำแข็ง
จนกระทั่งการมาถึงของเด็กสาวหน้าใหม่ในเมือง
ที่ปลุกเร้าบางสิ่งในตัวนอยให้ดิ้นรนอย่างสิ้นหวังสักครั้งในชีวิต

เราได้เห็นคร่าวๆว่าบางทีนอยอาจเป็นอัจฉริยะ และไปได้ไกลว่าที่เขาเป็นอยู่มากมายนัก
หากแต่นี่คือหนังที่ว่าด้วยเรื่องของผู้คนที่ถูกกดทับโดยสิ่งแวดล้อมจนสูญสิ้นพลังในชีวิต
(ไคลแมกซ์ของหนังยิ่งยืนยันถึงข้อนี้ได้เป็นอย่างดี) ตอนจบมันจึงแตกต่างสุดขีดจากหนังฮอลลีวู้ดที่ว่าด้วยเรื่องเด็กอัจฉริยะในแบบที่เราคุ้นลิ้น ชีวิตของนอยไม่ได้-จบดี- แบบนั้น

และในฉากสำคัญฉากหนึ่ง นอยบุกเข้าปล้นธนาคารที่ทุกคนรู้จักเขามันจึงไม่สำเร็จ เขาถูกริบปืนไป จึงหันมาเปลี่ยนเป็นถอนเงินทั้งหมดออกจากบัญชี ฉากเล็กๆนี้ดูจะบรรยายชีวิตของนอยได้อย่างขบขันและขมขื่น หากการปล้นเป็นการก่อกบฏต่อชีวิตตนเอง หารถอนเงิน คือการยอมจำนนต่อชีวิต และปิดตายมัน ห้องใต้ดินที่นอยไว้ใช้หลบพายุหิมะในใจ ดูเหมือนจะเป็นตัวแทนเรื่องนี้ได้ เวลาเขาโกรธ เจ็บปวด เสียใจ เขาไม่ได้ออกไปข้องนอก เขามุดลงไปใต้ดินและฝังตัวเองเอาไว้

หนังดำเนินเรื่องเงียบ เรียบ นิ่ง อาศัยความขาวโพลนของสิ่งแวดล้อม บรรยากาศเมืองชนบทของไอซ์แลนด์ จากระยะไกลดูสวยสดงดงามราวทัศนียภาพน่าตื่นตา หากพอเข้าไปในเมืองมันกลับกดทับจนทั้งตัวละครและคนดูราวกับอยู่ในตู่แช่เนื้อสัตว์ที่ตายแล้ว ความเงียบ และบรรยากาศของหนัง รวมถึงตอนจบที่ไม่เป็นใจอาจส่งผลให้หลายๆคนปฏิเสธหนังเรื่องนี้ ทั้งๆที่หนังก็เป็นเช่นนอย ดูก้าวร้าวเย็นชา หากแต่ข้างในกลับเปราะบางและถูกแช่แข็งชีวิตไว้โดยไม่รู้จะหาทางออกอย่างไรดี

สายรุ้งอันแสนไกล หรือภาพของทะเลฤดูร้อน และหัวหน้าชนเผ่พื้นเมือง ลงพุงในผิวเกรียมแดด สำหรับนอย ไม่ได้ต่างกันอีกต่อไป เพราะมันล้วนเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง หรือหากมีอยู่จริงก็ไม่อาจคว้าจับ หรือไปถึง นอยนั่งดูกล้องสีแดงของเขาอย่างสิ้นหวัง ในห้องใต้ดินที่ในที่สุดก็เต็มไปด้วยหิมะ ภาพทะลเคลื่อนไหว และดวงวิญญาณแตกสลายไปราวกับก้อนน้ำแข็งที่กระจัดกระจาย เป็นภาพสั้นๆที่แสนเศร้าเหลือเกิน

ดูข้อมูลหนังได้ที่นี่ที่เดิมครับ

http://www.imdb.com/title/tt0351461/

ปล. ได้คุยกับคุณเต้ คุณเต้เล่าว่า พี่แมดเดอลีน(เดอะ เกรท) เล่ามาอีกทีว่าฉากที่นอยทำเลือดหกเปรอะ พพ่อกับย่านั้นเป็น -ลาง- ไม่ดี (และผมคิดต่อว่าในฉากต่อมานอยไปหาหมดูใบชาอีกต่างหาก) ซึ่งเป็นความคิดที่น่าสนใจมากๆ และจะว่าไปแล้ว ฉากนั้นดูจะเป็นฉากเดียวที่มีสีสดเจือปนอยู่มากที่สุด ซึ่งนั่นทำให้มันขันขื่นมากขึ้นไปอีก เพราะสีสันเดียวที่มีกลับเป็นสีของความตายไปเสียได้
ขอบคุณ คุณเต้ และ พี่แมดด้วยครับ ที่ชวนคิดชวนคุย

ปล. 2 โดยส่วนตัวหนังเรื่องนี้เป็นหนังที่ผมชอบเอามากๆครับ ด้วยว่าแพ้ทางหนังที่ว่าด้วยวิญญาณหลงทางที่แตกสลายไปในท้ายที่สุด หากอยากรับชมหนังในทำนองนี้ (เอามาดูติดต่อกันอาจเพิ่มความคิดฆ่าตัวตายได้อย่างเฉียบพลัน) อยากให้ลอง paris , texas (ดวงวิญญาณแตกสลายในทะลเทราย) ีmy own private idaho(ดวงวิญญารแตกสลายบนถนนชนบท) และ all about lilly chou chou (ดวงวิญญาณแตกสลายในทุ่งหญ้า)
น่าจะนำาตัดฉายรวมกันในหัวข้อเทศกาล - ดวงวิญญาณหลงทางกลางทัศนียภาพ -